Verbind voor het Kind

a65c0-wvkvMorgen, op de Internationale Dag van de Rechten van het Kind, begint de Week tegen Kindermishandeling en dit jaar heeft deze week ´Verbind voor het Kind´ als thema meegekregen. Traditiegetrouw wil ik u om aandacht voor deze Week vragen.

Nederland kent zo’n 70.000 zogeheten ‘multiprobleemgezinnen’, die langdurig kampen met sociaaleconomische en psychosociale  problemen en huiselijk geweld. In ons prachtige, welvarende landje groeien ruim 118.000 kinderen op in onveilige gezinssituaties, waarbij ze getuige zijn van huiselijk geweld en zelf slachtoffer zijn van mishandeling, verwaarlozing en seksueel misbruik.

Dat betekent dat één op de vier Nederlanders lijdt, of heeft geleden, onder een of meerdere vormen van kindermishandeling. Gemiddeld is een kind per klas er slachtoffer van. Kinderen zijn gemiddeld drie tot vijf jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld. Meerdere malen per jaar komt een kind zelfs te overlijden aan de gevolgen van mishandeling.

Die cijfers willen maar niet dalen, en dat is fnuikend.

Kindermishandeling schaadt de slachtoffertjes ervan hun leven lang. Mishandelde kinderen lopen een groter risico op psychiatrische stoornissen, depressies, angststoornissen, drugsgebruik en seksueel risicogedrag. Daarnaast is kindermishandeling een leed dat van generatie op generatie kan worden doorgegeven; mishandelde kinderen lopen een verhoogd risico laten op hun beurt hun eigen kinderen te mishandelen. Daarmee is kindermishandeling een van de schadelijkste misdaden die er zijn.

 

Vragen? Getuige of slachtoffer? Wel een vermoeden, maar vol twijfel?

Bel Veilig Thuis op 0800-2000 (gratis en 24/7 bereikbaar).

#verbindvoorhetkind

Hiya’s – hoe ’s werelds grootste kinderpornonetwerk werd opgerold

Onvoorstelbaar. Walgelijk. Niet te bevatten. Een kinderpornosite met meer dan 360.000 foto’s en films en ruim 45.000 leden. Het moet ’s werelds grootste kinderpornonetwerk zijn en het werd onlangs opgerold door de FBI en rechercheurs uit Australië en Nederland.

Twee Nederlanders en een Australiër zijn opgepakt, zij beheerden die enorme site, en zij zijn inmiddels veroordeeld. Het gaat om (onder anderen) de Almeloër Erwin van den B. (medebeheerder van de site van Shannon McCoole) en Auke V. (medebeheerder van een tweede, kleinere kinderpornosite van diezelfde Shannon McCoole) uit het Friese Pingjum. Nog eens drie Nederlanders zijn aangehouden omdat zij verdacht worden van betrokkenheid en naar hen lopen nog onderzoeken.

Wat we inmiddels over dat netwerk weten is onvoorstelbaar. De wreedheid onbeschrijflijk.

“Het is walgelijk. Dit is de donkerste kant van de samenleving die ik ooit heb gezien. Het gaat om filmpjes van kinderen die misbruikt worden, gemarteld worden.”

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Shannon McCoole 

De Australiër was de hoofdbeheerder van al die gorigheid. Deze Shannon McCoole is 33 jaar en werkte als jeugdverzorger in een kinderopvanghuis van de Australische kinderbescherming. Dat laatste verraste me overigens niet, pedoseksuele roofdieren gaan vaak gestructureerd en berekenend te werk en ze zoeken vaak werk waar ze makkelijk toegang hebben tot kwetsbare kinderen.

Denkt u maar aan zwemleraar Benno L., die tientallen meisjes aanrandde en het vooral gemunt had op kinderen met een handicap of watervrees. Of Robert Mikelsons, die emplooi zocht bij kinderdagverblijven. En Ronald B., die als hopman bij een scoutinggroep tijdens scoutingkampen jonge meisjes aanrandde.

Al moet daarbij opgemerkt dat binnen dit netwerk ook genoeg pedoseksuelen hun eigen kinderen bruut misbruikten, dat zijn ook ‘makkelijke’ slachtoffers – altijd voorhanden en geen kans eraan te ontsnappen. Zo’n 80% van de slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

McCoole ging al net zo berekenend te werk met zijn kinderpornosites. Toegang verleende hij alleen aan mensen die zelf foto’s uploadden, om er zeker van te zijn dat ze niet van de politie waren. Hoe hoger de uploadfrequentie van de gebruiker en hoe heftiger de door hem aangeleverde beelden, hoe meer toegang die bezoeker op de sites kreeg. Gebruikers waren verplicht om elke maand nieuw materiaal te uploaden. Iedere 30 dagen, 45.000 leden.

Ook Shannon McCoole vergreep zich aan kinderen die onder zijn zorg gesteld waren, zeker zes van zijn slachtoffertjes verbleven in het kinderopvanghuis waar hij werkte. De jongste van zijn slachtoffertjes was een meisje van 18 maanden oud. De oudste was drie. Dat komt hem op een gevangenisstraf van 35 jaar te staan, waarvan 28 onvoorwaardelijk.

Rechercheurs wisten zijn ware identiteit te achterhalen aan de hand van niet meer dan zijn opvallende standaard begroeting ‘hiya’s’, een fake Facebookaccount met een foto van een witte auto en een minuscule moedervlek op een van zijn vingers. Toen de politie zijn woning binnenviel, seconden nadat hij op de site inlogde, stond zijn laptop nog aan. Bingo. Ze troffen nog ongepubliceerde beelden aan op een camera. Bingo.

Een van de rechercheurs die McCoole verhoorde, Stephen Hegarty, vertelde naderhand over de trots waarmee McCoole tot zijn verbazing sprak over diens website. De pedoseksueel was trots op wat hij een hele ‘prestatie’ noemde. Sergeant Hegarty beschrijft McCoole voorts als bijzonder intelligent en ontzettend manipulatief.

“I think that is one reason why his victim range was so young. As soon as he thought a child would be capable of reporting anything he would shy away from them. He would be very selective of who he targeted as victims.”

De bijzondere speurtocht naar ‘NUKE’

Op zijn kinderpornosites noemde McCoole zich ‘NUKE’. Deze nick name dook, samen met de naam van de kinderpornosite, voor het eerst op na een arrestatie in een kinderpornozaak in Duitsland in 2011. De man die destijds door de Duitse politie gearresteerd werd was administrator. Behalve de naam ‘NUKE’ was er niets bekend over de persoon die achter deze alias schuilging, behalve dat hij misschien uit Australië afkomstig zou zijn.

Ergens in het begin van 2014 vond er nog een arrestatie plaats en wel in Nederland. Tijdens het Nederlandse onderzoek duikt opnieuw de nick name ‘NUKE’ op en de Nederlandse rechercheurs weten informatie op de website te achterhalen waaruit blijkt dat ‘NUKE’ kinderpornografisch materiaal op die website eigenhandig gemaakt heeft. Van ten minste drie verschillende kinderen; een meisje van ongeveer vier jaar en twee jongetjes, van hooguit twee jaar oud. Het op de door ‘NUKE’ gemaakte beeldmateriaal vastgelegde misbruik is extreem. Ze weten zelfs metadata te achterhalen die leidt naar een specifieke camera van het merk Panasonic. Exact dezelfde camera als die de Australische politie later zou aantreffen in het huis van Shannon McCoole.

Die informatie wordt doorgespeeld aan Australië, samen met informatie van verder surfgedrag van ‘NUKE’. De Australische onderzoekers ontdekken vervolgens een connectie met een Facebookpagina in Zuid-Australië. Goed recherchewerk leverde nog meer op: ‘NUKE’ was ook nog actief op een forum over vierwielaangedreven auto’s en daar ondertekende hij niet met ‘NUKE’ maar met ‘Shannon’. Op dat forum maakte hij een fatale fout: Hij plaatste er een foto van zijn eigen witte VW Amarok, inclusief voorste kentekenplaat.

De aanhouding van Shannon McCoole werd door de opsporende instanties in eerste instantie onder de pet gehouden en ze plozen die enorme website uit. Daarvoor deden ze iets dat de Nederlandse politie volgens de alhier geldende wetgeving nooit had mogen doen: Ze namen het beheerdersaccount over, deden zich een half jaar lang voor als Shannon McCoole en onderzochten zo het afgeschermde dataverkeer waar alleen mensen met beheerdersprivileges toegang tot hadden.

Dat onderzoek leidde tot een internationale actie van onder meer de FBI, een Australisch rechercheteam en Nederlandse rechercheurs, waarbij tot nog toe 303 mensen aangehouden werden. Deze kinderpornoproducenten werden opgepakt in tien verschillende landen, onder meer in Nederland, Groot-Brittannië, Australië, Zuid-Korea en de Verenigde Arabische Emiraten.

Erwin de B. 

De 35-jarige Erwin de B. blijkt al twaalf jaar lang kinderporno te verzamelen en te verspreiden. Hij moet geopereerd hebben vanuit een zolderkamer in Almelo. Hij is computerprogrammeur en bleek meer dan 224.000 kinderpornografische afbeeldingen, foto’s en films, in zijn bezit te hebben. Beelden van peuters en baby’s. Hij komt in beeld omdat hij chat met NUKE, nadat de Australische politie dat account heeft overgenomen. Zij seinen hun Nederlandse collega’s in en die vallem met een team de woning van Erwin de B. binnen. Er werd een groot aantal harde schijven vol dieren- en kinderpornografisch materiaal bij hem aangetroffen. Het politieteam nam daarnaast ’s mans uploadserver in beslag en haalde deze uit de lucht, waarmee ze het onmogelijk maakte om nog langer nieuwe kinderporno op de site te plaatsen.

Als medebeheerder van de kinderpornosite van McCoole verschafte Erwin de B. toegang aan de 45.000 leden van die site. Daarbij moet hij dus per bezoeker diens uploadfrequentie en de aard van de door die bezoeker geüploade beelden beoordeeld hebben, om het vervolgens een specifieke mate van bewegingsvrijheid op die kinderpornosite toe te kennen.

Erwin de B. werd door psychiaters onderzocht en werd net als Auke V. ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden. Hij werd in juni veroordeeld tot een celstraf van 18 maanden en tbs met voorwaarden.

Auke V. 

Auke V. is 37 jaar en hij heeft een voorkeur voor kinderporno met uitgesproken jonge kinderen en misbruik met een zeer gewelddadig karakter. Deze man verkrachtte in 2012 een tienjarig meisje. Hij filmde die verkrachting en zette de beelden online. Vorig jaar april werd hij aangehouden en de politie doorzocht zijn woning. Die doorzoeking leverde een twee videocamera’s en een enorme verzameling kinderpornografische foto’s en films op.

De Zweedse politie ontdekte een filmpje waarin Auke V. samen met andere mannen een meisje van net tien jaar oud misbruikt. De FBI ontdekte op haar beurt Auke V. op beelden waarop een jonge jongen verkracht werd.

Deze Auke V. zou tevens in de zomer van 2010 met een Deense pedoseksueel T.L. naar Roemenië zijn afgereisd. De Deen zou van plan zijn geweest om daar een baby te kopen, om die thuis seksueel te mishandelen. Auke V. verklaarde inmiddels tegen een Deense rechtbank over de plannen van T.L. en de rit die hij samen met de Deen naar Roemenië ondernam. De koop zou mislukt zijn en ik hoop bij alles dat ik liefheb dat dat ook werkelijk zo was.

Auke V. werd door psychiaters onderzocht en ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden, hij heeft kennelijk een persoonlijkheidsstoornis die (serieus!) Niet Anders Omschreven (NAO) heet. Hij is inmiddels veroordeeld tot 5 jaar cel met tbs.

Uit het psychiatrisch en psychologisch onderzoek komt onder meer naar voren dat bij verdachte sprake is van pedofilie en van een persoonlijkheidsstoornis NAO, met ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheidstrekken. Beide stoornissen werken negatief versterkend op elkaar in. Gelet op deze diagnostiek is geadviseerd verdachte verminderd toerekeningsvatbaar te achten. De rechtbank neemt de conclusies uit de rapporten in zoverre over en maakt deze tot de hare.

Ook de buurman van de Pingjumer Auke V. is aangehouden en hij is inmiddels ook veroordeeld, tot een gevangenisstraf van vijf jaar. Hij heeft samen met, onder meer, Auke V., dat meisje van net tien jaar oud misbruikt.

Barend van D.

D 66-jarige Amsterdammer Barend van D. was vier jaar lang ‘lid’ van Shannon McCooles kinderpornosites heeft zich gedurende die tijd verlekkerd aan al het gruwelijke materiaal dat het netwerk te bieden had. Hij downloadde én verspreidde filmpjes waarin seks met kinderen en met dieren of met een combinatie van beide voorkomt. Hij had er diverse USB-sticks vol van in zijn bezit. Hij is mede veroordeeld voor feiten die in de Limburgse woonplaats van Van de B. plaatshadden en zou ook contacten met Van de B. onderhouden hebben.

Van D. manipuleerde kinderen speciaal voor hem te poseren en die kinderen moesten daarbij een bordje ophouden waarop zijn nick name geschreven had. Iets dat de rechercheurs meermaals tegen kwamen in hun onderzoek naar het kinderpornonetwerk. Bordjes en briefjes met zo’n internetalias moesten bijvoorbeeld bewijzen dat filmpjes of foto’s van eigen makelij waren. De pedoseksuelen moesten immers aan een uploadfrequentie voldoen om lid te mogen blijven of toegang te krijgen tot alsmaar erger wordend materiaal.

Volgens advocaat Coen van de Heuvel stond Barend van D. onderaan de keten in het wereldwijde kinderpornonetwerk: “Hij was een afnemer, niet meer dan dat. Hij wist dat hij bijvangst was in een heel groot onderzoek.”

Van D. is veroordeeld tot 10 maanden onvoorwaardelijke celstraf.

Eerbetoon

Wat heb ik een enorm respect voor de mannen en vrouwen die pedoseksuelen als deze mannen opsporen. Die dag en nacht in touw zijn, die beelden moeten bekijken die hen hun leven lang zullen blijven achtervolgen en de daders ervan moeten ondervragen.

Alleen met dit internationale onderzoek al wisten zij meer dan honderd slachtoffertjes te achterhalen en deze in sommige gevallen zelfs uit de klauwen van hun misbruikers te redden.

De Nederlandse maatschappij is al heel lang niet erkentelijk genoeg voor wat zij doen. Al jaren zijn er tekorten, aan rechercheurs, aan middelen, aan budget, aan wetgeving zelfs.

“We blijven op de daders jagen. Ik heb het grootste respect voor deze rechercheurs. Dat zijn echte helden. Wat die mensen doen – zij beluisteren door het gekrijs heen de geluiden, zij bekijken de verschrikkelijkste beelden, op zoek naar aanwijzingen van daders. Zij absorberen al dat leed om dat te kunnen omzetten in gerechtigheid. Ik vind dat een bovenmenselijke kwaliteit.” 

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Dat jullie er zijn. Dat jullie dit werk doen. Dat is zo vreselijk fantastisch. Dank jullie wel.

#LaatZeNietBarsten

De ontwikkelingen rond de terreur in Frankrijk dicteren het nieuws, natuurlijk, al was het maar omdat we allemaal aan het leven hangen en daarom al gauw angstig zijn, maar ondertussen gaat het leven ook nog door.

Vandaag wil ik dan ook uw aandacht dan ook traditiegetrouw vragen voor de Week tegen Kindermishandeling (voorheen de Week van Kinderen Veilig) en aankomende 20 november: de internationale Dag van de Rechten van het Kind. 
Op 20 november 1989 hebben de Verenigde Naties het Verdrag inzake de Rechten van het Kind aangenomen en dat vieren we dan ook aankomende vrijdag. Nederland ratificeerde dit verdrag in 1995. Getuige het Jaarbericht Kinderrechten 2015 (PDF) laten ook wij hier in Nederland het nog al te geregeld afweten waar het kinderrechten betreft. Dat is zorgelijk. Alle kinderen staan in feite onder ons aller zorg en zijn onze verantwoordelijkheid. Ook die van ver hun heil kwamen zoeken. Toch konden vorig jaar 110 kinderen uit de asielopvang verdwijnen, zonder dat bekend is waarheen.

“In de vier grote steden is bijvoorbeeld in de helft van de gezinnen waar sprake is van kindermishandeling, anderhalf jaar na de eerste melding nog steeds sprake van excessief gezinsgeweld. Het aantal meldingen van online seksueel misbruik is vorig jaar zelfs toegenomen met 77 procent, tot 1.331. Nederland moet nog veel verbeteren.”Aloys van Rest, directeur van Defence for Children

Jaarlijks worden alleen in Nederland 119.000 kinderen mishandeld. Fysiek, emotioneel en seksueel geweld, emotionele en fysieke verwaarlozing, het getuige zijn van huiselijk geweld en de gevolgen van vechtscheidingen zijn allemaal vormen van kindermishandeling, en gemiddeld is een kind per klas er slachtoffer van. Kinderen zijn gemiddeld drie tot vijf jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld. Gemiddeld sterft er elke week een kind aan de gevolgen van mishandeling. 
Dat is geweld dat ‘van ons’ is. Aan die aantallen kwam geen terrorist te pas. 
De meldingsbereidheid is structureel laag (zelfs bij scholen!), omdat we bang zijn het mis te hebben en ons niet met andermans zaken willen of durven te bemoeien. Daar zijn slagen in te maken, niet alleen door de campagne #LaatZeNietBarsten, maar ook door huidige wetgeving aan te passen. Zo zullen artsen, leraren en hulpverleners straks verplicht zijn vermoedens van kindermishandeling te registreren, zodat slachtoffertjes niet zo lang meer onder radar hoeven blijven. 

Bel Veilig Thuis op 0800-2000 (gratis en 24/7 bereikbaar). 

Veilig Thuis is er voor iedereen die direct of indirect te maken heeft met geweld thuis. Wil je advies en hulp voor iemand anders? Bel hen en je kunt jouw vragen stellen of je hart luchten. Je krijgt een hulpverlener aan de lijn, die aandachtig naar jouw verhaal luistert. Deze hulpverlener zet alles voor je op een rij, beantwoordt jouw vragen en geeft je advies. Ook kijkt de hulpverlener samen met jou welke professionele hulp er nodig is. Als je wilt, kun je anoniem blijven. 

Geert W.

Geert W. is een menselijk monster. Of een monsterlijk mens, zo u wilt, maar dat is uiteindelijk lood om oud ijzer. Deze man werd in 2007 in hoger beroep veroordeeld voor meermaals gepleegd ernstig seksueel misbruik van zijn twee stiefdochtertjes. Hij bedreigde de kinderen en verkrachtte hen op brute wijze. Volgens het arrest (zie KRO Brandpunt, met dank aan MRSFeex voor de link) dwong Geert W. de kinderen zelfs tot seks met honden.

Een van de meisjes beleefde die martelgang zeven jaar lang, vanaf haar zevende levensjaar. De moeder van deze twee kinderen, ook al zo’n monster, hielp Geert W. regelmatig bij dat seksueel misbruik. Haar bloedeigen kinderen.

Geert W. kreeg een gevangenisstraf van zes jaar opgelegd. W. werd het jaar voor die veroordeling in het Pieter Baan Centrum onderzocht en uit dat onderzoek bleek dat hij aan een “gebrekkige ontwikkeling van de geestesvermogens” lijdt maar desondanks wel toerekeningsvatbaar was.

Wat die twee mensen hebben gedaan met die twee meisjes is zo gruwelijk, zo onmenselijk. Het maakt me fysiek misselijk. Dat zijn dus allebei mensen die je de rest van hun leven uit de buurt van kinderen moet houden. Liefst zag ik ze de rest van hun miserabele bestaan gewoon opgesloten, in een gevangenis of inrichting. Geert W. zat echter zijn straf uit en kwam op vrije voeten.

Makkelijke prooi

Na zijn vrijlating kreeg Geert W. opnieuw een relatie, weer met een vrouw die al kinderen had. Waaronder een verstandelijk gehandicapt meisje, Daniëlla, dat doordeweeks in een instelling verblijft en in de weekeinden thuis woont. Een makkelijke prooi. Hij kent de vrouw al, terwijl hij in de gevangenis zat hebben de twee elkaar via een contactadvertentie ‘gevonden’.  In 2010 trok hij bij hen in, hij staat dan nog onder elektronisch toezicht, en hij moet al gauw in zijn oude gedrag vervallen zijn. Hij mishandelde Daniëlla en dwong het meisje seks met hem te hebben, soms zelfs samen met haar moeder.

Daniëlla, toen net 20 jaar oud, werd in juli 2013 zwaar gewond gevonden in de woning van haar moeder en Geert W. Ze moet wekenlang geestelijk en lichamelijk mishandeld zijn door Geert W. Ze is letterlijk stukgeslagen, met een riem, stoelen en zelfs een honkbalknuppel. De vele bloedsporen in de woning wijzen daar op en een deel van de honkbalknuppel wordt gevonden. Het ding is letterlijk stukgeslagen op het lichaam van de jonge Daniëlla. Een dag later bezwijkt Daniëlla aan haar verwondingen.

Haar moeder en Geert W. verklaren eerst dat het meisje van de trap gevallen zou zijn. Niets is minder waar: Daniëlla werd op gruwelijke wijze doodgemarteld en haar moeder moet hebben toegekeken. Zowel de moeder als Geert W. zitten momenteel vast op verdenking van respectievelijk medeplichtigheid aan moord en moord.

Falende hulpverlening

Die moord had voorkomen kunnen worden. Niet alleen omdat Daniëlla’s oma bij Bureau Jeugdzorg melding maakte van haar vermoeden dat haar kleindochter mishandeld werd. Er werden zelfs meerdere meldingen gemaakt bij het Advies en Meldpunt Kindermishandeling.

Het gezin stond bekend als probleemgezin, ook al voor de entree van Geert W. Zo’n beetje op elk vlak, van zorg, gezin, wonen, werk en inkomen financiën tot veiligheid, was het er wel mis. Het gezin werd dan ook door meer dan tien instanties begeleid. Daar is het nodige misgegaan en dat blijkt ook wel uit een rapport waar RTV Noord de hand op wist te leggen.

De situatie werd niet goed ingeschat, juist een veelvoud aan verschillende hulpverleners maakte de situatie onoverzichtelijk en misschien was de stapel dossiers ook wel gewoon te groot. In ieder geval kreeg de problematiek binnen dat gezin niet de prioriteit die het nodig had. De hulpverlening heeft gefaald, heet het dan.

Daar wil ik absoluut niet tornen, maar het is anderzijds ook gevaarlijk de verantwoording geheel en al bij hulpverlenende instanties te leggen en daarbij te verwachten dat hun interventies zaligmakend zouden zijn. Jaarlijks worden alleen in Nederland 119.000 kinderen mishandeld. Ongeveer 50% van de Nederlandse bevolking heeft ooit te maken gehad met een vorm van huiselijk geweld. Ga er maar eens aanstaan.

Rechtszaak

De rechtszaak tegen Geert W. en Daniëlla’s moeder Karin S. is vandaag begonnen. Geert W. houdt halsstarrig de kaken op elkaar.

Twee deskundigen geven nu het advies Geert W. levenslang tbs op te leggen. Het wrange is dat, als dat meteen in 2007 gebeurd was, Daniëlla zelfs nooit met Geert W. in aanraking had hoeven komen. Mensen als Geert W. verdienen levenslang en of dat in een gevangenis of in een kliniek is, dat is me om het even. Zo lang ze hun leven lang maar niet meer in de buurt van een kind kunnen komen. We weten meer dan genoeg over de kans op recidive van pedoseksuele delinquentie (WODC in pdf) om dat te billijken.

Ik begrijp niet waarom een moeder zo iemand in huis haalt en haar kinderen op die manier in gevaar brengt. Karin S. deed aangifte van jarenlange mishandeling en bedreiging door Geert W. en ze zou uit angst niets tegen hem ondernomen hebben. Dat is de tragiek van huiselijk geweld, dat begrijp ik heel wel. Eenmaal in een dergelijke situatie is het gruwelijk moeilijk om eraan te ontsnappen. Of dat in het geval van Karin S. ook zo was, dat zal moeten blijken. De zaak tegen haar begint morgen.

De grootste vraag voor mij echter is hoe het kan dat een veroordeelde gewelddadige kinderverkrachter mág intrekken bij een vrouw met kinderen. Laat staan in een gezin waar al zo’n voorgeschiedenis van diverse problemen was en een van de kinderen buitengewoon kwetsbaar was vanwege haar verstandelijke handicap.

Daar begrijp ik niets van.

Week van Kinderen Veilig

Vandaag is de aftrap van de Week van Kinderen Veilig. Mag ik u deze even warm aanbevelen?

Tijdens deze week staat het thema kindermishandeling centraal. Aandacht voor dit fenomeen is bittere noodzaak: Jaarlijks worden alleen in Nederland 119.000 kinderen mishandeld. Fysiek en seksueel geweld, emotionele en fysieke verwaarlozing, het getuige zijn van huiselijk geweld en de gevolgen van vechtscheidingen zijn allemaal vormen van kindermishandeling, en gemiddeld is een kind per klas er slachtoffer van.

De Week van Kinderen Veilig is een initiatief van de Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik. De Week vindt plaats rondom 20 november, de internationale Dag van de Rechten van het kind. In het hele land worden activiteiten georganiseerd die kindermishandeling en het seksueel misbruik van kinderen als thema hebben. Hoe herken je het, hoe meld je en hoe doe je het stoppen.

Voor de meeste activiteiten moet u zich van tevoren even aanmelden. Kijk dus even op de site.

De Taskforce doet een maatschappelijk appel op ons allemaal om sámen elke vorm van kindermishandeling en seksueel misbruik te stoppen. Het is een zaak die ons allemaal aangaat; ouders, familie, buren, leerkrachten, zorg- en hulpverleners, politieagenten, iedereen.

Het Erasmus MC-Sophia en de Gemeente Rotterdam houden een bijzondere actie in Rotterdam, daar krijgen alle groep 4 basisschoolleerlingen van Rotterdam het leesboek ‘Ik ben de Sterkste’. Het boek werd speciaal ontwikkeld voor basisschoolleerlingen met als doel hen weerbaarder maken en hen te leren onveilige situaties te herkennen. Ook een aanrader!

Zorgwekkend: Jaarbericht Kinderrechten 2014


Dit jaar, op 20 november, bestaat het VN-Kinderrechtenverdrag 25 jaar. Op de Verenigde Staten en Somalië na hebben alle landen op deez’ aardkloot het verdrag geratificeerd. Nederland deed dat in 1995.

Nederland behoort al jaren tot de top van landen waar kinderen het gelukkigst zijn (UNICEF). Wat materiële rijkdom, gezondheid en veiligheid, onderwijs, gedrag en risico’s en huisvesting en woonomgeving betreft hebben kinderen het hier, vergeleken met de rest van de wereld, het hartstikke goed. Dat betekent natuurlijk niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Verre van dat, zelfs.

In ons kikkerlandje worden nog altijd en met grote regelmaat kinderrechten geschonden.

Sinds zeven jaar stellen UNICEF Nederland en Defence for Children elk jaar een rapport op dat de kinderrechtensituatie in Nederland in kaart brengt, het Jaarbericht Kinderrechten (PDF). Aan de hand van cijfers schetsen zij de huidige stand van zaken op vijf gebieden: kindermishandeling, uitbuiting, jeugdzorg, migratie en jeugdstrafrecht. 

Daarmee wordt dus meteen gekeken naar de vijf meest kwetsbare groepen kinderen in onze samenleving; kinderen in de jeugdzorg, slachtoffers van kindermishandeling en van uitbuiting, kinderen die te maken hebben met het jeugd strafrecht en met het migratierecht.

Het Jaarbericht Kinderrechten 2014 werd vandaag om 13:30 aangeboden aan de Vaste Kamercommissie van Veiligheid&Justitie. Aan de hand van dat rapport kan de overheid haar beleid, de huidige wetgeving en de dagelijkse praktijk in Nederland toetsen aan het VN-Kinderrechtenverdrag. 

Kinderrechten & uitbuiting

Het aantal slachtoffertjes van uitbuiting is toegenomen. Tenminste een op de zes in Nederland bekende slachtoffers van mensenhandel is jonger dan achttien. Uitbuiting wordt daarbij uitgesplitst in seksuele, criminele en economische uitbuiting. Daarbij moet u denken aan bijvoorbeeld loverboypraktijken, gedwongen criminaliteit, gedwongen bedelen.

In 2013 telde men 260 gevallen van uitbuiting en dat is 17% meer dan in 2012 en ruim een verdubbeling van de gevallen in 2009. In totaal zijn 260 slachtoffers onder de 18 geregistreerd, onder wie 94 buitenlandse slachtoffers.

Volgens het rapport:

“De grootste groep betreft Nederlandse minderjarige slachtoffers van seksuele uitbuiting. Van veel slachtoffers is onbekend in welke sector ze zijn uitgebuit, of ze zijn geïdentificeerd voordat ze zijn uitgebuit zonder vermelding van de sector waarvoor ze waren verhandeld.”

Desgevraagd heeft het Meldpunt Kinderporno laten weten dat het aantal meldingen over kinderpornografisch materiaal dat op servers in Nederland staat gestegen is van 1260 in 2010 naar 10.587 in 2013. Dat zegt gelukkig nog iets positiefs over onze meldingsbereidheid, maar die aantallen zijn wel ontstellend.

Nederland staat nu in de top drie van landen waar kinderporno wordt gehost. Dat nu, beste lezer, is een grof schandaal.

UNICEF Nederland en Defence for Children waarschuwen daarbij voor het capaciteitsgebrek bij de Nederlandse politie om al die meldingen af te kunnen handelen. Er zijn 150 specialisten, maar dat is bij lange na niet genoeg. Ook hostingproviders laten het nog te vaak afweten, sommige laten zelfs na gemeld illegaal materiaal te verwijderen. Daarnaast adviseren zij veel meer aandacht te besteden aan het voorkomen van seksueel misbruik van kinderen via internetcommunicatie (grooming en wat ik de kinderlokker 2.0 pleeg te noemen) en wijzen zij op de bittere noodzaak kinderen goed voor te lichten.

Kinderrechten & jeugdstrafrecht

Er is een duidelijk daling van het aantal kinderen dat met de politie in aanraking komt, dat is goed nieuws, maar het percentage kinderen dat in voorarrest zit blijft echter schrikbarend hoog. Van alle strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen zit 74% in voorarrest in afwachting van een uitspraak van de rechter over hun zaak. Bijna 7.000 kinderen zijn in 2013 in verzekering gesteld, waarbij de meeste een nacht of meer doorbrachten in een politiecel.

Uit cijfers van het ministerie van Veiligheid en Justitie (Dienst Justitiële Inrichtingen) blijkt dat er in 2013 in totaal 27 kinderen van 12 of 13 jaar waren opgesloten in een justitiële jeugdinrichting, met een gemiddelde verblijfsduur van 39 dagen. Voor kinderen van die leeftijd is dat ronduit onwenselijk.

Ontluisterend:

“Van driekwart van de strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen is nog niet bekend of ze terecht vast zitten.”

Ook aan het traject na een verblijf in een justitiële inrichting mankeert het nodige. In het Jaarbericht Kinderrechten wordt verwezen naar een nog te publiceren onderzoek van de Universiteit Leiden, waaruit blijkt dat het met 90% van de meisjes die een justitiële jeugdinrichting hebben verlaten, vijf jaar later niet goed gaat.

Een groot aantal jongeren blijkt zichzelf na het verlaten van een gesloten instelling moeilijk staande te kunnen houden. Schuldenproblematiek, moeilijkheden met het vinden van woning en werk, een gebrekkig of niet-bestaand sociaal netwerk en een gebrek aan psychologische hulp – de nazorg moet dus veel beter.

UNICEF Nederland en Defence for Children maken zich zorgen over het hoge aantal opgeslagen DNA-profielen van kinderen:

In 2013 werd er van 2.368 minderjarigen DNA-materiaal opgeslagen in de DNA-databank voor Strafzaken. Eind 2013 stonden er in deze databank maar liefst 22.649 DNA-profielen geregistreerd op basis van een jeugdveroordeling. Dat is bijna een verdubbeling ten opzichte van 2009.”

Kinderrechten & jeugdzorg

Er stonden in 2013 11% minder kinderen op de wachtlijst van Bureau Jeugdzorg dan in 2012.

Per 1 januari 2015 treedt de nieuwe Jeugdwet in werking en komt de verantwoordelijkheid voor alle vormen van jeugdhulp bij de gemeenten te liggen. UNICEF Nederland en Defence for Children steunen de gedachte achter het nieuwe stelsel; gemeenten zouden de geboden hulp beter af kunnen stemmen op lokale en individuele noden en jeugdigen en hun ouders zouden daarbij actief betrokken kunnen worden bij de besluitvorming, de invulling en de beoordeling van de jeugdhulp. Toch maken zij zich ook zorgen, er zouden grote verschillen kunnen ontstaan tussen gemeentes in aangeboden zorg waarbij specifieke gespecialiseerde en passende jeugdhulp in de ene gemeente wel en de andere niet voorhanden kan komen te zijn.

De nieuwe Jeugdwet sluit niet-rechtmatig in Nederland verblijvende minderjarigen uit en dat is in strijd met het VN-Kinderrechtenverdrag.

De nieuwe Jeugdwet is ook in strijd met het internationale recht, omdat deze het mogelijk maakt om kinderen in de gesloten jeugdzorg op te nemen zonder een direct daaraan voorgaande rechterlijke toets.

Die nieuwe Jeugdwet behoeft dus nog wat broodnodige aanpassingen, me dunkt.

In 2013 lag het aantal ondertoezichtstellingen op 27.989 en is daarmee gedaald ten opzichte van voorgaande jaren. Ook het aantal uithuisplaatsingen bij een ondertoezichtstelling daalt. Kinderombudsman Marc Dullaert observeerde vorig jaar nog dat er regelmatig fouten voorkomen in het onderzoeksproces en in rapportages in de besluitvorming rond uithuisplaatsingen en ondertoezichtstellingen.

Uit zijn rapport “Is de zorg gegrond”:

“Concluderend kan worden gesteld dat het AMK, BJZ en de Raad over het algemeen professioneel en deskundig te werk gaan. Desondanks komen fouten in het onderzoeksproces en rapportages – zoals hierboven geschetst – met enige regelmaat voor. Dat varieert van een te eenzijdige duiding van incidenten, tot het vermengen van feiten en meningen in de rapportage, en van onzorgvuldige bronvermeldingen tot het niet navolgbaar formuleren van conclusies en tot het niet altijd laten accorderen van informatie van informanten.

Fouten kunnen om verschillende redenen ontstaan. Bijvoorbeeld doordat professionals onder druk staan om snel te werken, doordat sommigen niet voldoende reflecteren op gemaakte keuzes en hun eigen pedagogische normen. Een andere reden is dat sommigen over onvoldoende vaardigheden beschikken om met een complexe doelgroep ouders te werken. Daartegenover staat dat ook ouders soms – in strijd met het belang van hun kind – een machtsstrijd met elkaar of met jeugdzorg aangaan. In de werkprocessen zijn er op dit moment niet voldoende kwaliteitswaarborgen ingebouwd om deze knelpunten volledig te ondervangen. Daardoor bestaat het risico dat fouten verderop in de jeugdzorgketen doorwerken. Het is dan mogelijk dat er beslissingen worden genomen op basis van onvolledige, onvoldoende onderbouwde informatie. In een uiterst geval wordt een kinderbeschermingsmaatregel ten onrechte opgelegd dan wel beëindigd of verlengd, of wordt tot een omgangsregeling met een ouder besloten die beperkter is dan nodig.”

Kinderrechten & migratie

Er is een flinke afname in het aantal alleenstaande minderjarigen dat in vreemdelingenbewaring of grensdetentie zat. In 2013 waren dat er nog “maar” 30, tegenover 300 in 2009. Dat is een verbetering, maar uiteindelijk horen kinderen natuurlijk helemaal niet in vreemdelingenbewaring of grensdetentie thuis.

UNICEF Nederland en Defence for Children zijn positief over het in 2013 ingevoerde Kinderpardon, maar zien aan de andere kant dat de regels nog niet helemaal in lijn zijn met het VN-Kinderrechtenverdrag. Als een ouder niet aan de criteria voldoet, krijgt het kind dat zelf wel aan de criteria voldoet toch geen vergunning en dat is in strijd met het VN-Kinderverdrag. 2.511 kinderen uit het buitenland mochten niet naar hun vader of moeder komen die legaal in Nederland woont door de bijzonder kind-onvriendelijke gezinsmigratieregels.

Een kind dat in een asielprocedure zit moet gemiddeld eens per jaar verhuizen en dat schaadt zijn of haar cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling. Ook dat verdient dus remedie.

Kinderrechten & kindermishandeling

Alhoewel er ontzettend veel aandacht is voor de aanpak en preventie van kindermishandeling is geweest in 2012 en 2013 is er maar weinig zichtbare verbetering te zien. In veel gemeente schiet het beleid wat dat betreft tekort of is zelfs non-existent.

UNICEF Nederland en Defence for Children zijn erg positief over de ingevoerde “kindcheck”, waarbij professionele hulpverleners bij hun volwassen patiënten en cliënten na moeten gaan of deze kinderen hebben en, zo ja, of de veiligheid van die kinderen in het geding is.

Beide organisaties maken zich wel zorgen over de voortvarendheid waarmee de diverse instanties daadwerkelijk de meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling invoeren en zouden graag zien dat de controle daarop sneller gebeurt.

Bij opleidingen voor beroepskrachten zoals leraren is er te weinig aandacht voor huiselijk geweld en kindermishandeling in het curriculum. Is er niet eens een (wettelijke) om deze zaken deel uit te laten maken van de beroepsopleidingscurricula.

In de rechtsgang is er nog te weinig aandacht voor minderjarige slachtoffers en getuigen; informatie wordt niet op een kindvriendelijke manier gebracht en er zit nog te veel tijd tussen het moment van aangifte en de uitspraak.

Zoveel ruimte voor verregaande verbetering en dat in het land met de gelukkigste kinderen ter wereld.

Vooruit lief Nederland, we moeten aan de bak!

Blik op mijn buurt, waar woont de pedo? Waar de psychopaat?

In de stilte van deze vroege zondagmorgen ligt de straat waar ik woon er verlaten bij. Onbespied kijk ik rond naar de auto’s, de nette gordijnen achter de (voornamelijk ongezeemde) ramen, de lappendeken aan netjes geverfde voordeuren. Opvallend afwezig zijn de fietsen (en fietswrakken), maar ik weet dat de bewoners van het plaatselijke studentenhuis die doorgaans in een zijstraatje opstapelen, tegen het handjevol fietsbeugels dat daar in het trottoir verzonken is. Mijn straat lijkt een financiële middenmoter; de bewoners zijn niet rijk, maar zeker ook niet arm.

Ik draai me om, laat mijn blik over de voor het weekend gesloten school glijden en tuur naar het verst gelegen eind van de straat. Zo veel mensen. Eigenlijk ken ik er maar een paar. Maar ik weet wel wat over hen allemaal.

Statistieken

Ongeveer 50% van mijn buren heeft ooit te maken gehad met een vorm van huiselijk geweld. Achter welke voordeuren dat geweld plaatsvindt weet ik niet. De daders van huiselijk geweld zijn in meer dan de helft van de gevallen partner of ex-partner. In bijna 20% van de gevallen zijn ouders de dader, in 13% betreft het een broer en in 9% een zus.

Kinderen zijn gemiddeld drie tot vijf jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld. Volwassen slachtoffers gemiddeld drie tot zeven jaar lang.

Bijna 40 procent van mijn buurvrouwen heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van mijn buurmeisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de buurjongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van de slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

Over het percentage pedofielen is veel onzekerheid, schattingen lopen erg uiteen. Cloud Bower, Song en van Dyk (2002) schatten de prevalentie van pedofilie op 4% van de algemene populatie.

Naar schatting is 1% van de bewoners van mijn straat psychopaat. Van mijn buurmannen heeft 3% psychopathische trekken, van de buurvrouwen is dat 1%. Achter welke voordeuren zij zich bevinden, ik heb geen idee.

Benno L. en de resocialisatiegedachte achter het strafrecht

Al deze cijfers malen al een paar dagen door mijn hoofd. Zwemleraar Benno L. randde tientallen meisjes aan, kinderen met een handicap of watervrees. Hij kwam op oudjaarsdag vorig jaar definitief vrij na een gevangenisstraf van zes jaar.

Het doel achter zo’n gevangenisstraf is hier ten lande vijfledig. Een dader moet boeten voor zijn misdaad. Zijn straf moet een afschrikkende werking hebben op de rest van de populatie. Tijdens het verblijf in Huize Traliezicht is een dader onschadelijk voor de maatschappij en is het de bedoeling dat hij geresocialiseerd wordt, waarna herstel plaats hoort te vinden en hij met een schone lei weer opgenomen zou moeten worden in de maatschappij.

Dat vergt echter wel wat van die maatschappij.

Waar laat je zedendelinquenten als Benno L. wanneer ze hun straf uitgezeten hebben? Ieder jaar komen om en nabij vierhonderd zedendelinquenten vrij, Benno L. is geen op zichzelf staand geval.

Burgemeester Henri Lenferink van Leiden stak zijn nek uit en Benno L. werd in een seniorenflat ondergebracht. Voorwaarde daarbij is dat hij geen contact mag hebben met kinderen en hij buiten te allen tijde begeleid wordt door een gescreende vrijwilliger. Zelfs alleen even naar de supermarkt is er niet bij. Daarnaast draagt hij een elektronische enkelband en wordt hij begeleid door de reclassering. In de gemeenten waar zijn slachtoffers wonen mag hij niet komen en ook uitwijken naar het buitenland is er vooralsnog niet bij. Dat wil Benno L. wel; volgend jaar wil hij bij familie in Duitsland gaan wonen.

Zo stil mogelijk laat ik een vuilniszak in de ondergrondse container verdwijnen, om de rust in mijn nog stil en slaperig straatje niet te verstoren.

Ergens achter de potdichte geveltjes slaapt een pedo.

Veroordeeld pedoseksueel Bas R. opnieuw aangehouden in Cambodja

Zeilleraar Bas R., veertig jaar oud, werd in 2004 veroordeeld vanwege kindermisbruik. Hij misbruikte een jongen van twaalf jaar en dat kwam hem op de buitengewoon milde straf van een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf te staan.

Hij zocht zijn heil gevoeglijk elders. In 2011 werd hij in Cambodja aangehouden voor zo’n zelfde vergrijp; hij vergreep zich aan vijf jonge kinderen. Hij werd echter vrijgesproken omdat een van zijn slachtoffertjes, een meisje van zeven jaar, tijdens de rechtszaak anders getuigde dan zij eerder gedaan had.

Terre des Hommes vertelde de Telegraaf dat het geen toeval is dat de meeste aanklachten tegen R. in 2011 door de vermeende slachtoffertjes werden ingetrokken. De stichting vertelt “dat je in dit soort zaken steeds weer ziet dat kinderen en hun ouders onder druk worden gezet of omgekocht om hun verklaring in te trekken.”

Gisteren werd Bas R. opnieuw gearresteerd, opnieuw in Cambodja. Hij wordt ervan beschuldigd drie jongetjes te hebben misbruikt. Ze zijn zes, acht en elf jaar oud.

Misbruikers straffen met niet meer dan een taakstraf of een voorwaardelijke straf zou wettelijk onmogelijk moeten worden. Onze maatschappij en haar kinderen verdienen bescherming tegen pedoseksuelen, hun leven lang. Maar niet alleen onze maatschappij. En niet alleen onze kinderen.

Ik zei het een paar jaar geleden al: Gebleken pedofielen verdienen een uitreisverbod, in elk geval naar landen waar kinderprostitutie bedreven wordt.

Wanneer we in Nederland kennis dragen van gebleken pedoseksuele neigingen horen we onze verantwoordelijkheid te nemen en zo iemand horen we niet de gelegenheid te geven af te reizen naar andere oorden, waar hij eenvoudigweg opnieuw zijn slag kan slaan.

Conversations with a pedophile

Het gegeven dat kindermisbruik ontstellend veel voorkomt, in Europa blijkt een op de vijf kinderen slachtoffer zijn, lijkt ook Brussel wakker te hebben geschud. Mensenrechtenorganisatie Raad van Europa wil een campagne lanceren om ouders de “ondergoedregel” onder de aandacht te brengen. Zij moeten hun kinderen leren dat die nooit aangeraakt mogen worden op plekken die onder ondergoed schuilgaan. Maud de Boer, plaatsvervangend secretaris-generaal van de Raad van Europa, reikt daarbij meteen een tweede gouden stelregel aan; “Ouders, oppassers, en anderen moeten ook over dit probleem blijven praten als straks de aandacht voor het tragische incident in Amsterdam is weggeëbt.”

Blijven praten. Luisteren. Zorgen dat je weet waarop te letten. En vooral kinderen weerbaar maken. Vertrouwen is een toverwoord, zoals geheimhouding dat voor de pedoseksueel is. Zonder geheimhouding is (langdurig) misbruik immers onmogelijk.

Amy Hammel-Zabin schreef aan de hand van een briefwisseling met Alan, een veroordeelde pedoseksueel, het boek “Conversations with a pedophile”, in het Nederlands vertaald als “In de knop gebroken”. Alan geeft middels zijn brieven een kijk in de geest van het beest. Hoe hij zijn slachtoffertjes selecteert, zich een weg wurmt in het sociale netwerk dat hen omringt en er een project van maakt hen voor zich te winnen. Hen “groomt”.

“Het is belangrijk te weten dat pedofielen doorgaans niet de stereotiepe vreemdelingen zijn die in het park ronddolen met een lange regenjas en kinderen lokken met snoepjes. Nee, het is je buurman, de pastoor, de leider bij de scouts, de oppas of zelfs een vriend of familielid. Pedofielen bevinden zich in je directe omgeving. Ze hebben een baan, gaan naar de kerk en doen vrijwilligerswerk – waardoor zij gemakkelijk in aanraking kunnen komen met kinderen.”

“Ik vroeg Alan ooit naar zijn belangrijkste wapen bij het strikken en misbruiken van honderden kinderen. Het antwoord luidde kort en bondig: ‘luisteren’.”

“Ik (Alan) probeerde een omgeving te creëren waarin ze vrijuit over alles konden praten en niet bang moesten zijn dat ze iets niet wisten of het mis hadden. In die ‘cocoon van aanvaarding’ voelden ze zich heel speciaal. Tragisch genoeg gebruikte ik deze kennis voor een absoluut zelfzuchtig en vernietigend doel. Maar als ik hun het gevoel kon geven dat ze speciaal waren, waarom zouden anderen dat dan niet kunnen leren en dat in het voordeel van deze kinderen toepassen? Ik ben vooral bang dat als ouders dit niet leren, er steeds meer verdorven geesten als ik zullen zijn die hun kinderen een funest alternatief bieden.”

Alan blijkt een meester-manipuleerder, niet alleen van kinderen, maar vooral ook van volwassenen;

“Op mijn veertiende had ik (Alan) al door dat manipulatie, planning en geduld veel meer effect sorteerden dan wild op iets afstormen en onnodig risico’s nemen. Door me nuttig te maken, kon ik een situatie creëren waarbij het initiatief om veel tijd met een jongetje door te brengen, van de ouders kwam. Het kwam erop neer dat de ouders me het kind aanreikten om aan hun eigen behoeften te kunnen voldoen. Niemand die daar iets achter zocht.”

Wie het boek leest komt tot het laten varen van in elke geval één illusie. Alan is niet zo zeer uit op de seksuele contacten an sich, maar alles daarom heen. Hij gaat project- en planmatig te werk, streeft ernaar zijn slachtoffers volledig in zijn ban te krijgen tot de kinderen geen kant meer op kunnen en ervaart iedere vooruitgang in dat proces als een climax. Hij spreekt genietend over de slaafse gehoorzaamheid, waarmee zijn slachtoffertjes uiteindelijk zijn seksuele handelingen ondergaan. De macht over zijn slachtoffertjes, geestelijk én lichamelijk, is zijn ultieme kick.

Nu gisteren bleek dat een van de verdachten in de Amsterdamse kindermisbruik en -pornozaak eerder in Duitsland al veroordeeld werd vanwege het in bezit hebben en verspreiden van kinderporno, lijkt een blacklist op Europees, of liever nog mondiaal, niveau een absolute noodzaak. Was er zulks geweest, dan had Robert Mikelsons nooit aan een VOG kunnen komen, de vrijbrief die hem het mogelijk maakte zich op drie Amsterdamse kinderdagverblijven aan tientallen kinderen te vergrijpen. Ik kan me dan ook prima vinden in het idee van de Raad van Europa tot een internationaal antecedentenonderzoek voor mensen die met kinderen werken, zodat veroordeelde misbruikers niet in een ander land gewoon opnieuw hun slag kunnen slaan.

De Raad wil de verjaring van misbruik pas in laten gaan zodra het slachtoffer meerderjarig is, maar liever nog regelt men het zo dat zulks in het geheel niet meer verjaren kan. Daarbij zouden mensen, die kindermisbruikers faciliteren net zo zwaar gestraft moeten worden als de misbruiker. Het NRC bericht vandaag over het bisdom Den Bosch, dat decennia lang dossiers over seksueel misbruik in geheime archieven bewaarde en dergelijke stukken stelselmatig vernietigde. Mensen als monseigneur Bluyssen, die belastend materiaal over kindermisbruikende geestelijken door de versnipperaar haalde, zijn geen haar beter dan de misbruikers zelf. Zij zijn medeplichtig.

Nijn

In Boston liep een poosje geleden een verzamelaar van kinderporno tegen de lamp. De Amerikaanse zedenrechercheurs ontdekten op een van de beelden in ’s mans onwelriekende verzameling een foto van een andere man, die een tweejarig jongetje misbruikt. Op die foto was naast het jongetje een typisch Nederlands knuffeldier te zien; Nijntje.

Met behulp van deze wetenschap, Interpol en de nodige internationale rechtshulp kwamen de rechercheurs dus in Nederland uit. Kort daarna werd vervolgens in Opsporing Verzocht, een televisieprogramma dat opnieuw haar gewicht in goud waard blijkt, een foto van dat jongetje getoond. Een Amsterdamse moeder herkent bij het kijken van Opsporing Verzocht de kamer op de achtergrond en daarmee gaat een hele beerput van kindermisbruik en -porno open.

Het spoor leidde diezelfde avond nog naar een Robert Mikelsons, 27 jaar oud, geboren in Riga te Letland. De man blijkt te zijn getrouwd met een Nederlandse man en heeft sinds een paar jaar ook een Nederlands paspoort. Hij was werkzaam bij drie kinderdagverblijven in Amsterdam (Het Hofnarretje, Jenno’s Knuffelparadijs en de Toverlantaarn), werkte als vrijwilliger op een Amsterdamse school en bood zichzelf op veilingsite Marktplaats aan als oppas.

De zelfverklaarde “babyfluisteraar” bekende al gauw een fors aantal zaken en het aantal kinderen dat hij heeft misbruikt wordt ergens tussen de dertig en de vijftig geschat. De kindjes zijn allemaal tussen de nul en vier jaar oud. Horror…

Ook Mikelsons man, Richard van O., werd aangehouden, op verdenking van het bezit van kinderporno. Al gauw blijkt dat deze kennelijk goedlachse buschauffeur zelfs op een site voor werknemers van zijn werkgever Connexxion kinderporno verstopt te hebben.

Een collega van Mikelsons, invalkracht Edwin R., werd ook aangehouden. Vooralsnog wordt hij verdacht van “het plegen van ontuchtige handelingen bij het chatten met een minderjarige”.

Amsterdam opende een speciaal informatienummer en belegde meerdere informatieavonden ten behoeve van de vele geschrokken ouders in het Amsterdamse.

Twee jaar geleden zou een vrouw al melding gemaakt hebben van misbruik door Mikelsons op kinderdagverblijf Het Hofnarretje maar zij werd, naar eigen zeggen, niet serieus genomen. De politie blijkt haar telefonische melding wel te hebben onderzocht, maar zag geen aanleiding voor een strafrechtelijk onderzoek.

De zaak wordt, als dat al nog kon, ijselijker nog wanneer berichten verschijnen over misstanden bij kinderdagverblijf Het Hofnarretje. Niet alleen had men er te weinig begeleiders op de groepen, ook werd oogluikend toegestaan dat Mikelsons oppasadresjes verwierf onder de clientèle van het kinderdagverblijf. Zo kreeg Mikelson de gelegenheid alleen met zijn slachtoffertjes te zijn. Ook de slaapfeestjes voor kindjes tot vier jaar in de villa van Albert Drent, de directeur van kinderdagverblijf Het Hofnarretje, zijn niet koosjer. Die feestjes werden begeleid door, onder andere, Robert Mikelsons en ouders waren er niet welkom. Na een gesprekje met burgemeester Eberhard van der Laan besluit Drent zijn directeurspet wijselijk aan de wilgen te hangen.

Met het bekend raken van deze zaak lijkt het hek van de dam. Afgelopen zondag hoorden we dan over Mikelson, de dag erna van een vader uit Zuidwolde, die zijn eigen kinderen en hun vriendjes misbruikte, kinderporno maakte, verzamelde en verspreidde. Tweehonderdduizend afbeeldingen en honderden filmpjes, ook deze man bezat een enorme verzameling kinderporno. Als die ontstellende aantallen de ernst van een dergelijke ziekelijke obsessie al niet aantonen, dan doet het gegeven, dat ’s mans computer acht jaar lang, vierentwintig uur per dag, vol in bedrijf was om al die beelden te downloaden, dat wel. De zaak blijkt niet zo recent als in eerste instantie leek; de dag voor de bekendmaking was de pro-formazitting in deze zaak en de man zit dus al langer vast. De rechtbank in Assen had de zaak “stil willen houden omdat dat beter leek voor zowel het onderzoek als de betrokkenen”, maar werd rechts ingehaald door persbureau ANP.

Op woensdag leren we vervolgens van een man uit Krommenie, die in Brazilië een veertienjarige jongen seksueel moet hebben gebruikt én van een jeugdtrainer (zelf negentien jaar) uit Nijmegen die het middels een webcam op zijn jeugdelftal heeft gemunt. Beide mannen hielden er op hun beurt ook een verzameling kinderporno op na. Thom de Graaf, burgemeester van Nijmegen, besluit een persconferentie te geven. De Nijmeegse verdachte blijkt al drie weken vast te zitten, maar net als in Amsterdam lijkt men in het Nijmeegse voor maatschappelijke onrust te vrezen en wordt daarom voor de openbaarheid geopteerd.

Die zaken geven een ontluisterend beeld van de psyche van zulke pedoseksuele roofdieren. Robert Mikelsons wist het vertrouwen van ouders te winnen, zich zelf een weg te wurmen in hun huizen en bouwde zorgvuldig een façade op van betrouwbare en bevlogen kindervriend. Een anoniem gebleven vader verklaarde van het kennelijk voornemen van Mikelsons een boek te schrijven over “misstanden in de kinderopvang“. Mikelsons was zelfs voornemens zijn eigen crèche te beginnen en een kindje te adopteren. Gelukkig stak de Kinderbescherming daar een stokje voor.

Medewerker bij een kinderdagverblijf, jeugdtrainer, hopman, zwemleraar, pater, politieagent. Het staaft een observatie die ik al eerder deed; pedoseksuelen zoeken actief posities in de maatschappij waarin ze contact kunnen hebben met kinderen. Kinderen uit hun persoonlijke levenssfeer zijn ook niet veilig; nog altijd vindt het meeste kindermisbruik plaats door familie en bekenden van het slachtoffer. Dat moet voor ouders een vreselijke wetenschap zijn; je kind is eigenlijk nergens gegarandeerd veilig. Dat kan niemand garanderen, zelfs de overheid niet.

Toch zijn er zaken die onze overheid in dezen betekenen kan. Wie het relaas van de kindermisbruikzaak in Amsterdam volgt kan niet aan de gevolgtrekking ontkomen dat er in de kinderopvang het een en ander schort aan regelgeving en de handhaving daarvan. De GGD kaartte een aantal onvolkomenheden bij Het Hofnarretje immers meermaals aan, maar werd genegeerd door de peuterleiders aldaar. Een enkele leider, ook op kleine groepen kinderen, volstaat niet en die uitzondering dient dan ook per direct te worden geschrapt.

Toezichthouders, welzijnsambtenaren, medewerkers van Jeugdzorg, jeugd- en zedenrechercheurs en al wat dies meer zij, die nu door een te veel aan zaken en een te weinig aan mankracht hun aandacht niet onverdeeld aan dit soort zaken kunnen wijden, verdienen ook beter. Dat vergt investering en dat valt niet mee in deze tijden van crises en bezuinigingen, maar mag het alsjeblieft nog wat kosten?

Misbruikers straffen met niet meer dan een taakstraf moet wettelijk onmogelijk worden. Onze maatschappij verdient bescherming tegen pedoseksuelen, hun leven lang. Een man als Mikelsons verdient dus levenslang. Zo lang dat niet mogelijk is verdient het invoeren van een Nederlandse variant op Megan’s Law overweging. De mogelijkheid tot het opschonen van politiesystemen en de procedure voor eerherstel dienen voor zedenzaken te worden afgeschaft. Gebleken pedofielen verdienen een uitreisverbod, in elk geval naar landen waar kinderprostitutie bedreven wordt. Daarnaast dienen ook de voorwaarden voor het verkrijgen van een Verklaring Omtrent het Gedrag te worden aangescherpt.

Hopelijk blijkt Nijn een reddende engel en komt uit al deze afgrijselijke zaken nog iets goeds voort; betere wet- en regelgeving, beter toezicht.