Loverboys en hoerenlopers: Zedenzaken Valkenburg openbaar

Vandaag begint het proces tegen 29 mannen die in een Valkenburgs hotel seks hadden met een 16-jarig meisje. Dat is uniek, nooit eerder werden de ‘klanten’ van een minderjarig slachtoffer van loverboypraktijken zo en masse vervolgd. Morgen begint de inhoudelijke behandeling van de zaak, maar vandaag is de zogeheten regiezitting.

In de aanloop naar morgen een resumé van wat de #Seksaffaire van Valkenburg is gaan heten, maar eigenlijk een schoolvoorbeeld is van een ‘loverboyzaak’.

Beide termen zijn overigens hopeloos eufemistisch want bij loverboys is de ‘love’ altijd ver te zoeken en ‘affaire’ klinkt lang niet zwaar genoeg om de ware aard van de gebeurtenissen te beschrijven.

Vermissing

Op 10 oktober 2014 schakelde een bezorgde vader een recherchebureau in omdat zijn 16-jarige dochter sinds twee dagen vermist werd. Het meisje had een relatie met een 21-jarige Iraans-Nederlandse jongen, ‘Atje’, waar ze smoorverliefd op was en haar ouders waren op die relatie tegen. Ze was, zoals vaker, weggelopen en had haar vader telefonisch laten weten dat ze België zat. De politie kon op dat moment nog niet veel voor hem betekenen.

Het recherchebureau Zuidema wist haar telefoon te traceren en het meisje bleek zich in de omgeving van Valkenburg op te houden. Via een kennis hoorde de vader vervolgens van een website Kinky.nl, een virtuele marktplaats voor prostituees, waarop zijn dochters foto bij een advertentie bleek te prijken. Onder de naam ‘Kimberley’ en er stond een telefoonnummer bij. De vader wendde zich opnieuw tot de politie, die met de nieuwe informatie wel aan de slag kon en een intensieve zoekactie op poten zette.

Inval

Nog in oktober 2014 deed de politie een inval in een appartement van het Valkenburgse hotel Botterweck waar het meisje te werk gesteld werd door de hoofdverdachte. Dat is Armin A., zoals ‘Atje’ in werkelijkheid blijkt te heten. Ze betrapten een klant in flagrante delicto en troffen Armin A. aan op het toilet. De politie nam de mobiele telefoon van Armin A. in beslag en vond daar de telefoonnummers van veel van zijn ‘klanten’ in. Niet alleen dat, de politie vond ook nog eens tientallen gebruikte condooms in een prullenbak in die kamer.

Ging men eerst uit van zo’n vijftig (!) mannen, die in een periode van tien dagen ontucht pleegden met die minderjarige, al gauw moest men dat cijfer bijstellen naar tachtig (!!). Jazeker, die mannen stonden letterlijk in de rij. Van een vijftigtal wist het Openbaar ministerie de identiteit te achterhalen. Alle bekende ‘klanten’ werden gehoord als verdachte en als getuige tegen Armin A.

Achtergrond

Inmiddels weten we meer van hoe dat meisje in die hotelkamers belandde. Het meisje had dus een relatie met ‘Atje’, ze was verliefd tot over haar bakvissenoren, en haar ouders keurden die relatie af. Atje gaf haar aandacht, charmeerde haar en maakte haar (emotioneel) afhankelijk, om haar uiteindelijk harteloos te manipuleren.

Atje verbrak daartoe op gegeven moment de relatie en alle contact met het meisje.  Het meisje probeerde na de breuk met haar Atje wanhopig toenadering met hem te zoeken en uiteindelijk “zwichtte” hij; Atje wilde haar wel ontmoeten, maar dat zou haar wel honderd euro per keer kosten.

Vanaf dat punt lopen de lezingen van het gebeurde uiteen. Volgens het Openbaar Ministerie kwam Atje “spontaan” op het idee dat ze dat geld wel kon verdienen door zich te prostitueren, volgens de raadsman echter bedacht het meisje zelf met dat plan voor de prostitutie zijn gekomen. Atje zou dat volgens die raadsman in eerste instantie geweigerd hebben, maar uiteindelijk “ter bescherming” geholpen hebben door een geschikte ruimte te zoeken en klanten op te halen. Ook onderhandelde Atje met die klanten over prijzen, de duur van hun ‘bezoek’, en de te leveren diensten.

‘Kimberley’ mocht van Atje geen contact meer opnemen met haar ouders. Tegen de wil van het meisje stelde hij potentiële klanten voor dat zij met meerdere personen tegelijkertijd seks met haar konden hebben en dat die seksuele handelingen ook wel zonder condoom mochten gebeuren. Ze had niks te vertellen, zo veel is inmiddels wel duidelijk.

Het meisje zelf legde twee verschillende verklaringen af. In het eerste geval verklaarde ze vrijwillig seks te hebben gehad, maar in het tweede verklaarde ze het tegenovergestelde. Wat op zich niet veel uitmaakt, Atje wist dat ze nog geen achttien was en toch speelde hij haar pooier. Een minderjarige kán daar helemaal geen toestemming voor geven of mee instemmen.

Houding Openbaar Ministerie

Opvallend van de harde lijn van het Openbaar Ministerie, dat van meet af aan lieten weten zich niet geroepen te voelen discreet om te gaan met de identiteit van de verdachten. Het OM liet de verdachten de keuze; ze konden zichzelf melden of bezoek aan huis verwachten.

“Menig huwelijkspartner zal verrast worden door de politie aan de deur. De vrouw weet waarschijnlijk van niks. Maar voor ons weegt seksuele uitbuiting zwaarder.”

De officier van justitie liet dus zijn tanden zien en zijn boodschap was duidelijk: Er waren buitengewoon ernstige zedendelicten met een minderjarige gepleegd en hij voelde zich niet geroepen de heren hoerenlopers te helpen bij het thuis geheimhouden van hun bezoekjes aan een minderjarig slachtoffer van loverboypraktijken.

Privacy, huwelijk, gezin

Daar kon ik me overigens prima in vinden. Ik zou me ook niet geroepen voelen het thuisfront van een stiekeme hoerenloper in het ongewisse te houden. Als je werkelijk zo aan je privacy, je huwelijk en je gezin gehecht bent dan kun je er in eerste beginsel natuurlijk ook gewoon voor kiezen om geen prostituees te bezoeken. En dan al helemaal geen prostituees die wel erg jong ogen (vooral in je hitsige anticipatie niet vragen om haar ID-bewijs!), in obscure hotelkamers werken en wiens pooier zich even terugtrekt op het belendende toilet.

Ik kan het u sterker vertellen: Als ik in een relatie verwikkeld zou zijn met een man die achter mijn rug om vreemdging of prostituees bezocht, dan zou ik dat heel graag willen weten. Ik gooide hem namelijk onmiddellijk mijn bed, mijn huis en mijn leven uit en liet me direct op seksueel overdraagbare aandoeningen controleren.

Saillant detail: Eén van de verdachten in deze zedenzaak is een ex-medewerker van jeugdzorginstelling Icarus in Cadier en Keer, waar hij jongeren met ernstige gedragsproblemen placht te begeleiden. Hoofdverdachte Armin A. heeft in diezelfde instelling verbleven. Beide heren kenden elkaar dus al. Deze verdachte meldde zich bij zijn werkgever, die hem ontsloeg omdat ze ’s mans gedrag onverenigbaar achtte met wat ze van een medewerker mag verwachten en daar had die werkgever groot gelijk in.

Goed. Er worden geen namen genoemd en geen foto’s getoond, dus de privacy van de verdachten is wel afdoende beschermd.

Zelfmoorden

De eerste verdachte, de man die op heterdaad betrapt werd, pleegde afgelopen februari zelfmoord. De spanningen die de zaak met zich meebracht werden hem kennelijk te veel. In maart deed een tweede verdachte hetzelfde. Dat is een drama en heel verdrietig.

Een advocaat, die de belangen van twintig van de heren behartigde, sprak schande van de werkwijze van het Openbaar Ministerie en sprak van “onherstelbare psychische druk”. Paniek, want door dat dreigement hadden ze opeens hun eigen leven en toekomst niet meer in de hand en hun vrouwen en kinderen konden zo maar opeens geconfronteerd worden met oom agent aan de deur.

Vonnis Armin A. 

Op 2 juli jongstleden wees de rechter vonnis in de zaak tegen Armin A. en veroordeelde hem voor mensenhandel en de onttrekking van een minderjarige aan het wettelijk gezag van haar ouders. De rechtbank van Limburg heeft hem een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, opgelegd.

Uitkomst regiezitting

Vandaag pleitten bijna alle verdachten (bij monde van hun advocaten, zelf waren ze opvallend afwezig) voor een behandeling achter gesloten deuren. En als de zitting dan toch openbaar moet zijn, dan willen ze er niet bij zijn.

De openbaarheid van rechtszaken is echter een groot goed en wanneer de verdachten meerderjarig zijn, dan zullen ze wel heel zwaarwegende belangen moeten hebben wil de rechter de zaak inderdaad achter gesloten deuren af handelen.

Het mag dan ook geen verrassing heten dat de officier van justitie vandaag fijntjes opmerkte dat niet deze mannen maar een 16-jarige meisje het slachtoffer van deze zaak is. Evenmin is het een verrassing dat de rechter het ene na het andere verzoek om een afhandeling achter gesloten deuren afwijst én deze de verdachten laat weten dat hij ze gewoon op hun zitting verwacht.

Alle zaken zullen openbaar zijn.

Als ze in die hotelkamer met hun groezelige billen bloot konden, dan moet dat bij de rechter toch ook wel lukken, me dunkt.

Kinderlokker 2.0

Zo’n anderhalf jaar geleden zag ik een filmpje dat een jong Canadees meisje maakte en op 7 september 2012 deelde op YouTube. Ze gaf het de titel My Story: Struggling, bullying, suicide and self-harm mee. In somber zwart-wit hield het kind de ene na de andere tekst voor zich en vertelde zo haar vreselijke verhaal.

Amanda Todd werd als kind slachtoffer van een kinderlokker 2.0. Ze was twaalf. Via de webcam bewoog hij het kind hem haar borsten te laten zien en een jaar later meldde hij zich opnieuw, via Facebook. Ze moest nog meer van zich laten zien, hem een “show” geven en als ze dat niet deed, nou dan zou hij de foto van een jaar geleden aan al haar vrienden en familie sturen. Amanda Todd weigerde. Haar belager verstuurde de foto.

Tijdens de kerstvakantie meldde de politie zich bij huize Todd. Haar naaktfoto bleek in ruime mate verspreid te zijn. Het meisje raakte depressief en ontwikkelde een paniekstoornis. Ze verhuisde, raakte aan de drugs en alcohol.

Weer een jaar later meldde het mispunt zich opnieuw. Hij had haar toch weer gevonden. Hij wist de naam van haar nieuwe school en had haar nieuwe vrienden ook achterhaald. Dit keer maakte hij zelf een pagina op Facebook aan en maakte de foto van Amanda’s kleine meisjesborsten zijn profielfoto. Hij benaderde Amanda’s klasgenootjes. Opnieuw verloor Amanda Todd haar vrienden en ze werd vreselijk gepest. Ze vereenzaamde.

Ze verhuisde naar weer een andere school, waar ze een voormalige vriend tegen het lijf liep. Ze belandde met hem in bed, terwijl zijn vriendinnetje op vakantie was. Een week later confronteerde het vriendinnetje Amanda met het gebeuren, bijgestaan door een meute medeleerlingen. Het kwam tot een handgemeen en dat werd gefilmd. Kort daarna probeerde Amanda er een einde aan te maken door een fles bleek aan de lippen te zetten. Ze werd gered.

De familie Todd verhuisde, maar het verleden bleef Amanda achtervolgen. Het pesten ging door. Haar digitale belager achterhaalde haar steeds weer. Amanda Todd begon te automutileren. Ze werd opgenomen, kreeg therapie. Het mocht niet baten. Op 10 oktober 2012 werd het levenloze lichaam van Amanda Todd, dan vijftien jaar oud, gevonden. Ze verhing zichzelf. Haar filmpje ging viraal en de zelfmoord van Amanda Todd werd wereldnieuws.

Aydin C. 

Afgelopen januari moet de belager van Amanda Todd dan eindelijk opgepakt zijn. Het moet gaan om de 35-jarige Aydin C., woonachtig op een bungalowpark in Oisterwijk.

Justitie vermoedt dat hij tientallen slachtoffers gemaakt heeft, in Nederland, Canada, Engeland, de Verenigde Staten en Noorwegen. Onder de slachtoffers zijn minderjarige meisjes, maar waarschijnlijk ook volwassen mannen. Voor de laatsten zou hij zich als een minderjarige jongen hebben voorgedaan, om hen voor geld af te persen.

Volgens het Openbaar Ministerie deed Aydin C. zich voor als jong meisje wanneer hij op jacht was naar meisjes als Amanda Todd. Of hij dat bij Amanda ook deed moet nog blijken. Hij zou met zijn afpersingspraktijken zijn doorgegaan, zelfs nadat zij zelfmoord pleegde.

Canada heeft laten weten om zijn uitlevering te zullen gaan vragen, men verdenkt hem er van afpersing, kinderlokken via het internet, bedreiging of stalking en het bezit van kinderporno met het doel die te verspreiden.

De Nederlandse autoriteiten verdenken hem van al net zo’n lange rij wandaden; aanranding, het maken en verspreiden van kinderporno, oplichting, computervredebreuk en bezit van harddrugs. Daar zit Aydin C. dan ook voor vast. Afgelopen woensdag werd zijn voorlopige hechtenis verlengd.

Aydin C. beroept zich op zijn zwijgrecht, al schijnt hij al wel gemeld te hebben dat hij niet uitgeleverd wenst te worden. Christian van Dijk, ’s mans advocaat, vindt het bewijs tegen zijn cliënt alvast flinterdun. Er zijn computers en een een router in beslag genomen in de door Aydin C. gehuurde bungalow.

Het onderzoek zal wel even op zich laten duren, zo laat men weten. We wachten de resultaten daarvan natuurlijk netjes af en zo lang ’s mans schuld niet bewezen is, blijft hij verdachte. Ik hou me dus maar weer netjes in.

Overigens. Verdachten, lief Nederland, hebben recht op rechtsbijstand. Dat is een van de pijlers onder onze rechtsstaat. Raadsman Van Dijk doet gewoon zijn werk en blijkt daarom bedreigd te worden. Dat heurt niet.

Daar gaan we weer (2)

Het ziet er naar uit dat de jongens Ruben en Julian door hun bloedeigen vader werden gedood en gedumpt en ’s mans motief gelegen is in wraakzuchtig rancune jegens zijn ex-vrouw.

Nu dan blijkt direct die andere zo onfortuinlijke jongeling, Anass, weer op de agenda in complotbloggersland te staan. Op Niburu bericht men over een bericht van 25 januari 2012 op een forum, dat door Anass geschreven zou moeten zijn. Dat bericht is her en der al de revue gepasseerd, maar Niburu schrijft erover alsof ze een heuse scoop in handen hebben.

Deze Anass schrijft over hoe en wanneer hij ontdekte dat hij homoseksueel geweest zou zijn. Dat zou zo maar kunnen natuurlijk, maar controleren dat het echt Anass Aouragh was dit dat berichtje achterliet kunnen we niet natuurlijk. Volgens onder meer vader Aouragh werd Anass behoorlijk gepest en zo’n berichtje zou bijvoorbeeld heel wel van een van zijn pestkoppen afkomstig kunnen zijn.

Met deze “nieuwe kennis” besluit Niburu een “nieuw licht” op de zaak te werpen.

“Wat hij duidelijk aangeeft in zijn bericht is dat zijn (Moslim) moeder grote moeite zal hebben met het feit dat hij homo is. Daarnaast waren er al de nodige strubbelingen met haar en wilde Anass het liefst bij zijn vader wonen. Verder is het waarschijnlijk dat de moeder vanuit haar verleden (prostitutie) contacten had in een schimmige wereld waar jonge aantrekkelijke homo’s een geliefde prooi zijn. Over de morele standaarden van de moeder mogen wat ons betreft de nodige twijfels bestaan.

Als wij een dergelijk bericht zoals bovenstaand in handen krijgen, dan zal waarschijnlijk de politie ook op de hoogte zijn van het feit dat Anass homo was. Iets waarvoor geen ruimte wordt gegeven bovendien in een Moslimleven. Waarom is dit verzwegen?

Het feit op zich dat Anass homofiel was bewijst uiteraard niets, maar het maakt het wel aannemelijker dat hij in handen is geraakt van liefhebbers van jonge (homo) jongens en dat dit hem uiteindelijk het leven heeft gekost. Wie daaraan mee heeft gewerkt en waarom zal wat ons betreft nog eens bekend worden. Dat zou betekenen dat de doofpotten eindelijk écht open zijn gegaan. Arme Anass!”

Spontaan wordt moeders een geschiedenis als prostituee toegedicht. Over morele standaarden gesproken!

Niet alleen dat, Anass zou nu met zichzelf in de knoop gezeten hebben omdat een moslimachtergrond niet accordeert met homoseksualiteit. Angstvallig laat Niburu de enorme olifant in de kamer onbesproken; homojongeren doen tot vijf maal vaker een zelfmoordpoging dan heterojongeren. Niet alleen dat, gepest worden is zelfs een belangrijke voorspeller voor zelfmoord onder homojongeren.

“Een bookmaker zou de kans dat de Wassenaarse Anass Aouragh zelfmoord heeft gepleegd waarschijnlijk inschatten als 1 op 1.000.000.”


Ik zou, als ik Niburu was, snel een andere bookmaker in de arm nemen.

Daar gaan we weer

Nederland is de laatste dagen in de ban van twee vermiste jongetjes, Ruben en Julian, die sinds maandag 6 mei spoorloos verdwenen zijn. Hun ouders zijn gescheiden, moeder woont in Zeist en vader in Vleuten. De vader heeft hen op de ochtend van die dag bij hun moeder opgehaald en die avond zijn ze nog in de omgeving van Vleuten gezien. Daarna echter, ontbreekt van de jongetjes ieder spoor.

Vader werd dinsdagochtend door wandelaars gevonden in de bossen van het recreatiegebied Het Doornse Gat. Hij blijkt zelfmoord te hebben gepleegd. Volgens de moeder heeft de man zichzelf aan een boom verhangen. Het Doornse Gat wordt door de politie en specialisten van het Korps Mariniers uitgekamd, maar de broertjes worden niet gevonden. Daarna, dinsdagavond laat, gaat er een Amber Alert uit voor Ruben en Julian.

Met man en macht probeert men de gangen van vader op die noodlottige dag na te gaan. Er wordt nog altijd gezocht naar de broertjes. Horden vrijwilligers zoeken mee. Dat ontroert me, in ons kikkerlandje waar saamhorigheid maar al te vaak al heeft plaats moeten maken voor individualistische onverschilligheid. Die goede lieden wordt uiteraard verzocht dat wel in samenspraak met de politie te doen en dat is logisch, die vreest dat sporen verloren gaan in platgewalste bospercelen.

De moeder van deze kinderen deed een oproep op Facebook; “Alsjeblieft, wil iedereen uitkijken naar mijn kleine mannetjes, ze worden sinds gisteravond vermist.” Ze bedankt alle mensen die naar haar kinderen zoeken en vraagt hen de moed niet te verliezen.

Heel Nederland houdt de adem in, doet schietgebedjes voor deze kinders en leeft mee. Ik ook. Zo lang ze niet gevonden zijn is er hoop. Angstvallig zou ik liever niet willen denken aan de kans, die met het verlopen van de tijd almaar groter wordt, dat deze kinders niet meer in leven zijn. Laat staan aan de bittere werkelijkheid van het fenomeen “gezinsdrama”. Soms denken mensen, doorgaans in psychische nood, dat hun kinderen beter af zijn in het hiernamaals. Soms denken mensen dat, wanneer zij hun kinderen niet mogen of kunnen zien, hun partner dat dan ook niet meer mag.

Er wordt, uiteraard, ook weer flink wat af gespeculeerd. Zo moet de vermissing van Julian en Ruben doen denken aan een vermissing van twee jaar geleden, waarbij een Zwitserse man zijn jonge dochtertjes Livia en Alessia ombracht en verborg. Hij liet zijn ex-vrouw een briefje na waarin hij schreef dat hun kinderen “in vrede rusten en niet hebben geleden”. Waar hij de kinderen verborgen had, daar repte hij niet over. Tot op de dag van vandaag wordt naar de meisjes gezocht.

Ook hangt inmiddels de nodige vuile was buiten. Midden in dit soort ellende blijft immers niets privé. Je zou bijna zeggen dat, net als haat en liefde, sensatiezucht en medeleven vlak naast elkaar bestaan. Naadloos in elkaar over kunnen gaan bij de minste of geringste verandering in sentiment. Er zou sprake zijn van een langlopende vechtscheiding. Op vrijwillige basis zou het gezin daarom door Jeugdzorg ondersteund worden. Vader zou een bedrijfje gehad hebben dat op de rand van faillissement stond. De omgangsregeling tussen hem en zijn zoontjes zou zijn versoberd.

Toch, het kan nog altijd erger. Dat zagen we eerder in de zaak Anass ook; lieden die zo’n zaak voor eigen gewin en wellustige bemoeizucht nog even verder opkloppen. In deze zaak zien we dezelfde spelers zich vastbijten in het leed van anderen. Opeens is daar weer “een getuige” die heel wat anders gezien heeft. Niks niet een strop om een boom, het moet een klimtoestel geweest zijn.

Een klimtoestel dat kaduuk was ook nog eens. Dat is ook wel te zien, en voor de lieden die de ogen in de zakken hebben zitten is iemand zo vriendelijk geweest er een rood-wit lint omheen te binden. Een vlekje in de verte moet de eerste bos bloemen voorstellen, die iemand er uit piëteit moet hebben achtergelaten. Waarom die bos bloemen dan zo vreselijk ver van de vermeende “plaats delict” ligt is me volkomen duister. Helder is me echter wel dat dit geen door de politie afgezet plaats delict is. Die zijn namelijk altijd zo vriendelijk rood-wit lint te gebruiken waar hun naam in zwarte letters op staat, gepaard met het gebod “STOP”.

Martin Vrijland kopt wat conclusies in aan de hand van het door hemzelf verzonnen plaats delict;

“Opmerkelijk daarbij is dat alle spullen die de timmermannen er de dag er voor hadden neer gezet nog exact zo lagen als de dag na de zelfmoord. Sterker nog: de beide heren wisten niet dat er zich iemand verhangen had. Als er sprake zou zijn geweest van een sporenonderzoek, zouden er toch op zijn minst materialen meegenomen moeten zijn genomen voor onderzoek. Althans dat zou je verwachten als je moord uit wilt sluiten.”
 

Ach. De politie laat achtergelaten gereedschap links liggen op een plek waar iemand zich niet verhangen heeft. Opmerkelijk. Zie, dus toch een satanische kindermoord. Zo eenvoudig steekt men een nieuwe complottheorie in elkaar, om elkaar vervolgens al zelfbevlekkend in de armen te vallen.

Misschien is het gewoon tijd voor een rijbewijs voor de virtuele snelwegen van het Internet. Bij bewezen onvermogen wordt u dan gewoon een paar maanden verbannen naar de louterende werkelijkheid van het “in real life”.

Gory details

Dit wordt een onaangenaam verhaal om te lezen, dus wil ik u meteen maar even waarschuwen. Heeft u een overijverige fantasie, een gevoelige maag, een teerhartig gemoed (of een combinatie van deze drie natuurlijk) is het advies meteen maar af te haken. Zo ook als u op enigerlei wijze emotioneel betrokken bent bij de jonge Anass.

In een van de commentaren onder een van mijn stukjes heb ik een waarheid neergekalkt die een anonieme Internetter slecht bekomen is. De strekking van diens tegenbericht is dat ik het niet in mijn hoofd mag halen te suggereren dat een zelfmoord in de zaak van de jonge Anass naar mijn mening zeker nog niet uitgesloten is. De niet mis te verstane bewoordingen zal ik u besparen, die zijn dan ook reeds in de prullenbak verdwenen – er zijn grenzen, ook in huize Disputax.

Dat iemand meent me te kunnen vertellen dat ik niet zelfstandig nadenken mág werkt natuurlijk als een rode lap op een stier.

Gisteren, zo wees mijn nieuwste fan mij erop, verscheen een groot artikel in de papieren Volkskrant met daarin een interview met de vader, halfzus en -broer van Anass. Dat heb ik gelezen. Natuurlijk voel ik voor hen, de twijfels, de onzekerheid, het gevoel in het ongewisse gehouden te worden, de nachtmerries van de vader. De situatie waarin zij verkeren is vreselijk. Let wel, daar wil ik dus niet op afdingen, op geen enkele manier. Zij hebben zonder meer recht op antwoorden op hun vragen.

Goed. Er wordt me door mijn fan een opsomming aan verwondingen gedaan, waarover in dat interview verteld wordt en die zelfmoord onaannemelijk zouden maken.

Diezelfde vrijdagavond, 8 februari, had Mohamed Aouragh het lichaam van zijn zoon geïdentificeerd. Hij had overal blauwe plekken en rode krassen gezien: vingerafdrukken in de nek, een horizontale striem in de hals, een kras op het gezicht, blauwe plekken op beide polsen en beide enkels, blauwe vingertoppen. En grote ronde beurse plekken rechts en links aan de onderkant van de borstkas. Hij toont op een laptop een serie foto’s die hij nam met zijn iPhone.

‘Ben je zo bont en blauw als je jezelf met een sjaal ophangt aan een boom, zoals de politie zegt dat is gebeurd?’ Logischer lijkt hem dat zijn zoon vastgebonden is geweest, mogelijk is misbruikt en is gewurgd.

Sluit dat zelfmoord inderdaad uit?

Ik waarschuw u nog eenmaal. Ik ben van zins een en ander behoorlijk klinisch te benaderen en ik sluit voor sommigen al te grafische beschrijvingen niet uit. Daarbij zal het u opvallen dat ik de aangetroffen (mogelijke) vingerafdrukken verder onbesproken laat. Daar heeft patholoog Van de Goot zich immers al over uitgelaten.

Zelfmoord

Alleen in 2011 al pleegden 1647 mensen zelfmoord. Vier van hen waren jonger dan vijftien jaar. Verhanging blijkt een relatief populair middel om een eind aan het eigen leven te maken, zo ook de inname van een overdosis medicijnen en de sprong voor de trein. Een derde van de mensen die hun poging tot zelfmoord overleefde geeft aan dat hun poging een schreeuw om hulp was en ze niet werkelijk dood wilden.

“Van alle Nederlanders geeft 8,3 procent aan ooit aan zelfmoord te hebben gedacht, 3 procent heeft ook daadwerkelijk een plan gemaakt om een einde aan het leven te maken. Uit de cijfers blijkt verder dat ruim een kwart van mensen met gedachten over zelfmoord uiteindelijk een poging doet. Dit komt neer op 2,2 procent van alle Nederlanders.”

Jaarlijks proberen 94.000 mensen zelfmoord te plegen, 410.000 mensen zitten zo in de put dat zij aan zelfmoord denken. Dat vind ik schokkende cijfers. Het is in elk geval een problematiek die ik danig heb onderschat.

Signalen

Anass heeft voor zijn dood drie e-mails verstuurd aan leraren, om hen om extra lessen te vragen. Hij wilde graag voldoendes halen. De middag voor zijn dood krijgt hij een mooie nieuwe jas, waar hij blij mee is. Vader vraagt zich dan ook af; “Ben je blij, als je een einde aan je leven wil maken?”

Nu heb ik lang geleden al geleerd dat het niet waar is dat mensen, die over zelfmoord spreken, alleen maar om aandacht vragen en het niet zullen doen. Dat wordt bevestigd door bijvoorbeeld het Kenniscentrum Psychologie. “Meer dan de helft van de suïcidanten geeft een signaal af” weten zij voorts te vertellen. Dat betekent dat minder dan de helft van de mensen, die daadwerkelijk een einde aan hun eigen leven maakten, dat níet doet.

Een derde van de mensen die zelfmoord probeerden te plegen zocht zelfs nooit hulp alvorens een suïcidepoging te ondernemen.

Krachtige risico-indicatoren voor het ontstaan van eerste suïcide gedachten zijn het hebben van een stemmingsstoornis of een middelenstoornis. Daarnaast kan misbruik en verwaarlozing in de jeugd, of regelmatig gepest zijn, een rol spelen.”

Aldus het Trimbos-instituut, dat in opdracht van het Ministerie van VWS in 2011 een onderzoek aanleverde aan de Tweede Kamer. Dat onderzoek, “Nieuwe gegevens over suïcidaliteit in de bevolking” is in pdf-formaat te downloaden.

Daar hebben dat vreselijke fenomeen “pesten” weer. Volwassen mensen die in hun jeugd gepest werden hebben vier maal meer kans suïcidegedachten te ontwikkelen dan mensen die niet gepest werden, aldus het Trimbos-instituut. Los van de onderhavige kwestie geeft dat wat mij betreft aan dat pesten bij lange na nog niet hoog genoeg op onze agenda staat.

Verhanging

Iemand kan zichzelf volledig of onvolledig verhangen. In het geval van een volledige verhanging komt het gehele lichaam los van de grond te hangen. Bij een onvolledige verhanging steunt een gedeelte van het lichaam nog op de ondergrond.

Daarnaast maakt men ook nog onderscheid tussen de typische en de atypische verhanging. In het eerste geval ligt het knooppunt van de lus van het gebruikte snoer, touw of anderszins achter de oren, in de nek. Bij de atypische verhanging ligt dat juist voor de oren, vaak achter de kaak en onder het oor.

Volgens een Belgische cursus Gerechtelijke Geneeskunde zou de meestvoorkomende vorm van verhanging onvolledig en atypisch zijn.

Nu dacht ik dat iemand, die zichzelf verhangt, omkomt door verstikking doordat de luchtpijp wordt dichtgesnoerd. Dat kan inderdaad, maar het al dan niet volledig afknellen van de halsslagaders is ook genoeg om de dood te doen intreden door een zuurstoftekort in de hersenen. Ook kan deze methode de sinus caroticus overprikkelen, hetgeen een hartstilstand opwekt. Die sinus caroticus is in de halsslagader gelegen, tussen sleutelbeen en kaak. Stimulatie van deze plek kan hartslag en bloeddruk doen verlagen en wordt bij houdgrepen nog wel eens “misbruikt”.

Om de luchtpijp dicht te drukken is niet meer dan vijftien kilo druk nodig, voor de bloedvaten in de hals “slechts” vijf kilo. Dat verklaart meteen waarom iemand niet volledig los van de grond hoeft komen te hangen wil de verhanging fataal zijn.

Wordt alleen de luchtpijp afgesloten kan het minuten duren eerder bewusteloosheid intreedt, wordt de zuurstoftoevoer naar de hersenen ook volledig onderbroken dan is dat een kwestie van seconden.

Het hart klopt onderwijl nog een poosje door. Daardoor kan het lichaam stuiptrekken en er is een aanzienlijke opbouw van druk in de bloedvaten. Overdruk in kleine adertjes doet deze barsten, met kleine puntbloedingen tot gevolg. De stuwing van bloed kan een zwelling en blauwverkleuring opleveren van het hoofd. Die blauwverkleuring, cyanose, komt door hemoglobine dat niet met zuurstof is verbonden in de onder de huid gelegen bloedvaten. Een tekort aan zuurtsof in het lichaam veroorzaakt convulsies. De controle over blaas en kringspier gaat verloren. Door de druk van de strop op het cerebellum kan postmortem priapisme optreden.

Niet piepen, u was gewaarschuwd.

Lange val en korte val

Verhanging of ophanging kan natuurlijk door een ander aan iemand aangedaan worden. Het is zelfs gebruikt als straf, die eeuwenlang opgeld heeft gedaan en in sommige landen nog doet. De wreedheid van de mens indachtig mag het geen verrassing heten dat er een heuse wetenschap van werd gemaakt.

Er zijn zelfs meerdere varianten op dit fenomeen. Zo kan de beul zijn slachtoffer een strop omleggen, om hem daar vervolgens aan op te hijsen. Het slachtoffer deed er vervolgens nog aardig lang over om te verstikken. Kennelijk is er zelfs geëxperimenteerd, want op gegeven moment moet men erachter zijn gekomen dat een veroordeelde sneller aan zijn eindje kwam als hij een val in de strop maakte.

Een te korte val leverde een langduriger verstikking op, maar bij een te lange val bestond het risico dat hoofd en romp van elkaar gescheiden werden. Pas in de negentiende eeuw, en na kennelijk veel trial and error, had men een formule bedacht voor de “ideale vallengte“.

Dat bleek maatwerk. Niet alleen het gewicht van de veroordeelde, maar ook geslacht, postuur, leeftijd en lichamelijke conditie zijn daarbij factoren. Goed rekenwerk en een adequaat uitgevoerde executie leveren een val op, waarbij een fractuur in de nek veroorzaakt wordt en het ruggenmerg zo beschadigd wordt (wat men de hangman’s fracture placht te noemen) dat de veroordeelde onmiddellijk verlamd raakt, opdat er niet zo naar gesparteld wordt. Die verlamming treft ook de spieren die nodig zijn voor de ademhaling. De halsslagaders worden afgekneld, hetgeen bewusteloosheid in een bestek van een tiental seconden doet intreden.

Verwurging

Ook de zogeheten verwurging was een manier om de doodstraf uit te voeren. Daarbij werd de veroordeelde tegen een staak gebonden en er werd hem een strop omgelegd, die door de beul vervolgens werd strakgetrokken. Dat proces kon men accurater rekken, soms zelfs werd de strop halverwege weer los gedraaid – om het ongelukkig slachtoffer een tweede keer de strop aan te draaien. Het is een manier die vooral vrouwen ten deel viel, omdat het publiek bij een verhanging hen anders onder de rokken kon begluren. Dat is apart, niet? Het gespartel, het verzet, de doodsstrijd mocht gezien worden, maar o wee als men tijdens al dat gespartel een blik onder een rok kon werpen.

Dat wurgen kan natuurlijk ook met blote handen. Daarbij wordt er uiteraard evengoed kracht uitgeoefend op de hals, maar veroorzaakt die kracht andere letsels omdat die kracht een andere richting heeft. Zo ziet men breuken in het tongbeen en schildkraakbeen, omdat die structuren tegen de achterliggende halswervels gedrukt worden breken ze.

Een patholoog kan, naast bijvoorbeeld al dan niet aanwezige afweerletsels, ook aan verwondingen als deze zien of er sprake is van zelfmoord of moord. Zelfs in het geval van een ogenschijnlijke verhanging vertellen blauwe plekken, hun lokatie en de toestand van het tongbeen en weefsels in de hals of iemand zichzelf heeft verhangen danwel eerst gewurgd is. De exacte lokatie van de afdruk van het snoer vertelt hem zelfs of iemand al dan niet een handje werd “geholpen” bij een verhanging.

Dat verwurgen kan iemand overigens niet bij zichzelf doen; op het moment dat iemand zichzelf bewusteloos wurgt verslappen zijn handen immers.

Livor mortis

Wanneer het hart stopt met kloppen komt uiteraard ook het bloed tot stilstand en krijgt de zwaartekracht daar vat op. Het verzamelt zich in de laagstgelegen delen van het lichaam en geeft daar een behoorlijke paarsblauwe of rode verkleuring. Dat is livor mortis, lijkvlekken. Waar het lichaam op de ondergrond rust zijn die plekken niet te zien. De kleur van deze vlekken varieert. Bij mensen die aan een CO-intoxicatie overlijden kleuren ze kersenrood. Bij een maagbloeding kleuren ze door invloed van zuur zwart. Cyanide geeft een baksteenrode kleur aan livor mortis.

Bij een verhanging zijn deze vlekken te zien rondom de enkels, handen, onderarmen en in de oksels.

Ik neem u even mee naar het maandblad van het Nederlands Huisartsen Genootschap.

“Door het onder invloed van de zwaartekracht uitzakken van bloed naar de lager gelegen lichaamsdelen ontstaan lijkvlekken. Plaatsen waar bloedvaten worden dichtgedrukt door druk op de onderlaag of knellende kleding blijven er vrij van. Lijkvlekken ontstaan meestal binnen een half tot één uur na het sterven; na 12 uren zijn ze meestal volledig ontwikkeld, maar nog wel reversibel. Pas na 24 uren zijn lijkvlekken definitief en niet meer wegdrukbaar of verplaatsbaar.”
 

Zelfs voor een patholoog zijn deze vlekken op het oog soms moeilijk van bloeduitstortingen te onderscheiden. Door op de vlekken te drukken en een incisie te maken kan hij zich daar duidelijkheid over verschaffen.

Op zich was mijn zoektocht verhelderend. Ik blijf bij mijn standpunt dat het voorbarig is om zelfmoord uit te sluiten. Ik heb ook geen reden om het vertrouwen in politie en justitie bij voorbaat op te zeggen, het wachten is simpelweg op hun onderzoek. Ik begrijp inmiddels ook het belang van het voorlopig forensisch rapport. Voor de familie hoop ik ten zeerste dat zij spoedig uitsluitsel zullen krijgen.