Goor Lev

Evgeniy Levchenko © Marcel van der Vlugt. 

Wat doe je, als zichzelf respecterend dagblad, ter ere van aankomende Internationale Vrouwendag?

Je publiceert een interview met een misogyne, inmiddels uitgerangeerde voetballer annex model en geeft hem uitgebreid de ruimte zijn achtergebleven visie op het vrouwmens te ventileren.

Evgeniy Levchenko, de voetballer in kwestie, is een geboren Oekraïner. Als tiener bezocht hij een Sovjet-eliteschool voor getalenteerde sporters, waar men onwillige vrouwen aan de enkels uit het raam placht te hangen. Hij verliet dat land, dat Nederlanders vooral kennen van Tsjernobyl en MH17 en waar hij in armoede opgroeide, toen hij zeventien jaar oud was.

Zijn voetbaltalent en zijn knappe snoet waren zijn tickets naar een beter bestaan. In Nederland. Gaaf is dat. Mijn mooi Nederland, het land van Dutch privilege, waar ik als vrouw ook nog eens dubbel van geniet. Het land dat ik voor geen goud in zou ruilen voor een land als het door oorlog en mensenrechtenschendingen getergde Oekraïne. Waar LHBTI’s structureel gediscrimineerd worden. Waar het uiterlijk van vrouwen nog altijd zwaarder telt dan hun innerlijk en waar een beetje vrouw pas meetelt als ze tien kinderen op de wereld geperst heeft.

Oekraïne, waar de Europese Unie in 2014  een associatieovereenkomst mee sloot en waarover een referendum op stapel staat. U mag binnenkort ieder voor zich uw antwoord kenbaar maken op de vraag of u voor of tegen de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne bent.

Goed. Evgeniy Levchenko voetbalde dus een beetje in Nederland. Beetje middelmaat in de eredivisie. In 2014 stopte hij met voetballen. Niet-voetbalminnend Nederland zal hem vooral kennen al de man van Victoria Koblenko, maar ook dat is verleden tijd. Wat bezielde het Algemeen Dagblad meneer Levchenko aan de vergetelheid te ontrukken en waarom mag uitgerekend deze man aan het woord “aan de vooravond van Internationale Vrouwendag”?

Al wat ‘Lev’ bij te dragen heeft is namelijk hoe hij zich zo’n beetje elke dag ergert aan de ‘Hollandse’ vrouw en aan hoe mannen en vrouwen hier met elkaar omgaan. Die Nederlandse vrouwen zijn heus wel mooi hoor, dixit ‘Lev’, maar ze dragen te weinig make-up en hun hakken zijn niet hoog genoeg. Ze betalen godbetert hun eigen rekeningen en zijn niet te beroerd een man achterop hun fiets mee te nemen.

Volgens ‘Lev’ is dat allemaal een teken aan de wand dat de emancipatie in Nederland te ver is doorgeschoten.

Volgens mij timmert ‘Lev’ niet al te hoog.

Hoge hakken

Mensen. Luister even naar tante Dis. Hoge hakken vinden mensen sexy omdat ze een vrouw dwingen kortere passen te maken en ze de S-vorm van haar ruggengraat verergeren, waardoor ze de vrouwelijke secundaire geslachtskenmerken extra benadrukken.

In het kort; meer kont en meer tieten.

Dat elegante zwikken op stiletto’s schept een beeld van vrouwelijke hulpbehoevendheid die verholpen kan worden door een sterke en hulpvaardige mannenarm.

Darwin eat your heart out.

Hoge hakken zijn verder vooral oncomfortabel, niet te zeggen pijnlijk, gevaarlijk en slecht voor je rug. Je krijgt er blaren, eeltknobbels, scheve tenen, voetknokken, likdoorns en ingegroeide nagels van. Da’s lang zo sexy niet, hè? Die ‘Hollandse’ vrouwen hebben groot gelijk dat ze die martelwerktuigen met grote regelmaat links laten liggen.

Of het wat zegt over de mate van emancipatie? Nee natuurlijk. Wil je die meten dan kijk je naar arbeidsparticipatie, gelijke kansen, gelijke waardering voor gelijk werk, het al dan niet aanwezig zijn van glazen plafonds en dat soort zaken.

Ouderwetse seksist

Meneer Levchenko is echt heus waar geen ouderwetse seksist en wil ook pertinent niet in die hoek gedrukt worden, maar mannen horen volgens hem wel thuis de baas te zijn en vrouwen horen geen auto te rijden. Daar zijn mannetjesmensen nou eenmaal beter in dan vrouwtjesmensen. Halverwege het interview vroeg ik me dan ook af ‘Lev’ zich niet beter thuis gevoeld had Saoedi-Arabië.


“Mannen zijn beter in autorijden, dus waarom moet een vrouw per se achter het stuur?”

Het lijkt er sterk op dat meneer Levchenko het inderdaad van zijn voetbalbenen en modellengezichtje moet hebben en niet zo zeer van wat er onder zijn prachtige motorkap ligt. Reality check: Vrouwen rijden effectief beter auto dan mannen: ze rijden veiliger, bumperkleven beduidend minder dan hun mannelijke evenknieën, ze zijn (per gereden kilometer) minder bij (dodelijke) ongevallen betrokken, rijden minder hard én minder vaak onder invloed. En jazeker, vrouwen blijken uit onderzoek zelfs beter te kunnen inparkeren dan mannen. Zo, weer een fabel de wereld uit.

‘Lev’ dreint voort; Vrouwen horen ook hun weg niet te weten in een gereedschapskist en zouden mooi opgemaakt, met geföhnd haar en hooggehakte voetjes, lijdzaam moeten afwachten tot een man een schroevendraaier ter hand neemt.

’s Mans werkelijke vrees ligt er natuurlijk duimendik bovenop. Het gaat niet om de zekerheden en onzekerheden van die Hollandse vrouwen, waar hij zo op afgeeft. Het is de vrees van de machoman, die vrouwenemancipatie als een bedreiging ziet voor zijn eigen bestaansrecht.

“Het gaat me erom dat vrouwen hier bezig zijn mannen overbodig te maken.”

Liefje toch. Da’s bij jou toch al een gepasseerd stationnetje. Dat zit ‘m nou net de kneep.

Hé-lé-máál kláár

FC Utrecht-directeur Wilco van Schaik is hé-lé-máál klaar met een deel van de fanatieke aanhang van zijn voetbalclubje omdat ze racistische spreekkoren lieten horen. Thomas Agyepong, een Ghanese speler van FC Twente, werd door de eencelligen tussen het publiek toegezongen met “Ik heb geen bananen vandaag” toen hij met een blessure op de grasmat lag te zieltogen.

Onversneden racisme dus, laakbaar en een spelbederver bij uitstek.

Dat meneer Van Schaik daar hé-lé-máál klaar mee is werd eens hoog tijd, dat hoogst onbeschaafd fenomeen is natuurlijk al veel te lang onderdeel van het wangedrag van de Twaalfde Man. Gelukkig liet in het geval van de spreekkoren tegen meneer Agyepong het deel van het publiek dat wel zijn gemiddelde 1,3 kilo mensenbrein volledig weet te benutten zich horen tégen de spreekkoren zingende mede-voetbalfans.

Supporters op de Bunnikside, waar de eencelligen van het bananenliedje zaten, kwamen eerder ook al in opspraak na het zingen van antisemitische liederen tijdens de wedstrijd van FC Utrecht tegen Ajax. ”Me vader zat bij de commando’s, me moeder zat bij de SS. En samen verbrandden zij Joden, want Joden die branden het best” zo zongen de voetbalschatjes.

De KNVB bestrafte dat gezang met een geldboete van tienduizend euronen en verordonneerde dat de Bunnikside bij de eerstvolgende wedstrijd tegen Ajax leeg moest blijven. De club moest dus bloeden voor het wangedrag van haar supporters en dat zal meneer Van Schaik mede geïnspireerd hebben tot zijn boude uitspraken over de bananenzangers. Een leeg vak levert geen geld op en dat is vervelend.

Hypocriete houding FC Utrecht 

FC Utrecht ging in beroep tegen de straf. Niet alleen dat, de club schreef de seizoenkaarthouders op die beruchte Bunnikside een geruststellende brief met daarin de belofte dat de club voor hen wel een andere plaats zou vinden in het stadion tijdens de eerstvolgende wedstrijd tegen Ajax. Daarmee gaf de voetbalclub al bij voorbaat aan peop te hebben aan de KNVB en haar sancties en niet meer dan lippendienst te bewijzen aan de strijd tegen discriminatie in haar voetbaltempel.

FC Utrecht kreeg nul op het rekest bij de commissie van beroep van de KNVB. Ook vervelend.

Nog vervelender zal het geweest zijn dat de burgemeester van Utrecht, Jan van Zanen, op zijn beurt besliste dat Ajax-supporters dan niet welkom zullen zijn bij de wedstrijd van hun club tegen FC Utrecht op 13 december. De Utrechtse burgervader is namelijk bang voor rellen, omdat de voetbalschatjes van de Bunnikside dus elders in het stadion gewoon welkom zijn. Och en wee, teleurstelling alom. Vooral de KNVB werd daar heel erg ‘drietug van. De PvdA stelde zelfs Kamervragen over het weren van de Ajax-fans.

De Utrechtse burgemeester had nog veel meer noten op zijn zang, die de club ietwat dissonant in de oren geklonken zullen hebben. FC Utrecht moet een plan maken voor het plaatsen van supporters die gewoonlijk op de Bunnikside zitten, want daarin heeft de club nog niet voorzien. Een nieuw camerasysteem in het stadion moet klaar zijn, want in het geval van de antisemitische spreekkoren kon de club de zangers ervan ‘niet identificeren’ en dat verdient natuurlijk remedie.

Meneer Van Schaik wil nu daadkrachtig in kaart brengen wie de racistische spreekkoren over die bananen zongen.

Een discriminerende FC Utrechter hebben we echter al in het snotje, maar daar heb ik meneer Van Schaik helaas nog niet over mogen horen. Speler Nacer Barazite was namelijk live vol in beeld toen hij weigerde een vrouw de hand te schudden. De hem onwelgevallige vrouwenhand is die van verslaggeefster Helène Hendriks van FOX Sports. Zij wilde de voetballer met het onverzorgde vlasbaardje netjes bedanken voor het haar gegeven interview door hem de hand te schudden, maar die weigert. Hij verbergt zijn knuistjes ostentatief achter de rug.

Mevrouw Hendriks lijkt van tevoren gedresseerd, want ze reageert schroomvallig met een “O ja, ik geef jou geen hand, dat is waar”. Oepsie, helemaal vergeten mee te gaan in een stukje onversneden seksisme!

FC Utrecht, dat in het geval van de racistische kwetsende spreekkoren in elk geval nog het fatsoen had met een verklaring naar buiten te treden, houdt zich stil over de laakbare houding van een van haar employees.

Discriminatie in het voetbal is gewoon best oké. Zo lang het maar geen geld kost en het ‘gezellige middagje voetbal’ niet in het gedrang komt. Want da’s pas echt vervelend. Toch? Meneer Van Schaik? PvdA?

De Gotspe van Gorinchem

En net terwijl je denkt alles wel zo’n beetje gehad te hebben waar het gaat om reeds lang achterhaalde vrouwenstandpunten en ongein op het voetbalveld, dan weet de stad Gorinchem (of all places) je nog verder te verbazen met haar Multi Cultureel Initiatief.

Ter ere van dat festijn worden “alle fanatieke mannen” uitgenodigd het tegen elkaar op te nemen tijdens een voetbaltoernooi, want dat is zo’n goede tijdsbesteding voor de jongens. Zó goed dat het toernooi alleen voor heren georganiseerd wordt.

De dames, aan wie multiculturaliteit blijkbaar niet besteed is, zijn in het geheel niet welkom. Niet om op hun beurt fijn ook een gezond potje te voetballen, niet om aan te moedigen vanaf de zijlijn en zelfs niet om de heren in stilte in al hun glorie te bewonderen vanaf de tribune.

De dames mogen wel toekijken, maar het dan wel vanaf een afstandje. Een aanzienlijk afstandje. Via http://www.islaam.tv/ welteverstaan. Jottem!

Het blijft niet bij deze seksescheiding. De stichting, die zichzelf zo ruimhartig het predikaat “multicultureel” toebedeelt, beperkt zich vervolgens in de uitnodigingen die zij online plaatst tot “alle broeders” en verzoekt de voetballers zich vervolgens toch vooral volgens islamitische kledingvoorschriften te kleden. De opbrengst van al dit fraais komt ten goede aan een te bouwen moskee.

Heel “multicultureel” allemaal.