De brul van het woord

Nimr Baqr al-Nimr was een vooraanstaand shia-geestelijke in Saoedi-Arabië. Hij was uitermate kritisch over de situatie van de sjiitische moslims, een minderheid in het koninkrijk die structureel wordt achtergesteld, en over de Saoedische overheid. Meneer Nimr al-Nimr riep zelfs op tot vrije verkiezingen, zeer tegen het zere been van het Saoedisch koninklijk huis.

Tijdens de Saoedisch-Arabische protesten (2011-2012) riep hij de protestanten op politiekogels niet te beantwoorden met geweld, maar met de ‘brul van het woord’.

Op 8 juli 2012 werd meneer Al-Nimr door de politie in een been geschoten en gearresteerd. Duizenden liepen dagenlang te hoop om tegen zijn arrestatie te protesteren, maar dat mocht niet baten. Sjeik Al-Nimr ging een maand later in hongerstaking en zou in die periode vermoedelijk gemarteld zijn.

Op 15 oktober 2014 werd de sjeik ter dood veroordeeld, omdat hij om buitenlandse bemoeienis zou hebben gevraagd, ongehoorzaam geweest was aan de Saoedische heersers en omdat hij de wapens zou hebben opgepakt tegen de veiligheidsdiensten. Het vonnis luidde ‘onthoofding en kruisiging’.

’s Mans broer, Mohammed al-Nimr, stuurde een tweet de wereld in over dit doodsvonnis en werd daarom dezelfde dag nog gearresteerd. Hij zit tot op de dag van vandaag vast.

Gisteren voerde Saoudi-Arabië dat vonnis uit, tijdens een heuse massa-executie. In 12 verschillende Saoedische steden werden 47 mensen omgebracht door middel van onthoofding of een vuurpeloton. Allen waren veroordeeld voor ‘terrorisme’, sommigen zaten al tien jaar vast. Zoals de secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties al observeerde zijn een aantal van deze mensen ter dood gebracht na rechtszaken die ‘serieuze vragen oproepen over de aard van de aanklachten en de eerlijkheid van de processen’.

Situatie Saoedi-Arabië

Dat het Saoedische regime tegenstanders uit de weg werkt door middel van valse aanklachten en oneerlijke processen zou me niets verbazen. Met mensenrechten in het algemeen is het immers treurig gesteld in het Saoedisch koninkrijk, die worden er bij de vleet geschonden. Lijfstraffen zijn er nog goed gebruik, slachtoffers van verkrachting kunnen er zelfs met de zweep krijgen. Homoseksualiteit is er strafbaar, in de zin zelfs dat homoseksuelen publiekelijk onthoofd of gestenigd kunnen worden voor hun ‘misdaad’. Ook op afvalligheid staat er de doodstraf.

Onderdrukking en achterstelling van minderheden is er dagelijks gebruik. Saoedische vrouwen mogen niet stemmen, geen auto rijden en ze mogen zonder een mannelijke voogd, een ‘mahram’, zelfs überhaupt niet reizen. In het koninkrijk zijn kindhuwelijken toegestaan, meisjes van negen jaar worden er gezien als geschikt huwelijkspartner.

Daarnaast zijn we allemaal bekend met het gruwelijke verhaal van de Saudische blogger Raif Badawi, die veroordeeld werd tot 10 jaar cel, een boete van bijna 240.000 euro en duizend stokslagen. Zijn misdaad? Het schrijven van kritische blogs en vreedzaam activisme. Op zijn website werd kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd.

Saoedi-Arabië is een schurkenstaat. Een door de rest van de wereld en zelfs door het ‘beschaafde’ Westen gesanctioneerde schurkenstaat.

Met droge ogen spreekt het Westen nog altijd over Saoedi-Arabië als een ‘bondgenoot’ en heel wat Westerse landen leveren wapens aan het koninkrijk.

Reactie Nederland

Het kabinet en de Tweede Kamer bespraken de door Saoedi-Arabië voorgenomen massa-executie een maand geleden tijdens het Vragenuur. Minister Jeanine Hennis (Defensie) nam daarbij de honneurs waar voor de afwezige minister Bert Koenders (Buitenlandse Zaken). Bij monde van minister Hennis sprak het kabinet haar zorgen uit, maar daar bleef het bij. Nederland zou haar afkeur uitspreken, alweer, maar zou daar geen enkele consequentie aan verbinden. Minister Hennis benadrukte hoe belangrijk het is om ‘goed contact’ met de Saudi’s te onderhouden, omdat dat de enige manier is om het koninkrijk op de misstanden aan te spreken. Dat aanspreken, dat gebeurt ook echt – aldus de minister. 
D66-Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma wilde wel eens weten wat er moet gebeuren voordat ook voor de minister de maat vol is. Hij verwees daarbij naar het gebruik van verboden clustermunitie door het Saudische leger in Jemen, het blokkeren van een onafhankelijk onderzoek naar de oorlogsmisdaden in Jemen en de vele onthoofdingen in het koninkrijk. 

VOC-mentaliteit

Goede vraag. Zo lang er echter economische belangen gediend kunnen worden lijkt ons kabinet echter met graagte te willen buigen voor Saoedi-Arabië. Dat hebben we vaker gezien, na de onsympathieke sticker-actie van meneer Wilders bijvoorbeeld. Die sticker, groen met witte letters, leek op de Saoedi-Arabische vlag en er stond “De islam is een leugen, Mohammed een crimineel en de Koran gif” opgedrukt. Meneer Wilders moet die sticker in een enveloppe van de Tweede Kamer naar de Saoedische ambassade in Den Haag gestuurd hebben en daar heeft men een half jaartje op dit affront moeten zouten. Tot toch opeens de spreekwoordelijke kogel door de moskee was  en men tot op het bot beledigd besloot te zijn. Zo beledigd zelfs dat men een handelsboycot overwoog.
Een handelsboycot! Paniek in de tent! Toenmalig minister Timmermans stuurde stante pede een van zijn hogere ambtenaren naar Saoedi-Arabië en was prompt voornemens ook zelf naar het gebelgde koninkrijk af te reizen. Dat alles om de plooien in de Saoedi-Arabische vlag glad te strijken. Dat is wat twee miljard exporteuronen met ons kabinet en haar moreel kompas doen. 
Nu gaat het dan ook niet anders. Saoedi-Arabië krijgt begin dit jaar bezoek van de Nederlandse mensenrechtenambassadeur van het ministerie van Buitenlandse Zaken, om samen nog eens gezellig te keuvelen over de mensenrechtensituatie in het land. Dat zal ze leren, die Saoedische mensenrechtenschenders! 
Goed gebruld, mottige tandeloze leeuw!

Reactie Europa

De Europese Unie heeft de executies sterk veroordeeld, maar laat het ook bij lippendienst. Ze doet slechts een beroep op de Saoedische autoriteiten om aan te sturen op verzoening tussen de verschillende bevolkingsgroepen. 


“The Kingdom of Saudi Arabia carried out 47 executions earlier today.
The EU reiterates its strong opposition to the use of the death penalty in all circumstances, and in particular in cases of mass executions.

The specific case of Sheikh Nimr al-Nimr raises serious concerns regarding freedom of expression and the respect of basic civil and political rights, to be safeguarded in all cases, also in the framework of the fight against terrorism. This case has also the potential of enflaming further the sectarian tensions that already bring so much damage to the entire region, with dangerous consequences.

The EU calls on the Saudi authorities to promote reconciliation between the different communities in the Kingdom, and all actors to show restraint and responsibility.”

Minister Koenders heeft die verklaring uiteraard netjes onderschreven: “Nederland bevestigt, mede als EU-voorzitter, de EU-verklaring over de executies in Saoedi-Arabië.” Hij voegde daaraan toe dat Nederland “principieel en actief tegenstander van de doodstraf is”.
Dat alles staat in schril contrast met bijvoorbeeld de reactie van de Duitse eurocommissaris Günther Oettinger op de nieuwe mediawet, die Polen heeft aangenomen. Volgens die wet kan de Poolse regering de directie en hoofdredactie van de publieke omroep zelf benoemen en ontslaan. Schandalig natuurlijk, want daarmee breidelt Polen de pers en muilkorft de vrije meningsuiting. Niet alleen wil meneer Oettinger voorstellen dat de Europese Unie Polen daarom onder toezicht stelt, ook is hij voornemens Polen haar stemrecht in Brussel af te nemen vanwege die nieuwe mediawet als het land zich niet naar de Europese mores voegt. 

Reactie Verenigde Naties

Secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties had dus al zo zijn twijfels bij de aanklachten tegen de 47 gedode Saoedische gevangenen en de eerlijkheid van hun processen. Daarnaast heeft ook hij natuurlijk laten weten hoe ‘geschokt’ hij is door die 47 executies. Hij had de Saoedische autoriteiten opgeroepen, tevergeefs en waarschijnlijk tegen beter weten in, de doodvonnissen om te zetten naar andere straffen. 
Nu is het zo gelegen dat de Verenigde Naties vorig jaar nog de Saudi-Arabische Faisal bin Hassan Trad aangesteld hebben als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. 
Destijds gaf meneer Faisal Bin Hassan Trad commentaar op een VN-rapport over de doodstraf, dat door secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon gepresenteerd werd. Daarbij liet hij weten dat hij daarbij het standpunt van de VN niet deelt dat de doodstraf overal op deez’ aardkloot afgeschaft zou moeten worden. Daarmee hebben we nu de wonderlijke omstandigheid dat juist het hoofd van de Mensenraad van de Verenigde Naties uitgesproken pro-doodstraf is. 
Meneer Trad vervolgde zijn betoog met de opmerking dat Saudi-Arabië een islamitisch land is en het vast wenst te houden aan de sharia. Daarom voert het de doodstraf uit. Volgens meneer Trad wordt die doodstraf alleen opgelegd bij ernstige misdrijven en bij gevaar voor de Saudische maatschappij. Afvalligheid en homoseksualiteit vallen daar volgens deze meneer onder. Net als overspel en toverij en het uiten van een onwelgevallige mening, getuige het lot van mensen als Nimr Baqr al-Nimr. 
Het vriendelijk verzoek van meneer Ban Ki-moon zal door de Saoediërs dan ook wel met een bulderende lach terzijde geschoven zijn. 
Ik verafschuw geweld. Ik verafschuw de doodstraf. Ik verafschuw het wegkijken. 
Hear me roar. 

Minder mannen. Minder, minder, minder!

We hebben een mannenprobleem. Mannen zijn oververtegenwoordigd in de misdaadstatistieken en de gevangenissen puilen er van uit. Wist u dat er in 2012 11415 mannen in de gevangenis zaten, tegenover slechts 695 vrouwen? Dat jaar werden in totaal 243530 mensen verdacht van een misdrijf, waarvan 197120 mannen en 45490 vrouwen. Van al deze verdachten waren 17660 mensen van Marokkaanse komaf.

Ik hoor u denken. Het klopt hoor, wanneer u de aantallen mannen en vrouwen optelt komt u niet aan het totaal aantal verdachten. Van het overgebleven aantal verdachten weet men bij het CBS niet of zij man of vrouw waren.

Anyway. Het maakt niet uit naar welk misdrijf u kijkt, of het nu geweldsmisdrijven, vermogens- of verkeersmisdrijven zijn, mannen bezondigen zich er beduidend vaker aan dan vrouwen. Dat wisten we natuurlijk al, want wie af en toe naar Opsporing Verzocht kijkt ziet voornamelijk mannen de revue passeren. De kranten staan bol van de artikelen over criminele mannen. Er kan geen bericht in staan over dronken kopschoppers of agressieve straatrovers of het zijn wel weer mannen. Ook wanneer het gaat over bankencrises, blunders door politici of klare oorlogstaal is het negen van de tien keer het manvolk dat de ellende veroorzaakt.

Er mankeert dus intrinsiek wat aan mannen. Natuurlijk, er zijn ook goede mannen, maar er zijn toch te veel slechte mannen die het voor de goede verzieken. Vergis u niet, trouwens, sommige van mijn beste vrienden zijn man. Ik meen dan ook zeker niet te discrimineren, maar u moet toegeven: Te veel mannen zijn klootzakken. Ze vallen vrouwen op straat lastig, zijn crimineel en gewelddadig.

Wanneer u dus uw stad of ons land minder crimineel wenst te zien is de oplossing minder mannen. Ik stel dan ook voor om alle mannen terug te sturen naar hun thuisland. Liefst het thuisland van voor de Grote Volksverhuizing. Minder, minder, minder! Nou, dan gaan we dat regelen! 

Wilders’ Wilde Woensdagavond

Ik voelde me al dwaas bij het neerpennen van bovenstaande. Toch, als het over Marokkaanse Nederlanders gaat zijn zulke sentimenten bij velen gemeengoed. In de politiek kun je er zelfs ver mee komen.

U heeft ongetwijfeld de beelden gezien van Wilders’ Wilde Woensdagavond. Beelden van een politicus, die een grootse entree maakt onder begeleiding van een rits beveiligingsmensen en de pakkende, vechtlustige tonen van The Eye of the TigerEen volksmenner die zijn publiek opzweept en “minder Marokkanen” laat scanderen. Daarbij borduurde Geert Wilders voort op zijn eerdere uitlatingen; hij vond dat hoe minder Marokkanen in Nederland of Den Haag hoe beter. Vanwege oververtegenwoordigd in de misdaadstatistieken en onder uitkering- en bijstandgenietende medelanders.

Tijdens Wilders’ Wilde Woensdagavond ging het echter opeens niet meer over criminele Marokkanen. Het ging ook niet over Marokkanen in de bijstand. Het ging over Marokkanen in het algemeen: “Willen jullie, in deze stad en in Nederland, meer of minder Marokkanen?” De meute liet zich gewillig mennen. Ik telde mee; zestien keer een gretig “minder!” Ik boog het hoofd en schaamde me diep. Het zijn beelden die doen denken aan de Weimarrepubliek, toen men zigeuners afschilderde als asociale en criminele elementen. Echt, die historische vergelijkingen kunnen niet als een verrassing komen hoor.

Meneer Wilders heeft de grens tussen religiekritiek en  racisme overschreden. Met een glibberig glimlachje op de lippen maakte hij met drie korte vragen van zijn bijrolletje in de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen een prominente hoofdrol. 

Multiculturaliteit in de strafrechtspleging

De criminele Marokkaan. Het is een stokpaardje van Geert Wilders. Er bestaat echter niet zo iets als een culturele dispositie voor criminaliteit. Zo hebben allochtone en autochtone jongeren vergelijkbare ideeën over diefstal, geweld en straf – zo bleek uit een onderzoek van Madeleine de Boer, die in 2008 met haar proefschrift promoveerde aan de Universiteit van Utrecht. Ze ondervroeg ruim duizend vmbo-leerlingen. 

In de praktijk blijken migrantenjongeren min of meer dezelfde opvattingen te hebben over diefstal, het gebruik van geweld en straf als Nederlandse jongeren. Dit geldt voor alle vier grote migrantengroepen: Marokkanen, Turken, Antillianen en Surinamers. Het criminele gedrag van Marokkaanse of Antilliaanse jongeren is niet te verklaren vanuit afwijkende misdaad- of strafopvattingen van deze groepen als geheel. Enige uitzondering hierop zijn de duidelijk andere opvattingen van Turkse jongeren over eergerelateerd geweld en de bestraffing daarvan. 

Het Willem Pompe Instituut voor Strafrechtswetenschappen van de Universiteit Utrecht startte in 2000 het onderzoeksproject ‘Multiculturaliteit in de strafrechtspleging’. Het proefschrift van Madeleine de Boer maakt daar deel van uit. Het is interessant leesvoer voor die mensen die denken dat iemands afkomst hem crimineel maakt. Misschien kunnen we daarna eindelijk weer wat gaan nuanceren. Alstublieft? 

All criminals are bastards 

Er zijn zaken waarvan we wel weten dat er een direct verband is; zo vergroot vroegtijdig schoolverlaten de kans op een criminele carrière met een factor van 2,5. Dat is enorm. Het is ook meteen waarom ik zeker been zie in het voornemen jonge criminelen bij wijze van straf terug naar school te sturen en ze een verplichting op te leggen om hun diploma te halen. Kinderen van migranten vallen vaker te vroeg uit in het onderwijs. Demografie, sociaaleconomische positie, gebrekkige ouderlijke supervisie, taalachterstand, (relatieve) armoede, straatcultuur en voorbeeldgedrag zijn er nog zo wat. 
Maakt dat een crimineel minder een klootzak? Nee. Mensen die willens en wetens anderen bestelen, beroven, mishandelen, aanranden of verkrachten zijn klootzakken. Uitgezonderd mentaal getroebleerde ontoerekeningsvatbare lieden is het plegen van een misdrijf een keuze. Lieve, goede jongens en meisjes met harten van goud plegen ze niet. Hoe lief ze ook voor hun moeder zijn, ’t blijven klootzakken. 
Het klootzakkendom is echter niet rasgebonden. Kijk maar naar meneer Wilders. 

Felicitaties voor Marianne Thieme

Een overwinning voor Marianne Thieme en haar Partij voor de Dieren; de Tweede Kamer is vandaag akkoord gegaan met haar wetsvoorstel tegen de onbedwelmde slacht. En hoe; honderdzestien stemmen vóór tegen een magere dertig tegen. Onder de dertig tegenstemmers bevinden zich, weinig verrassend, leden van confessionele fracties, een drietal leden van de Partij voor de Arbeid en één PVV-er. Zij vinden het wetsvoorstel een te grote inbreuk op de vrijheid van godsdienst. Althans, of PVV-lid Wim Kortenoeven daar zo over denkt weten we niet, hij schijnt niet zelf te mogen toelichten waarom hij tegen het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren stemde.

Ook het amendement, dat dicteert dat er onbedwelmd geslacht mag worden als er aangetoond kan worden dan zulks kan zónder toegevoegd dierenleed (in vergelijking met de reguliere, bedwelmde slacht) werd aangenomen. Dat geeft religieuze groeperingen vijf jaar de tijd om zulks aan te tonen, kunnen ze dat niet volgt er een definitief verbod op de onbedwelmde slacht.

De volgende stap is de Eerste Kamer, waar mevrouw Thieme dit najaar al verwacht haar wetsvoorstel te mogen verdedigen. De massale goedkeuring van de Tweede Kamer is een goed begin.

Laf Liberaal

Op 6 november 2009 dienden D66, SP en VVD een gezamenlijk initiatiefvoorstel in om artikel 147 uit het Wetboek van Strafrecht, het verbod op godslastering, te schrappen. Toenmalig coalitiepartner PvdA zegde haar steun aan dat voorstel toe en het zag er, voor wat betreft een kamermeerderheid, bijzonder rooskleurig uit.

Artikel 147 verdient het immers ook geschrapt te worden. Het simpele feit dat dit artikel nog deel uitmaakt van ons wetboek van strafrecht is een stuk rechtsongelijkheid, dat gelovige Nederlanders meer bescherming door de wet biedt dan andere Nederlanders. Dat druist niet alleen in tegen het gelijkheidsbeginsel en het discriminatieverbod uit het eerste artikel van onze Grondwet, het is ook nog eens onnodig. De wet biedt ons allemaal immers afdoende bescherming, ook tegen belediging, smaad, laster, de belediging van hele groepen mensen en discriminatie.

Dat het artikel tegen smalende godslastering al jaren ongebruikt gebleven is doet daar niets aan af. Feitelijk is een kruitvat, dat wacht tot het lont opnieuw ontstoken wordt. Vlak na de moord op Theo van Gogh scheelde dat al niet veel, toen minister Donner voorstelde het ingeslapen artikel van zijn grootvader zaliger nieuw leven in te blazen, opdat mensen zoals een Theo van Gogh makkelijker de mond gesnoerd zou kunnen worden. In 2008 vatte Hirsch-Ballin nota bene nog het onzalig plan op het artikel uit te breiden. Gelukkig wist men daar een stokje voor te steken.

Volkspartij voor Vrijheid en Democratie
De VVD, de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, heeft naar eigen zeggen een liberaal gedachtegoed, gebaseerd op vrijheid, eigen verantwoordelijkheid, verdraagzaamheid, gelijkwaardigheid en sociale rechtvaardigheid. Die vrijheid heeft ze kennelijk hoog genoeg zitten om haar in haar nomme de guerre op te nemen.

Vrijheid, dus. Die van de vrije meningsuiting is volgens de VVD het fundament van een democratische rechtstaat. Daarom kwam ze in 2009 met een aantal beoogde wijzigingen voor de wetten, die de vrije meningsuiting regelen en daarbij kwam ze tot de volgende conclusie;

Wanneer een groep zich relatief snel een beroep kan doen op het strafrecht, brengt dit een gevaarlijke onbalans in de discussie teweeg en wordt de ene groep weliswaar beschermd, maar ten koste van de andere groep. Een open democratische samenleving dient altijd zwakke groepen te beschermen, maar evenzeer -waar mogelijk- weerbaar te maken (zelfbescherming). Juist daarom is het van belang dat deze groeperingen duidelijk wordt gemaakt wat het belang is van het vrije woord, en welke kansen dit hen biedt. Als je in een discussie bekritiseerd of beledigd wordt, zijn er twee mogelijke reacties: weerleggen of negeren. In een vrije samenleving zijn harde woorden geen opmaat voor harde daden; dit besef moet worden bevorderd.

Waarborg
Wanneer de druk op de vrijheid van meningsuiting toeneemt, is het juist belangrijk om te garanderen dat de vrijheid van meningsuiting wettelijk voldoende is geborgd. Dit is een taak van de wetgever.

Dat alles kon ik maar al te goed rijmen met de voorgenomen afschaffing van artikel 147 WvS, een artikel dat een directe oorzaak is voor een dergelijke onbalans. Populair gezegd kunnen gelovigen “relatief snel” een beroep doen op dat strafrecht, terwijl ieder ander imaginair vriendje naar believen beledigd mag worden. Het is hoog tijd dat er een einde komt aan die status aparte.

Draai
Gisteren haalde de VVD echter haar handtekening weg onder het wetsvoorstel, dat ze zèlf samen met de SP en D66 opstelde. Waarom? Welnu, dat wordt buitengewoon helder uit de doeken gedaan door de heer Gerrit Holdijk van de SGP, die tijdens een uitzending van het programma Nieuwsuur erkende dat “het kabinet op de steun van de SGP kan rekenen als het dit type voorstellen uitstelt of ongedaan maakt“.

Ook voor D66 is de reden tot deze draai duidelijk; een geste aan de SGP. De VVD heeft het spreekwoordelijke pluche geroken en is inmiddels bereid haar standpunten te verloochenen omwille van de gunst van de SGP. Kennelijk heeft ons minderheidskabinet inmiddels zo weinig draagvlak dat zelfs het gedoogakkoord gedoogd moet worden, wil het overeind blijven staan.

Niet voor het eerst, overigens. Vorig jaar flirtte Mark Rutte tijdens de informatie met de SGP en liet voortvarend de wens van de VVD het aantal koopzondagen te verruimen varen. Laat die mannenbroeders maar niet horen dat Mark zo graag biseksueel was geweest.

Het Vrouwenstandpunt van de SGP is daar een ander voorbeeld van. VVD-kamerlid Fadime Örgü liet ooit luid en duidelijk weten dat “De VVD niet akkoord kan gaan met een partij die vrouwen uitsluit.” Dat de SGP zulks doet kan de VVD niet ontgaan zijn. De SGP heeft in Flevoland immers vorige maand nog een nieuwe VVD-gedupteerde weggestemd, louter omdat die gedeputeerde een vrouw is.
Desondanks overweegt een aantal statenleden van de VVD morgen, bij de Eerste Kamerverkiezingen, toch op de SGP te stemmen, om die SGP zo een tweede zetel in de Eerste Kamer te bezorgen. Dat moge, de draai van gisteravond in gedachten, natuurlijk geen verrassing heten. De VVD lijkt haar liberale waarden geheel te zijn vergeten.

Thank Locke for summerschool.

Het altaar van de PVV

Dat Geert Wilders vervolgd wordt hebben we geen van allen kunnen missen. Zijn rechtzaak wordt immers live uitgezonden en breed in de pers uitgemeten – om nog maar niet te spreken van het misbaar dat de heer Wilders er zelf over maakte. Zo was de uitspraak van het Amsterdams gerechtshof, dat Geert Wilders vervolgd moest worden om gedane uitspraken, naar ’s mans bescheiden mening een “aanslag op de vrijheid van meningsuiting”. Sterker, diezelfde vrijheid van meningsuiting dreigde door dat proces “geslachtofferd te worden op het altaar van de islam”.

De man, die in 2005 de beruchte Deense cartoons over profeet Mohammed op zijn site plaatste, om “op te komen voor de vrijheid van meningsuiting en de Denen een hart onder de riem te steken”, in 2009 verklaarde dat de vrijheid van meningsuiting hem heilig was en hij voor die vrijheid vechten zou, wist zich lijdend onderwerp van een politiek proces. Een van de uitspraken, waar Geert Wilders zich nu bij de rechter voor verantwoorden moet, luidde; “De kern van het probleem is de fascistische islam, de zieke ideologie van Mohammed zoals neergelegd in de islamitische ‘Mein Kampf’: de koran”.

Uitgerekend de vergelijking van de koran met Hitler’s Mein Kampf werd door het Hof in zo’n mate beledigend geacht, dat het toetsing door de rechter noodzakelijk achtte. Het verweer van Geert Wilders, dat zijn voorgenomen vervolging de vrijheid van meningsuiting in gevaar zou brengen, werd door het Hof terzijde geschoven. Die vrijheid kent immers het voorbehoud “behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet” en de heer Wilders werd achteraf vervolgd voor uitspraken die hij in alle vrijheid had kunnen doen. Wanneer dan blijkt dat dergelijke uitspraken buiten de kaders van de wet vallen, kun je dus alsnog vervolgd worden.

Het Gerechtshof Amsterdam beval Geert Wilders te vervolgen wegens het aanzetten tot haat en discriminatie.

Wanneer in 2008 een lesbrief verschijnt waarin de film Fitna bijna vergeleken wordt met Mein Kampf reageert de PVV echter in haar kuif (no pun intended) gepikt en de organisatie van de Dag van Respect biedt gevoeglijk haar excuses aan. De gewraakte zin; “De film Fitna van Geert Wilders of het boek van Mein Kampf van Adolf Hitler, zijn gebaseerd op eenzijdige denkbeelden”. Na klachten van de PVV en op aandringen van staatsecretaris Sharon Dijksma werd de lesbrief gerectificeerd.

Ook wanneer Geert Wilders zelf figureert in een cartoon, op de website van de VARA, is hij ook not amused. Hij dreigt geen acte de présence te geven bij het lijsttrekkersdebat wanneer de VARA de spotprent niet verwijderd wordt. Kennelijk liggen de zaken anders wanneer je zèlf slachtoffer bent van een dergelijke vergelijking.

Historicus Thomas von der Dunk, de man van het mudje hete aardappelen en de obligate lederen broek, wordt vervolgens zelfs ronduit gecensureerd na een overleg met PVV-partijbons Hero Brinkman. “De vertegenwoordigers van CDA en VVD vertelden me dat er in Von der Dunks lezing een aantal partijpolitieke passages stonden die niet positief waren voor de PVV. Ik heb toen gezegd: als jullie deze antisemiet Von der Dunk een podium geven om zich tegen de PVV af te zetten, zal ik hem niet alleen in het debat bij de enkels afzagen, maar dan is het misschien ook de laatste Willem Arondéus Lezing geweest”, aldus Brinkman.

De Willem Arondéuslezing wordt gevoeglijk afgezegd. Hero Brinkman, bepaald geen onbeschreven blad, legt kennelijk nogal wat gewicht in de schaal.

Saillant detail is dan wel dat de CDA- en VVD-leden van de Noordhollandse Statenwerkgroep, die de Arondéuslezing organiseert, zelfs zo ver meenden te moeten gaan als het ten onrechte gebruiken van de namen van hun collegae (van respectievelijk GroenLinks, de PvdA en de SP) bij het ondertekenen van de brief, waarin die lezing werd afgeblazen.

Dan opeens is daar nu de Haagse schrijver Karel Kanits, die op zijn beurt Geert Wilders heeft vergeleken met Adolf Hitler en de PVV-voorman op het Bevrijdingsfestival in Den Haag “een geblondeerde führer” noemde. De PVV-fractie reageert direct ontstemd, verslijt Kanits voor “brulboei” en meent dat gewraakte vergelijking “goor en laag” is. Op hoge poten eist men excuses van Kanits én nodigt men de schrijver uit voor een bezoekje aan concentratiekamp Auschwitz. Kanits heeft laten weten niet van zins te zijn zijn excuses aan te bieden en beroept zich op zijn vrijheid te mogen zeggen wat hij vindt.

Gelijk heeft hij. De vrijheid van meningsuiting mag immers evengoed niet geslachtofferd worden op het altaar van de PVV.

Dura lex, sed lex

Vanaf het moment dat ik Jeroen Pauw tijdens het televisieprogramma “5 jaar later” de vraag aan korpschef Bernard Welten hoorde stellen of deze denkt dat zijn dienders een vrouw in boerka zullen gaan arresteren zag ik een miscommunicatie van epische proporties geboren worden. Een arrestatie is immers een bijzonder zwaar middel, in dit geval voor een licht vergrijp. Er wordt in het Nederlandse strafrecht een duidelijk onderscheid gemaakt tussen overtredingen en misdrijven en een arrestatie voor de eerste is een, eufemistisch gezegd, zeldzaamheid.

De heer Welten geeft tijdens dat interview even later dan ook duidelijk aan dat hij denkt dat vrouwen in dergelijke gewaden aangesproken zullen worden, maar dat hij niet gelooft dat ze daadwerkelijk gearresteerd zullen worden.

Het lijzige “Ze overtreedt de wet” van Jeroen Pauw zet ons al snel op het verkeerde been. Een wildplasser overtreedt echter ook de wet en zo ook iemand die zijn wagen ten onrechte op een invalidenparkeerplaats parkeert. Nochtans worden u en ik voor dergelijke overtredingen niet stante pede aangehouden en naar een politiebureau overgebracht, maar wordt de zaak direct op straat nog met ons afgedaan met een al dan niet gepeperde bekeuring.

Dat is wat we in dit land van agenten verwachten; een in acht nemen van zaken als subsidiariteit en proportionaliteit. Daarbij krijgen die agenten heel nadrukkelijk de vrijheid van hun discretionaire bevoegdheid en in die zin is het zeker zaak dat agenten hun eigen, gezonde verstand blijven gebruiken.

“Sommige dingen sla ik over” is natuurlijk een bepaald onhandig antwoord als het gaat om het niet willen handhaven van wetgeving, maar van dat laatste is, zoals Welten heel terecht opmerkt, nog helemaal geen sprake. Voornemens uit een regeerakkoord zijn bij lange na nog geen wet, daarvoor moet eerst nog heel wat gebeuren. Het verbod op gezichtsbedekkende kleding, dat “boerkaverbod”, moet nog ingaan, het voltallig parlement zal daar haar licht nog over moeten laten schijnen en de uitvoering ervan zal ook nog vorm moeten krijgen.

Ondanks het gegeven dat ik een verbod op gezichtsbedekkende kleding voorsta, waardeer ik het pragmatisme van de Amsterdamse korpschef en daarbij, het staat ook een korpschef vrij te discussiëren over de wenselijkheid en, niet te vergeten, uitvoerbaarheid van zo’n voorgenomen verbod.

De mening van Martin Sitalsing, korpschef van Twente, verdient op die wijze ook ruimte. Hij viel zijn Amsterdamse collega bij en liet weten dat ook wat hem betreft het handhaven van zo’n boerkaverbod niet direct een prioriteit is; het “terugdringen van overvallen, jeugdcriminaliteit en woninginbraken” gaat voor. Nijpende tekorten aan onder andere rechercheurs betekenen immers nu al dat buitengemeen veel zaken op de plank blijven liggen, wat dat betreft wil ik memoren aan de inmiddels hopelijk beruchte plankzaak in Enschede.

Ik kan me goed voorstellen dat de heer Sitalsing na die affaire dat hele kabinet aan ziet komen, met haar boerkaverbod.

De VVD, het CDA en de PVV vielen natuurlijk zwaar over de uitspraken van betrokken korpschefs, dat boerkaverbod is immers het kindje van dit kabinet. Hero Brinkman, voormalig politieagent, is de mening toegedaan dat “Welten niet op deze manier prioriteiten kan stellen”. Daarmee gaat hij voorbij aan het feit dat de stukbezuinigde korpsen al tijden prioriteiten móeten stellen en de politiek daar hoofdelijk voor verantwoordelijk is.

Waar immers, blijven die duizenden agenten erbij?

Van besproken gedrag

De ophef over de persoon van PVV-kamerlid Eric Lucassen kan niemand ontgaan zijn. De man zou een waar schrikbewind over zijn mede-buurtbewoners hebben gevoerd, door hen te intimideren, uit te schelden voor al dat mooi en lelijk is en vernielingen te plegen, en zou een medewerker van een coffeeshop zijn aangevlogen.

De verhalen werden allengs fraaier; inmiddels is gebleken dat Lucassen een veroordeling wegens ontucht op zijn doopceel heeft prijken. Als sergeant en instructeur bij de landmacht maakte hij misbruik van zijn rang en had seks met twee ondergeschikten. In wat de annalen ingaat als de “Ermelose ontuchtzaak” dreigden militaire instructeurs hun vrouwelijke leerlingen geen diploma te geven wanneer die weigerden seks met hen te hebben. Of Lucassen ook dergelijke dreigingen uitte om aan zijn seksueel gerief te komen blijft in het midden.

De affaire stelt Geert Wilders en zijn PVV voor een duivels dilemma. In een vergelijkbare situatie, waarbij kamerlid Wijnand Duyvendak lang, lang geleden stukken bleek te hebben weggenomen uit een ministerie, vroeg de heer Wilders het kamerlid af te zien van zijn recht op een uitkering, want “een inbreker hoeft geen wachtgeld te krijgen“. Dat het kamerlid zou moeten aftreden stond kennelijk buiten kijf.

Premier Rutte wil in het geheel niet oordelen over de kwestie Lucassen, zo liet hij gisteren weten;

Dit zijn altijd heel vervelende kwesties, maar ze moeten in de partij zelf worden aangepakt. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat Geert Wilders zal lukken”, zei Rutte. “In alle partijen komen weleens moeilijke zaken voor. Ik heb dat zelf ook meegemaakt. Het is uitermate prettig als leiders van andere partijen daar geen commentaar op gaan geven.”

Dat staat in schril contrast met het standpunt dat de VVD innam inzake die kwestie Wijnand Duyvendak. Edith Schippers, vice-fractievoorzitter van de VVD-fractie in de Tweede Kamer, blies tijdens Duyvendak-gate hoog van de morele toren. Ik ben benieuwd of zij de moeite neemt boegdbeeld Rutte nog even te wijzen op zijn meten met twee maten waar het gaat om anderen “de morele maat te nemen“.

Of, zoals toenmalig VVD-kamerlid zei Helma Neppérus het zei;

”Een minister of staatssecretaris moet in zo’n geval meteen opstappen, een Kamerlid kan echter blijven zitten, omdat die niet is benoemd maar gekozen. Daar heb ik moeite mee. Juist omdat we zijn gekozen door de bevolking zouden we strenger moeten zijn.”

Strenger, dus. Trouw schrijft, geheel terecht, dat hetgeen Lucassen op zijn geweten heeft geen verrassing had hoeven zijn voor de PVV, wanneer zij maar om een verklaring omtrent het gedrag had gevraagd. Was een verklaring van goed gedrag een vereiste geweest voor alle dames en heren politici, dan waren we van zowel de affaire Lucassen als de affaire Duyvendak verschoond gebleven.

Ik vind het een goed idee, zo’n verplichte VOG voor politici. Als zo’n verklaring al verplichte kost is voor leraren, gastouders, taxichauffeurs en al wat dies meer zij, waarom onze volksvertegenwoordigers dan niet? Sterker nog, waarom niet een antecedentenonderzoek zoals dat de dames en heren aspiranten bij de politie ook ten deel valt? Ik voor mij zit er in elk geval niet op te wachten vertegenwoordigd te worden door een ontuchtpleger, alcomobilist, dief of huiselijk geweldpleger.

Witte rook

Met de bekendmaking van Maxime Verhagen afgelopen nacht, dat de meerderheid van zijn CDA-fractie “in kan stemmen” met het conceptakkoord tussen de VVD, de PVV en het CDA, lijken de eerste kringels witte rook het kabinet Rutte 1 aan te kondigen. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog zal er dan, met dank aan de gedoogsteun van de PVV, een minderheidskabinet de scepter over ons landje zwaaien. We zullen echter tot na het partijcongres aanstaande zaterdag moeten wachten alvorens we een definitief antwoord van de CDA-fractie kunnen vernemen.

De fracties van de VVD en de PVV schaarden zich eerder al unaniem achter het gedoogakkoord.

Natuurlijk lekte er alvast een aantal standpunten van dit nieuwbakken kabinet uit. Trouw heeft van de Telegraaf gehoord dat er een hoofddoekenverbod voor agenten, officieren van Justitie en rechters in de maak is en dat men ambieert dierenmishandeling strenger aan te gaan pakken. Trouw meldt dat er “volgens Trouw” ook een dierenpolitie zal komen van vijfhonderd agenten sterk. De mensenpolitie zal er vijfentwintighonderd agenten bij krijgen. De Telegraaf hoorde op haar beurt van de NOS dat Rutte 1 het motto “Vrijheid en verantwoordelijkheid” in haar vaandel zal gaan voeren. Zo hoor je nog eens wat.

Ik sta overigens zeer positief tegenover beide voornemens, al vind ik het jammer dat in het eerste geval de nadruk erg op die hoofddoek ligt. Het recht is een van de plaatsen waar een neutraal voorkomen naar mijn onbescheiden mening een absoluut vereiste is en dat geldt evengoed voor de sterke arm der wet. Daarom juist hijsen we de mensen die daar werkzaam zijn in een uniform, respectievelijk de toga en het politieuniform. Persoonlijk vind ik dat een neutraal voorkomen een vereiste zou moeten zijn voor ambtenaren in het algemeen, die vertegenwoordigen immers allemaal tijdens het uitoefenen van hun functie onze seculiere en bovenal neutrale overheid. Religieuze uitingen zoals die hoofddoek, maar evengoed het keppeltje en zelfs het kruisje aan een ketting, horen daar dus niet bij. Ook het op religieuze gronden weigeren van een uitgestoken hand geeft geen pas in een functie bij die neutrale overheid.

Volgens de Telegraaf ligt er in geval van een kabinet Rutte 1 ook nog een algemeen boerkaverbod op de plank. Het moge geen verrassing heten dat ik me ook daar in kan vinden.

Dat op de aanpak dierenmishandeling eindelijk eens serieus wordt ingezet is een pak van mijn hart. Dierenkwelling zou ook veel zwaarder bestraft moeten worden. Dat zulks een lichtere straf kent dan de vernieling van een goed en dieren voor de wet nog altijd niet meer zijn dan een goed stoort me al tijden.

De maximumsnelheid op veel rijkswegen moet met tien kilometer per omhoog, hetgeen betekent dat we voortaan tijdens verjaardagen gezellig kunnen klagen over bekeuringen voor het rijden van 137 kilometer per uur in plaats van 127. Op zich word ik daar dus niet warm of koud van.

Ik kan me zelfs vinden in het voornemen toegelaten migranten een proefperiode op te leggen van vijf jaar. Wie zich binnen die termijn aan een misdrijf schuldig maakt waarop meer dan twaalf jaar staat kan gevoeglijk zijn koffers weer inpakken en vertrekken. Dat hadden wat mij betreft ook nog lichtere vergrijpen mogen zijn. Van wie zich in Nederland wil vestigen en dus deelnemen wil aan de Nederlandse maatschappij mag immers zondermeer verwacht worden dat hij zich houdt aan haar wetgeving.

Wat me echter nog altijd dwars zit is de deelname van de heer Wilders aan dit al. De man heeft meermaals laten zien dat hij lak heeft aan het menselijk gelijkheidsideaal dat ten grondslag ligt aan onze democratie. Dat gelijkheidsbeginsel, het gegeven dat we hier allemaal gelijk in rechten en plichten ter wereld komen en gelijk zijn voor de wet is mij lief. Het waarborgen van de vrijheden van een minderheid is nog altijd een verantwoordelijkheid van de meerderheid, laten we dat toch alsjeblieft niet vergeten.

Hopelijk weten de VVD en het CDA waar ze aan beginnen.

Aan de vooravond van 9/11

Dominee Terry Jones, evangelisch fundamentalist en voorganger van een miniatuur kerkgemeente (The Dove World Outreach Center) in een gehucht in Florida, houdt de wereld al wekenlang in zijn ban. Zijn voornemen op 11 september de terreuraanslagen op de Twin Towers te herdenken door een berg exemplaren van de koran te verbranden is wereldnieuws. Iedereen lijkt de adem in te houden; doet hij het wel, doet hij het niet of toch weer wel? En wat zal de reactie van moslims wereldwijd zijn?

Diverse kopstukken stonden al in de rij om hun afkeuring te laten horen over die voorgenomen boekverbranding. Terecht natuurlijk, boekverbrandingen zijn niet meer van deze tijd en een vijandiger uiting van disrespect voor andermans gedachtengoed bestaat welhaast niet. Van Barack Obama, het Vaticaan en de Europese Unie tot een gesluierde Angelina Jolie, allen spraken er al schande van. Zelfs onze allereigenste Geert Wilders sprak (of sms’te zo u wilt) zich tegen het plan van Jones uit, ondanks zijn eerdere oproep op de koran terug te brengen tot het formaat van de Donald Duck – om nog maar niet te spreken van zijn roep om een heus verbod op de koran.

Zelfs Iran liet van zich horen en wel bij monde van haar minister van Buitenlandse Zaken; de boekverbranding zou zelfs wel eens aanleiding kunnen geven tot geweld. De zaak Sakineh Mohammadi Ashtiani indachtig is dat wrang. De wereldwijde ophef daarover werd immers door een Iraanse zegsman afgedaan als “onzin“, maar op haar beurt heeft Iran wel wat te mekkeren over het voornemen een berg papier in brand te steken. Daarnaast heeft Iran boter op haar hoofd voor wat betreft boekverbrandingen; kortgeleden werden er in opdracht van de Iraanse overheid nota bene honderden bijbels verbrand.

In Pakistan verbrandde men zelfs alvast wat Amerikaanse vlaggen, gewoon voor ’t geval dat. Dat is meteen iets waartoe Sharia4Belgium ook oproept; deze extreme moslimorganisatie roept alle Belgische moslims op morgen een Amerikaanse vlag te verbranden. Van Saoedie-Arabië, dat al sinds jaar en dag bijbels door de versnipperaar haalt, hoop ik in het geheel niets te horen.

Afghanistan valt de “eer” te beurt de eerste dode te betreuren; tijdens een demonstratie kwam een betoger om het leven. En dat alles terwijl de Amerikaanse predikant nog geen koran in vlammen heeft doen opgaan…

Het kan niet anders, overigens, of het duizelt Volkskrant-scribent Izz ad-Din Ruhulessin (waar halen Pauw&Witteman toch steeds weer dergelijke rare types vandaan?) inmiddels van het onwelgevallig commentaar op wat in beginsel niets meer is dan een interne Amerikaanse kwestie.

Ook een andere televisiemoslim zal zich hopelijk nog even bedenkelijk op het achterhoofd krabben. Suhayb Salaam, kent u hem nog? Suhayb raadde een van zijn studentes, die een bijbel in huis had, aan het boekwerk te verbranden. Uit respect, welteverstaan; “Het is juist respectvol. Papieren met koranteksten die wij niet gebruiken verbranden wij ook, zodat ze niet bijvoorbeeld bevuild kunnen worden”. Als dat zo is, dan vraag ik mij af waarom er zo heftig op het voornemen van Terry Jones gereageerd wordt.

De dominee bouwt ondertussen de spanning virtuoos op; waar hij gisteren nog verkondigde van zijn voorgenomen actie af te zien laat hij vandaag alweer weten dat deze slechts tijdelijk is uitgesteld. Getuige de mondiale reacties gaat het erin als koek, feitelijk is de enige zinnige reactie die van ’s mans dochter. Ze liet weten te vrezen dat haar vader gek geworden is en hulp nodig heeft. De rest van de wereld laat zich ringeloren door een getroebleerde man.

Het eerdere besluit van “Burn A Koran Day” af te zien zou Jones genomen hebben na een gesprek met een imam, Mohammed Musri. Deze zou Jones toegezegd hebben dat de bouw van het islamitisch centrum, dat op hemelsbreed nog geen twee woonblokken verwijderd van Ground Zero moet komen, niet door zou gaan. Een andere imam en projectleider van dat monument voor de slechte smaak, Feisal Abdul Rauf, liet vervolgens echter weten dat de bouw van het islamitisch centrum gewoon doorgaat. Terry Jones zal gedacht hebben in dat geval niet achter te kunnen blijven.

Dat geplande islamitisch centrum is een heet hangijzer. Volgens de plannen moet het dertien verdiepingen gaan tellen en er zal onder meer een gebedsruimte in ondergebracht worden. Tegenstanders vallen niet zo zeer over het gegeven dat men voornemens is een islamitisch centrum te bouwen, maar eerst en vooral over de lokatie, die zoals gezegd op een steenworp afstand is van Ground Zero. Zij vinden dat eerst en vooral een belediging aan de slachtoffers van 9/11.

Ook de naam, die het complex in eerste instantie meekreeg, was op zijn minst onhandig gekozen; Cordoba House. Córdoba was in de tiende eeuw na Christus de hoofdstad van het Kalifaat van Córdoba, toen de Moren tijdens een ordinaire veroveringstocht een groot deel van Zuid-Spanje bezetten. De herovering van dat gebied door Ferdinand III, de Reconquista, wordt tot op de dag van vandaag uitbundig gevierd tijdens de fiestas de moros y cristianos. Daarbij worden veldslagen nagespeeld en tot voor kort werd vervolgens een pop, de Mahomet, in brand gestoken. Om moslims niet te ontrieven ziet men daar tegenwoordig echter vanaf.

Cordoba House was (zo schreef de New York Times) bedoeld als een “monument van tolerantie” en moest een eerbetoon zijn aan het middeleeuwse Spanje, dat tijdens de overheersing door de Moren een toonbeeld zou zijn geweest van een vreedzaam samenleven van moslims, joden en christenen. Een contradictio in terminis.

Dat de Moren de joden en de christenen beperkingen oplegden, zoals een verbod op het luiden van klokken en ze de bouw van nieuwe kerken en synagogen ronduit verboden wordt al te licht vergeten. Van enige godsdienstvrijheid valt dus nauwelijks te spreken, ook omdat het aktief bekeren streng verboden was. Dat daargelaten stonden de drie groepen weldegelijk vaak met elkaar op gespannen voet en kwam het meermaals tot (soms gewelddadige) conflicten.

Die ongelukkig gekozen naam maait dus voorstanders, die menen dat een dergelijk islamitisch centrum juist op die lokatie een teken van verzoening is, het gras voor de voeten weg. Gelukkig dus maar, dat de naam inmiddels is veranderd naar het beduidend minder beladen Park51.

Nabestaanden van slachtoffers van de aanslag en hulpverleners die tussen de rokende puinhopen van de Twin Towers werkzaam waren lieten al een protest horen. Een protest dat naar mijn mening gehoord verdiende te worden. Het getuigt evengoed van weinig respect en meelevendheid daar zo gemakkelijk aan voorbij te gaan.

Tweederde van de Amerikanen is ronduit tegen de bouw van het Córdoba House op genoemde lokatie, nochtans ziet het er naar uit dat het centrum er wel zal verrijzen -dit ironisch genoeg met een beroep op uitgerekend de vrijheid van religie uit de Amerikaanse Grondwet. Om met de woorden van Izz ad-Din Ruhulessin te spreken; daar had dat kalifaat van weleer nog een puntje aan kunnen zuigen.

Alea iacta est

Gisternamiddag stond ik, voor het eerst in mijn leven, zo waar in de rij om mijn stem uit te mogen brengen. Ik koos niet links, ik koos niet rechts en toog huiswaarts met het idee dat de opkomst dan ditmaal toch wel beduidend beter zou moeten zijn dan voorgaande jaren. Aangezien we ons en masse druk hebben gemaakt om belangrijke zaken als de hypotheekrenteaftrek, de ouderenzorg, uitkeringen en immigratie verwachtte ik feitelijk ook een torenhoge opkomst.

Toch liet om en nabij een kwart van de stemgerechtigden verstek gaan in de stemhokjes. Daar begrijp ik maar weinig van. Net zo min van Volkskrantcolumnist Izz ad-Din Ruhulessin, die zich wel de moeite getroostte naar een stembureau te gaan maar eenmaal daar besloot zijn stembiljet voor een aardig tekeningetje te gebruiken; een opgestoken middelvinger. Dat potlood lag er toch, nietwaar? De ironie wil dat deze jonge student politicologie (sic) in een van zijn colums claimde zich “het zwijgen niet op te zullen laten leggen“, maar nu zichzelf politiek gezien monddood heeft gemaakt.

Daags na de verkiezingen, die in Rotterdam toch weer niet geheel en al vlekkeloos verliepen, wachten we nog altijd op de definitieve uitslag. Het wachten is op de in het buitenland uitgebrachte stemmen, die moeten nog worden geteld. Wel weten we alvast dat de VVD met haar eenendertig zetels de grootste is, op de hielen gevolgd door de PvdA met dertig zetels. Voor de VVD is dat dikke winst, maar het is niet de monsterzege die de peilingen deden vermoeden.

Het enorme verlies dat de diverse confessionele partijen hebben geleden, de ChristenUnie verliest een zetel, het CDA verliest er zelfs twintig en de SGP behoudt haar twee magere zetels, doet me uiteraard deugd. Het is meteen ook het einde van het tijdperk Balkenende, die gisteravond al zijn leiderschap over het CDA neerlegde. De eenentwintig zetels die het CDA overschieten zijn een historisch dieptepunt voor de partij.

Vijftien procent van de stemgerechtigden bracht een stem op Geert Wilders en zijn PVV uit, dat vind ik ontluisterend. Ook hier lieten de peilingen me in de steek, overigens. We lijken onze befaamde Nederlandse nuchterheid en dito tolerantie in te hebben geruild voor een ontevreden verongelijktheid en een angstig doemdenken waar het om de toekomst gaat. De kille werkelijkheid is dat we met de huidige crisis niet ontkomen aan inleveren; is het niet linksom, dan is het wel rechtsom. Ook bij de wetenschap dat ik tot mijn zevenenzestigste door zal moeten werken had ik me neergelegd en zulks met liefde als dat maar betekent dat ouderen zonder daarvoor te moeten bijbetalen lekker kunnen douchen. Dat het de PVV echter aan een gezond economisch plan ontbreekt was echter bij het begin van de campagne al duidelijk, dergelijke overwegingen kunnen toch nauwelijks aan een keuze voor Wilders hebben bijgedragen?

Dat Wilders de dag na de verkiezingen zijn “breekpunt” al laat vallen, te weten de AOW-leeftijd, is shocking. Tijdens de aanloop naar de verkiezingen verkondigde hij nog manhaftig deelname aan het kabinet aan zich voorbij te laten gaan wanneer de AOW-leeftijd zou worden opgeschroefd en deze knieval getuigt van weinig ruggengraat en vooral kiezersbedrog. Denkelijk voelt een groot deel van de zo’n beetje anderhalf miljoen Wildersstemmers zich dan ook behoorlijk bekocht.

Soit, de teerling is geworpen en het wachten is op een coalitie. Wat zal het worden? Paars? Paars-Plus? Wel of niet met de PVV in zee? De uitslag is eigenlijk vlees noch vis, dus de dames en heren politici kunnen er alle kanten mee op. We gaan het zien.

Eén ding weet ik zeker; ieder volk krijgt de regering die het verdient.