Faisal bin Hassan Trad, Hoofd Koppensneller van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties

Drie maanden geleden blijken de Verenigde Naties de Saudi-Arabische Faisal bin Hassan Trad aangesteld te hebben als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties.

De Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties (UNHRC) is opgericht in 2006 en bemoeit zich met de naleving van de verdragen voor de mensenrechten. Deze raad heeft tot taak álle landen daarop te beoordelen en mag (of moet, zo u wilt) daarbij ook eigen vlees keuren. De raad beoordeelt dus ook de landen die zitting hebben in raad zelf.

Daarnaast heeft deze raad raadgevende bevoegdheid.

Faisal bin Hassan Trad was reeds de Saudische VN-ambassadeur in Genève. Zijn aanstelling is wonderlijk, en zeker niet alleen omdat de VN deze als sinds juni dit jaar onder haar pet gehouden heeft.

Mensenrechten in Saudi-Arabië

Met mensenrechten in het algemeen is het immers treurig gesteld in het Saoedisch koninkrijk, die worden bij de vleet geschonden. Lijfstraffen zijn er nog goed gebruik, slachtoffers van verkrachting kunnen er zelfs met de zweep krijgen. Homoseksualiteit is er strafbaar, in de zin zelfs dat homoseksuelen publiekelijk onthoofd of gestenigd kunnen worden voor hun “misdaad”.

Op afvalligheid staat er de doodstraf. Daarnaast zijn we allemaal bekend met het gruwelijke verhaal van de Saudische blogger Raif Badawi, die veroordeeld werd tot 10 jaar cel, een boete van bijna 240.000 euro en duizend stokslagen. Zijn misdaad? Het schrijven van kritische blogs en vreedzaam activisme. Op zijn website werd kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd.

Onderdrukking en achterstelling van vrouwen is er dagelijks gebruik. Saoedische vrouwen mogen niet stemmen, geen auto rijden en ze mogen zonder een mannelijke voogd, een ‘mahram’, zelfs überhaupt niet reizen. In het koninkrijk zijn kindhuwelijken toegestaan, meisjes van negen jaar worden er gezien als geschikt huwelijkspartner.

De Verenigde Naties en de doodstraf

Afgelopen vrijdag gaf meneer Faisal Bin Hassan Trad commentaar op een VN-rapport over de doodstraf, dat door secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon gepresenteerd werd. Opvallend is dat hij daarbij het standpunt van de VN niet deelt dat de doodstraf overal op deez’ aardkloot afgeschaft zou moeten worden. Of, in de woorden van meneer Ban Ki-Moon:

The death penalty has no place in the 21st century.  Leaders across the globe must boldly step forward in favour of abolition.  I recommend this book in particular to those States that have yet to abolish the death penalty.  Together, let us end this cruel and inhumane practice. 

Faisal Bin Hassan Trad: uitgesproken pro-doodstraf

Saudi-Arabië heeft laten weten het daar niet mee eens te zijn. Bij monde van haar afgezant Faisal Bin Hassan Trad, nota bene, en tijdens een speech voor diezelfde Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. Tijdens zijn speech sprak meneer Trad zijn irritatie uit: Hij vindt dat het rapport van de VN zich veel te veel toespitst op landen die de doodstraf al hebben afgeschaft en daarbij geen enkele ruimte laat voor de opvattingen van voorstanders van de doodstraf. In volgende rapporten over deze materie mag de mening van het Saudisch koninkrijk niet meer ontbreken, vindt hij voorts.

Dat treft. Nu hij als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties is aangesteld kan hij daar fijn zelf voor zorgen. De VN zelf heeft er kennelijk geen enkele moeite mee dat haar nieuwbakken hoofd van de Mensenrechtenraad lijnrecht tegenover haar eigen opvattingen of mensenrechten staat.

Meneer Trad vervolgde zijn betoog met de opmerking dat Saudi-Arabië een islamitisch land is en het vast wenst te houden aan de sharia. Daarom voert het de doodstraf uit. Volgens meneer Trad wordt die doodstraf alleen opgelegd bij ernstige misdrijven en bij gevaar voor de Saudische maatschappij. Afvalligheid en homoseksualiteit vallen daar volgens deze meneer dus onder. Net als overspel en toverij.

Zo’n bijgelovige zeloot mag voor de rest van de wereld bepalen hoe er invulling gegeven moet worden aan mensenrechten. En hij mag wat vinden van bijvoorbeeld de mensenrechten in Nederland. Wat een gruwel.

Einde bestaansrecht

De UNHRC is opvolger van een eerdere Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Deze commissie werd in 2006 opgeheven omdat er te veel landen zitting in hadden die zelf ook mensenrechten schonden. Ook de ‘vernieuwde’ Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties heeft, ditmaal met de aanstelling van Faisal bin Hassan Trad, haar eigen bestaansrecht opnieuw teniet gedaan heeft.

Doek maar weer op.

Godsdienstwaanzin

Aan gekken geen gebrek. Of, zoals mijn oma zaliger al placht te zeggen: Er lopen er meer buiten dan er binnen zitten. Oma kon het weten, die maakte twee wereldoorlogen mee én ze heeft daarna jarenlang in het centrum van Rotterdam gewoond. Heerlijk op een terras, in het zonnetje gezeten, liet ze de parade van rare mensen aan zich voorbij gaan. Mensen kijken was haar hobby.

Het ligt waarschijnlijk aan mij, de media en het weer of het water – maar ik denk een aanmerkelijke stijging in de aantallen religieuze gekken te bespeuren. Ik wil u even lastigvallen met de oogst van een paar dagen.

Meest opvallend zijn natuurlijk de fanatici van de Islamitische Staat. Die lopen natuurlijk ook erg in de kijker, zo met hun gruwelijke onthoofdingsfilmpjes en de moord op Samira Saleh Al-Naimi.

Dichter bij huis is er onze eigen jeugd, waarvan een aantal zich geroepen voelt voor de jihad af te reizen naar Syrië, de Paradijsbestormers uit de polder.

Meneer Wilders, met zijn op bijna op religieuze wijze beleden afkeer van de islam, meen ik overigens ook wel in dit rijtje te kunnen plaatsen.

Ook in eigen land: Vandaag gaf mevrouw Lilian Janse van Vlissingse SGP een gek geluid.

VI Gij zult niet doodslaan
“Abortus is moord. Onder alle omstandigheden, behalve als het leven van de moeder in gevaar is. Ik begrijp de gemengde gevoelens wel – want wat nou als je bent verkracht, bijvoorbeeld? Ik geloof dat je dan alleen het kind in liefde kunt opvoeden. Dat kind is ook een deel van jou. Ik vind het, hoe dan ook, onvoorstelbaar dat je tegen God zou zeggen: ik hoef dit leven niet. Dat geldt dus ook voor euthanasie. Je sterft pas als God zegt dat het tijd is. Je mag genezing zoeken – in de Bijbel komen ook dokters voor – en als je ’s winters extra vitamine C neemt, zie ik niet in waarom je een baby niet tegen polio mag inenten, maar je mag niet zomaar zelf beslissen dat je leven wel lang genoeg heeft geduurd.
 

We mogen, volgens de Bijbel, wel besluiten om een einde te maken aan het leven van een moordenaar of een verkrachter. Van mij mag de doodstraf weer worden ingevoerd. Snel en niet extra pijnlijk of zo – het hoeft geen show op de markt te worden zoals in de Arabische wereld gebeurt. Ja, ook zíjn leven is van God gegeven, maar iemand die zulke gruwelijke dingen doet, heeft al zijn rechten verspeeld. Nu is het nog zo dat een zedendelinquent na een paar jaar al weer op straat staat, terwijl, bijvoorbeeld, de ouders van het verkrachte en gewurgde meisje in feite tot levenslang veroordeeld zijn. Dat druist in tegen elk gevoel van rechtvaardigheid. 

Het klinkt misschien hard, maar ik geloof dat ik – zolang ik het vreselijke lot van zijn slachtoffers maar in gedachten houd – zelf de beul zou kunnen zijn.”


Dat blijft een speciaal soort religieuze gekte, op je gods rechtersstoel klimmen. De doodstraf moet kunnen en mevrouw wil zelfs het beulszwaard ook nog zelf ter hand nemen, maar voor een verkrachtingsslachtoffer mag abortus geen optie zijn en voor een terminaal zieke, die alleen nog lijden te wachten staat, is euthanasie verboten. Je mag eigenlijk niet doodslaan maar soms toch wel, want mevrouws god zegt ‘t.

“Een vrouw kan volgens de Bijbel nu eenmaal geen dominee, ouderling of diaken worden. We mogen ook niet aanzitten bij vergaderingen van de kerk.”

Wat is dat toch met religieuzen en de discriminatie van vrouwen? Als vrouwen inmiddels toch al iets bewezen hebben, dan is het wel dat ze in het geheel niet onderdoen voor mannen. Ook niet op het intellectuele vlak.

In dezelfde categorie: In  Rome buigt sinds vandaag een commissie van 250 belegen mannen zich over onderwerpen als het gezin, seksualiteit, abortus, contraceptie, homoseksualiteit en echtscheiding. Zaken waar ze part noch deel aan hebben, als het goed is zijn de heren bisschoppen allemaal netjes celibatair. Namens de Nederlandse Rooms-Katholieke Kerk schuift kardinaal Wim Eijk, de aartsbisschop van Utrecht, aan. Dat is de man die in het verleden aan priesterstudenten gedoceerd moet hebben dat homoseksualiteit een “neurotische ontwikkelingsstoornis” is en homo’s elkaar niet kunnen liefhebben.

Vrouwen zijn natuurlijk niet uitgenodigd bij deze “raadgevende vergadering”, maar soit, wat weten die nou helemaal van gezinnen, seksualiteit en de liefde?

Afgelopen week maakte ook een groep ultra-orthodoxe joden stennis, vlak voor en tijdens een vlucht van New York naar Tel Aviv. Dit herrenvolk, een van Israëls minderheden, wil pertinent niet naast ‘vreemde vrouwen’ zitten. In Israël zijn er daarom “mehadrin” bussen en buslijnen. Vrouwen dienen achterin de bus in te stappen en mannen voorin. Busmaatschappij Egged, die voorziet in openbaar busvervoer, drijft een aantal van die sekse gesegregeerde buslijnen in de Charedische buurten van Jeruzalem. Deze vorm van openbare en geïnstitutionaliseerde discriminatie mag, zelfs van het Israëlisch Hoge Gerechtshof. Tenminste, zo lang de dames zich maar zonder geweld en zonder dwang naar de achterzijde van de bus laten bonjouren.

Eenmaal in het vliegtuig bleven de heren narrig in het gangpad staan. Ze probeerden van stoelen te ruilen en ze boden daarbij hun medepassagiers zelfs geld aan. Toen ze hun zin niet kregen zijn ze alsnog op de hen toegewezen plaatsen gaan zitten. Tot het vliegtuig was opgestegen, that is, toen begon het zeloot gezeur opnieuw.

Moet u zich eens voorstellen dat blanke passagiers zich zo gedragen hadden ten opzichte van gekleurde passagiers. Dat we gekleurde buspassagiers weer achterin de bus zouden laten plaatsnemen met als argument dat het prima is hen te discrimineren omdat god het zegt of omdat ze zich die discriminatie “vrijwillig” aan laten leunen.

Is het niet gewoon hoog tijd dat we religieus fanatisme definitief opnemen in de DSM-5?

Lieve Minister Timmermans

Ik heb begrepen dat u inmiddels een van uw hogere ambtenaren naar Saoedi-Arabië gestuurd heeft en u zelfs voornemens bent er zelf naartoe af te reizen. Dat alles om de plooien in de Saoedi-Arabische vlag glad te strijken die de stickeractie van meneer Wilders teweeg heeft gebracht.

Op de stickers van meneer Wilders, die hij in november van het vorige jaar al presenteerde, staat in Arabisch schrift de anti-islamitische boodschap “De islam is een leugen, Mohammed een crimineel en de Koran gif” – of woorden van gelijke strekking, ik ben het Arabisch niet machtig dus ik verlaat mij hier op de vertaling van anderen.

De sticker, groen met witte letters, lijkt op de Saoedi-Arabische vlag. Op die vlag, ook groen met witte belettering, staat de islamitische geloofsbelijdenis: “Ik getuig dat (er) geen godheid is (dan) alleen God en ik getuig dat Mohammed de gezant van God is.” Of, alweer, woorden van gelijke strekking.

Meneer Wilders maakt met zijn sticker de islamitische profeet en godsdienst belachelijk en misbruikt daarbij de nationale vlag van Saoedi-Arabië. Dat is onaardig van meneer Wilders en onfatsoenlijk bovendien, vond ik, maar hij is vrij zijn mening te uiten en vlagschennis is in Nederland in het geheel niet strafbaar.

Daarnaast moet hij die sticker in een enveloppe van de Tweede Kamer naar de Saoedische ambassade in Den Haag gestuurd hebben en daar heeft men kennelijk een half jaartje op dit affront moeten zouten. Inmiddels is de spreekwoordelijke kogel door de moskee en is men beledigd. Zo beledigd dat men een handelsboycot overweegt.

Daarmee krijgt meneer Wilders zijn zin, want dat de Saudi’s er uiteindelijk het hunne van zouden denken kon hij op zijn vingertjes natellen natuurlijk. Dat was de bedoeling ook, daar hoeven we ons geen illusies over te maken. Nu mogen de Saudi’s op hun beurt natuurlijk van meneer Wilders vinden wat ze willen, maar dat dreigen met een handelsboycot is natuurlijk aperte nonsens. Voor zulke dwingelandij, uitgerekend van dit land, zouden we doof moeten blijven.

Volgens u, beste meneer Timmermans, “is er officieel er nog altijd géén sprake van een handelsboycot door Saoedi-Arabië” maar hoort u wel verhalen van “steeds meer Nederlandse bedrijven die geen contracten krijgen en dat hun samenwerking met de Saoedi’s niet doorgaat”. U vreest voor dat handelsboycot en dat begrijp ik best. Money makes the world go round en in dit geval gaat het om meer dan twee miljard exporteuronen.

Toch zou ik u willen vragen gewoon fijn thuis te blijven.

U geeft zelf aan dat Nederland al jarenlang met Saoedi-Arabië praat over de mensenrechten in dat land, maar dat “deze dialoog door de actie van Wilders vrijwel onmogelijk is geworden”. Om dit gevoelige onderwerp weer ter sprake te kunnen brengen is het volgens u “eerst nodig om ‘de rotzooi van Wilders’ op te ruimen”.

Laat de Saudi’s nu eerst hun eigen rotzooi maar eens opruimen alvorens handel met hen te willen drijven. Mensenrechtenschendingen zijn er aan de orde van de dag en daar hebben die jarenlange conversaties duidelijk weinig tot niets aan veranderd.

In Saoedi-Arabië werd blogger en oprichter van de Saoedische website “Vrije Saoedische Liberalen” Raif Badawi op 30 juni 2013 nog veroordeeld tot 600 zweepslagen en zeven jaar gevangenisstraf wegens belediging van de islam. Op zijn website werd namelijk kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd. Badawi had kritiek op de religieuze politie voor het schenden van mensenrechten en erger nog; Raif Badawi had het gore lef om te vinden dat moslims, christenen, joden en atheïsten gelijkwaardig aan elkaar zijn en haalde zich daarmee de toorn van een islamgeleerde op de hals. Raif Badawi is een van velen.

Mensenrechtenverdedigers worden vervolgd en gestraft, mensen worden er zonder aanklacht jarenlang opgesloten, vrouwenrechten worden er systematisch geschonden, vreemdelingenhaat tiert er welig, er wordt gemarteld en men bedient zich er van uitermate wrede straffen. Vrijheid van religie is non-existent, op afvalligheid staat de doodstraf. Het is het enige land ter wereld dat nog aan koppensnellen doet, bij voorkeur en plein public. Nieuwe wetten verklaren atheïsten er tot terroristen.

Lieve Minister, u hield vorige week nog een fel betoog tegen antisemitisme en racisme in Europa. U maakte zich boos om antisemitisme en de uitlatingen door politici van rechts-populistisch pluimage. Volgens u bedreigen antisemitisme, racisme, discriminatie, islamofobie, antigevoelens tegen religie of antigevoelens tegen mensen die ervoor kiezen geen religie te hebben  “het Europese project” en de strijd tegen zulke sentimenten moet ons veel waard zijn.

Is dat dan alleen in Europa of is twee miljard exporteuronen gewoon te duur?

Wanneer die strijd u werkelijk zo veel waard is, blijf dan thuis. Boycot Saoedi-Arabië.

Put your money where your mouth is.

"Sharia in Nederland"

Gisteren heb ik met stijgende interesse naar Rondom 10 gekeken. Een gespreksonderwerp als “Sharia in Nederland” staat daar dan ook wel garant voor.

De Tweede Kamer vroeg in de zomer van vorig jaar al opheldering over berichten van illegale shariatribunalen in moskeeën hier te lande. Het ministerie van Justitie heeft het onderzoek daarnaar uitbesteed aan de Nijmeegse Radboud Universiteit. Van echte shariarechtbanken is hier volgens de onderzoekers geen sprake, al wordt er wel aan de hand van de sharia aan geschilbemiddeling gedaan.

Wat mij allereerst verbaasde is dat er zonder enige nuance over “de sharia” gesproken werd, terwijl er feitelijk geen sprake is van één sharia. Zoveel islamitische stromingen, zoveel interpretaties, zoveel vormen van sharia en die verschillen behoorlijk van elkaar. Het simpele feit dat de sharia nooit is gecodificeerd, nooit vorm gekregen heeft in wetsartikelen zoals bijvoorbeeld ons wetboek van strafrecht, ligt daar mede aan ten grondslag. Dat gegeven maakt rechtsongelijkheid en eigen invullingen mogelijk en het legaliteitsbeginsel feitelijk ónmogelijk.

Wat ik over de sharia gelezen heb is lang zo erg niet als men soms doet voorkomen en deels komt dergelijke wetgeving zelfs overeen met de onze. Dat is niet zo’n verrassing; een gevoel voor recht, of voor goed en kwaad zo u wilt, is redelijk universeel. Zo denken we overal ter wereld zo’n beetje hetzelfde over mijn en dijn en diefstal wordt nergens gewaardeerd. Ook hecht men mondiaal zonder uitzondering aan het menselijk leven en dus worden moord en doodslag dan ook niet geapprecieerd. De sharia is daar in grote lijnen geen uitzondering op.

Wel vind ik de mate van interpretatie die de sharia laat zorgwekkend. Dat daargelaten sta ik sowieso wantrouwig tegenover een wettenstelsel dat zoveel ruimte laat voor excessieve (lijf-) straffen en vind ik de bemoeienis in het privédomein wel erg verregaand. Overspel is daar een voorbeeld van, dat vind ik weliswaar moreel gezien niet door de beugel kunnen, maar het is niet iets waar een rechterlijke macht zich over te buigen heeft.

Dan is er de kwestie van gelijkheid tussen burgers. Onze democratie is gestoeld op het menselijk gelijkheidsideaal. Het gelijkheidsbeginsel, dat zegt dat iedere burger gelijke rechten heeft en recht heeft op een gelijke behandeling in gelijke gevallen, is ons grootste goed. Voorwaarde voor een gedegen en eerlijke wetsgang is dat iedere burger gelijk is voor de wet en zonder onderscheid aanspraak kan maken op bescherming door die wet. In een samenleving moet de wet een bindmiddel zijn voor álle bevolkingsgroepen. Een onderscheid tussen een gelovige en een ongelovige, hetero- en homoseksueel of tussen man en vrouw druist daar volledig tegenin.

Gelijke rechten en gelijkheid voor de wet overigens, zijn geheel iets anders dan een verschil in sportprestaties, dit in weerwil van wat Mohammed Akkouh ons wilde doen geloven. Dat de gemiddelde sportvrouw een seconde langer doet over de honderd meter dan de gemiddelde sportman zegt niets over haar recht op een evengroot kindsdeel als haar broer of de waarde van haar woord wanneer zij getuigt. Een dergelijke drogredenatie is deerniswekkend.

Het euvel met religieuze wetten en regels is ook nog eens dat ze van nul en generlei waarde zijn voor iedereen die niet in de religie gelooft die eraan ten grondslag ligt. Zo is er voor een niet-moslim niets dat hem weerhoudt een portret of zelfs een spotprent van een islamitische profeet te maken. Uiteraard kan een moslim in zo’n geval vragen rekening te houden met zijn gevoelens, maar met het aan een ander op willen leggen van een verbod op religieuze gronden is de grens bereikt, zo niet gepasseerd.

Echter, wanneer moslims onder elkaar een geschil middels mediation op willen lossen zie ik weinig bezwaren, zo lang beide partijen er maar uit vrije wil aan deelnemen en men binnen de kaders van onze wetgeving blijft. De mate van vrijwilligheid verdient denkelijk ook een vorm van waarborging, achteraf in een kantoortje lijkt me dat een moeizame kwestie. Dat daargelaten moet ook alle partijen duidelijk voor ogen staan dat een mediator geen enkele juridische bevoegdheid heeft en geen dus bindende uitspraken kan doen. Bij geen consensus staat beide partijen de gang naar de rechter altijd nog vrij, ook dat moet buiten kijf staan.

Ruimte voor een tweede wettenstelsel is er niet en kan er ook niet zijn -al helemaal niet wanneer het op religieuze leest geschoeid gaat.