Verplichte anticonceptie?

Mag een overheid de vruchtbaarheid van mensen, die eigenhandig hebben bewezen niet goed voor een kind te kunnen zorgen, aan banden leggen?

Het is een vraag die op dit moment de Rotterdamse gemeenteraad verdeelt. Wethouder Hugo de Jonge (CDA) wil ijveren voor een wet die het gebruik van voorbehoedsmiddelen kan verplichten. Het gaat daarbij om wat men ‘onmachtige ouders’ noemt, maar uiteindelijk blijkt dat het vooral om ‘onmachtige moeders’ gaat – de ‘onmachtige vaders’ blijven buiten schot. Dat is jammer, want laten we wel zijn; It takes two to tango.

Die wetgeving zal namelijk vooral voor vrouwen gelden, die bijvoorbeeld verslaafd zijn, dakloos zijn, psychische problemen hebben of verstandelijk beperkt zijn, die verplicht een spiraaltje moeten laten inbrengen. “Sommige kinderen hebben het recht om niet geboren te worden” zegt de CDA’er.

Het Maasmeisje

Het deed mij denken aan de 12-jarige Géssica Gomes, die we allemaal kennen als ‘het Maasmeisje’, sinds haar bloedeigen vader haar doodde en haar lichaam in stukken sneed, om vervolgens de delen van haar lichaam in tassen te doen en in de Nieuwe Maas te gooien. De vader had al een geschiedenis van geweldplegingen, tegen zijn kinderen en zijn ex-vrouw. Hij dronk, gebruikte Ritalin, leed aan paranoïde psychoses en meende bezeten te zijn. Volgens een expert functioneerde hij op overwegend zwakbegaafd niveau.

Het Kofferbakmeisje

En dan dat andere onfortuinlijke kind, dat het nieuws zou halen als ‘het Kofferbakmeisje’. Bij leven werd Savanna de Jong, zoals de 3-jarige peuter heette, door haar biologische moeder en haar stiefvader geslagen en uitgehongerd. Er waren eerder al twee van moeder Sonja’s kinderen uit huis geplaatst toen Savanna ter wereld kwam in 2001. Al in de eerste maanden van haar jonge leventje werd ook Savanna uit huis geplaatst, maar Sonja kreeg het kind toch weer terug.

Savanna werd, bij wijze van ‘opvoeding’, in kastjes opgesloten als het stel haar zat was of kreeg een washandje in haar mond gepropt, zoals ook op de dag van haar dood, 20 september 2004. Het kind stierf de verstikkingsdood. Moeder Sonja leed aan een borderline persoonlijkheidsstoornis met antisociale trekken en had op haar beurt een traumatisch verleden.

Verantwoording van ouders

Nu heb ik vaker mijn twijfels wanneer sommige mensen besluiten hun kinderwens in daden om te zetten. Zo dacht een huisgenootje uit mijn studententijd dat haar droomman (en notoir rokkenjager, maar dat terzijde) wel definitief voor haar zou kiezen als ze een kind van hem zou baren. Ze stopte zonder wat te zeggen met de pil. Gelukkig, voor alle betrokken partijen, was hij niet voor één gat te vangen.

Een andere vrouw was ongelukkig en zadelde haar kind, nog voor conceptie, al met een baan op: het zou haar gelukkig moeten maken.

Ooit sprak ik een bevriend stel vermanend toe; beiden waren werkeloos en hadden geen cent om de spreekwoordelijke kont mee te krabben, toch moesten er kinderen komen vanwege de kroon op de relatie. Jawel, meervoud. Ik durfde de vraag te stellen hoe ze dat financieel dachten te kunnen bolwerken? Dat je zelf op sinaasappelkisten zit en van de voedselbank eet is een ding, maar een kind moet gevoed, opgevoed, gekleed, naar school en dat kost allemaal geld.

Kinderen hebben Kinderrechten, moet u weten en daar zijn ouders in beginsel verantwoordelijk voor. Ik vond daarom dat al die ongeboren vruchten recht hadden op een heroverweging, zij vonden het een goed moment de vriendschap op te zeggen.

Kinderrechten 

Kinderen hebben bijvoorbeeld recht op op een levensstandaard die voldoende is voor hun lichamelijke, geestelijke, intellectuele, zedelijke en maatschappelijke ontwikkeling. Ze hebben recht op onderwijs, recreatie, ontwikkeling, lichamelijke integriteit, een veilig thuis. En het recht op ouders die de verantwoordelijkheid nemen voor de opvoeding van hun kinderen en daarbij de belangen van die kinderen voorop stellen.

De gevolgen van een drugs- of drankverslaving tijdens de zwangerschap zijn gruwelijk. Baby’s van drugsverslaafde moeders komen verslaafd ter wereld en worstelen binnen de eerste 24 uur van hun leven al met ontwenningsverschijnselen. Bij baby’s van moeders die gedurende hun zwangerschap vijf of meer glazen alcohol drinken zien we groeiachterstanden, misvormingen en/of een aangetast zenuwstelsel. Dat is evengoed kindermishandeling als het ongenadig pak slaag dat meisje Savanna van haar moeder kreeg.

Bezint eer ge begint

Projecten zoals in Tilburg, en nu in Rotterdam, om ‘kwetsbare ouders’ ervan te overtuiging vrijwillig anticonceptie te gebruiken juich ik dan ook van harte toe.  Alles staat of valt met goede, eerlijke voorlichting en een gedegen begeleiding.

Deze problematiek geldt echter in het geheel niet alleen de relatief weinig verslaafde, dakloze, verstandelijke beperkte of met psychische problemen behepte vrouwen van wethouder De Jonge.

Ook gewone, wilsbekwame mannen en vrouwen lukt het regelmatig niet om fatsoenlijk voor een kind te zorgen. Jaarlijks worden alleen in Nederland 119.000 kinderen mishandeld. Fysiek, emotioneel en seksueel geweld, emotionele en fysieke verwaarlozing, het getuige zijn van huiselijk geweld en de gevolgen van vechtscheidingen zijn allemaal vormen van kindermishandeling, en gemiddeld is een kind per schoolklas er slachtoffer van. Kinderen zijn gemiddeld drie tot vijf jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld. Gemiddeld sterft er elke week een kind aan de gevolgen van mishandeling.

Mensenrechten

Ook grote mensen hebben rechten. Mensenrechten. Op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon en de onaantastbaarheid van zijn menselijk lichaam. Het recht te huwen en een gezin te stichten. Een wilsbekwame vrouw vastbinden op een bed, haar met dwang een spiraaltje of een onderhuids anticonceptiestaafje inbrengen – het is eenvoudigweg in strijd met het Internationale Verdrag voor de Rechten van de Mens.

De hamvraag is nu of de Mensenrechten van een vrouw als Sonja het niet moeten afleggen tegen de Kinderrechten van een kind als Savanna.

Hiya’s – hoe ’s werelds grootste kinderpornonetwerk werd opgerold

Onvoorstelbaar. Walgelijk. Niet te bevatten. Een kinderpornosite met meer dan 360.000 foto’s en films en ruim 45.000 leden. Het moet ’s werelds grootste kinderpornonetwerk zijn en het werd onlangs opgerold door de FBI en rechercheurs uit Australië en Nederland.

Twee Nederlanders en een Australiër zijn opgepakt, zij beheerden die enorme site, en zij zijn inmiddels veroordeeld. Het gaat om (onder anderen) de Almeloër Erwin van den B. (medebeheerder van de site van Shannon McCoole) en Auke V. (medebeheerder van een tweede, kleinere kinderpornosite van diezelfde Shannon McCoole) uit het Friese Pingjum. Nog eens drie Nederlanders zijn aangehouden omdat zij verdacht worden van betrokkenheid en naar hen lopen nog onderzoeken.

Wat we inmiddels over dat netwerk weten is onvoorstelbaar. De wreedheid onbeschrijflijk.

“Het is walgelijk. Dit is de donkerste kant van de samenleving die ik ooit heb gezien. Het gaat om filmpjes van kinderen die misbruikt worden, gemarteld worden.”

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Shannon McCoole 

De Australiër was de hoofdbeheerder van al die gorigheid. Deze Shannon McCoole is 33 jaar en werkte als jeugdverzorger in een kinderopvanghuis van de Australische kinderbescherming. Dat laatste verraste me overigens niet, pedoseksuele roofdieren gaan vaak gestructureerd en berekenend te werk en ze zoeken vaak werk waar ze makkelijk toegang hebben tot kwetsbare kinderen.

Denkt u maar aan zwemleraar Benno L., die tientallen meisjes aanrandde en het vooral gemunt had op kinderen met een handicap of watervrees. Of Robert Mikelsons, die emplooi zocht bij kinderdagverblijven. En Ronald B., die als hopman bij een scoutinggroep tijdens scoutingkampen jonge meisjes aanrandde.

Al moet daarbij opgemerkt dat binnen dit netwerk ook genoeg pedoseksuelen hun eigen kinderen bruut misbruikten, dat zijn ook ‘makkelijke’ slachtoffers – altijd voorhanden en geen kans eraan te ontsnappen. Zo’n 80% van de slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

McCoole ging al net zo berekenend te werk met zijn kinderpornosites. Toegang verleende hij alleen aan mensen die zelf foto’s uploadden, om er zeker van te zijn dat ze niet van de politie waren. Hoe hoger de uploadfrequentie van de gebruiker en hoe heftiger de door hem aangeleverde beelden, hoe meer toegang die bezoeker op de sites kreeg. Gebruikers waren verplicht om elke maand nieuw materiaal te uploaden. Iedere 30 dagen, 45.000 leden.

Ook Shannon McCoole vergreep zich aan kinderen die onder zijn zorg gesteld waren, zeker zes van zijn slachtoffertjes verbleven in het kinderopvanghuis waar hij werkte. De jongste van zijn slachtoffertjes was een meisje van 18 maanden oud. De oudste was drie. Dat komt hem op een gevangenisstraf van 35 jaar te staan, waarvan 28 onvoorwaardelijk.

Rechercheurs wisten zijn ware identiteit te achterhalen aan de hand van niet meer dan zijn opvallende standaard begroeting ‘hiya’s’, een fake Facebookaccount met een foto van een witte auto en een minuscule moedervlek op een van zijn vingers. Toen de politie zijn woning binnenviel, seconden nadat hij op de site inlogde, stond zijn laptop nog aan. Bingo. Ze troffen nog ongepubliceerde beelden aan op een camera. Bingo.

Een van de rechercheurs die McCoole verhoorde, Stephen Hegarty, vertelde naderhand over de trots waarmee McCoole tot zijn verbazing sprak over diens website. De pedoseksueel was trots op wat hij een hele ‘prestatie’ noemde. Sergeant Hegarty beschrijft McCoole voorts als bijzonder intelligent en ontzettend manipulatief.

“I think that is one reason why his victim range was so young. As soon as he thought a child would be capable of reporting anything he would shy away from them. He would be very selective of who he targeted as victims.”

De bijzondere speurtocht naar ‘NUKE’

Op zijn kinderpornosites noemde McCoole zich ‘NUKE’. Deze nick name dook, samen met de naam van de kinderpornosite, voor het eerst op na een arrestatie in een kinderpornozaak in Duitsland in 2011. De man die destijds door de Duitse politie gearresteerd werd was administrator. Behalve de naam ‘NUKE’ was er niets bekend over de persoon die achter deze alias schuilging, behalve dat hij misschien uit Australië afkomstig zou zijn.

Ergens in het begin van 2014 vond er nog een arrestatie plaats en wel in Nederland. Tijdens het Nederlandse onderzoek duikt opnieuw de nick name ‘NUKE’ op en de Nederlandse rechercheurs weten informatie op de website te achterhalen waaruit blijkt dat ‘NUKE’ kinderpornografisch materiaal op die website eigenhandig gemaakt heeft. Van ten minste drie verschillende kinderen; een meisje van ongeveer vier jaar en twee jongetjes, van hooguit twee jaar oud. Het op de door ‘NUKE’ gemaakte beeldmateriaal vastgelegde misbruik is extreem. Ze weten zelfs metadata te achterhalen die leidt naar een specifieke camera van het merk Panasonic. Exact dezelfde camera als die de Australische politie later zou aantreffen in het huis van Shannon McCoole.

Die informatie wordt doorgespeeld aan Australië, samen met informatie van verder surfgedrag van ‘NUKE’. De Australische onderzoekers ontdekken vervolgens een connectie met een Facebookpagina in Zuid-Australië. Goed recherchewerk leverde nog meer op: ‘NUKE’ was ook nog actief op een forum over vierwielaangedreven auto’s en daar ondertekende hij niet met ‘NUKE’ maar met ‘Shannon’. Op dat forum maakte hij een fatale fout: Hij plaatste er een foto van zijn eigen witte VW Amarok, inclusief voorste kentekenplaat.

De aanhouding van Shannon McCoole werd door de opsporende instanties in eerste instantie onder de pet gehouden en ze plozen die enorme website uit. Daarvoor deden ze iets dat de Nederlandse politie volgens de alhier geldende wetgeving nooit had mogen doen: Ze namen het beheerdersaccount over, deden zich een half jaar lang voor als Shannon McCoole en onderzochten zo het afgeschermde dataverkeer waar alleen mensen met beheerdersprivileges toegang tot hadden.

Dat onderzoek leidde tot een internationale actie van onder meer de FBI, een Australisch rechercheteam en Nederlandse rechercheurs, waarbij tot nog toe 303 mensen aangehouden werden. Deze kinderpornoproducenten werden opgepakt in tien verschillende landen, onder meer in Nederland, Groot-Brittannië, Australië, Zuid-Korea en de Verenigde Arabische Emiraten.

Erwin de B. 

De 35-jarige Erwin de B. blijkt al twaalf jaar lang kinderporno te verzamelen en te verspreiden. Hij moet geopereerd hebben vanuit een zolderkamer in Almelo. Hij is computerprogrammeur en bleek meer dan 224.000 kinderpornografische afbeeldingen, foto’s en films, in zijn bezit te hebben. Beelden van peuters en baby’s. Hij komt in beeld omdat hij chat met NUKE, nadat de Australische politie dat account heeft overgenomen. Zij seinen hun Nederlandse collega’s in en die vallem met een team de woning van Erwin de B. binnen. Er werd een groot aantal harde schijven vol dieren- en kinderpornografisch materiaal bij hem aangetroffen. Het politieteam nam daarnaast ’s mans uploadserver in beslag en haalde deze uit de lucht, waarmee ze het onmogelijk maakte om nog langer nieuwe kinderporno op de site te plaatsen.

Als medebeheerder van de kinderpornosite van McCoole verschafte Erwin de B. toegang aan de 45.000 leden van die site. Daarbij moet hij dus per bezoeker diens uploadfrequentie en de aard van de door die bezoeker geüploade beelden beoordeeld hebben, om het vervolgens een specifieke mate van bewegingsvrijheid op die kinderpornosite toe te kennen.

Erwin de B. werd door psychiaters onderzocht en werd net als Auke V. ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden. Hij werd in juni veroordeeld tot een celstraf van 18 maanden en tbs met voorwaarden.

Auke V. 

Auke V. is 37 jaar en hij heeft een voorkeur voor kinderporno met uitgesproken jonge kinderen en misbruik met een zeer gewelddadig karakter. Deze man verkrachtte in 2012 een tienjarig meisje. Hij filmde die verkrachting en zette de beelden online. Vorig jaar april werd hij aangehouden en de politie doorzocht zijn woning. Die doorzoeking leverde een twee videocamera’s en een enorme verzameling kinderpornografische foto’s en films op.

De Zweedse politie ontdekte een filmpje waarin Auke V. samen met andere mannen een meisje van net tien jaar oud misbruikt. De FBI ontdekte op haar beurt Auke V. op beelden waarop een jonge jongen verkracht werd.

Deze Auke V. zou tevens in de zomer van 2010 met een Deense pedoseksueel T.L. naar Roemenië zijn afgereisd. De Deen zou van plan zijn geweest om daar een baby te kopen, om die thuis seksueel te mishandelen. Auke V. verklaarde inmiddels tegen een Deense rechtbank over de plannen van T.L. en de rit die hij samen met de Deen naar Roemenië ondernam. De koop zou mislukt zijn en ik hoop bij alles dat ik liefheb dat dat ook werkelijk zo was.

Auke V. werd door psychiaters onderzocht en ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden, hij heeft kennelijk een persoonlijkheidsstoornis die (serieus!) Niet Anders Omschreven (NAO) heet. Hij is inmiddels veroordeeld tot 5 jaar cel met tbs.

Uit het psychiatrisch en psychologisch onderzoek komt onder meer naar voren dat bij verdachte sprake is van pedofilie en van een persoonlijkheidsstoornis NAO, met ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheidstrekken. Beide stoornissen werken negatief versterkend op elkaar in. Gelet op deze diagnostiek is geadviseerd verdachte verminderd toerekeningsvatbaar te achten. De rechtbank neemt de conclusies uit de rapporten in zoverre over en maakt deze tot de hare.

Ook de buurman van de Pingjumer Auke V. is aangehouden en hij is inmiddels ook veroordeeld, tot een gevangenisstraf van vijf jaar. Hij heeft samen met, onder meer, Auke V., dat meisje van net tien jaar oud misbruikt.

Barend van D.

D 66-jarige Amsterdammer Barend van D. was vier jaar lang ‘lid’ van Shannon McCooles kinderpornosites heeft zich gedurende die tijd verlekkerd aan al het gruwelijke materiaal dat het netwerk te bieden had. Hij downloadde én verspreidde filmpjes waarin seks met kinderen en met dieren of met een combinatie van beide voorkomt. Hij had er diverse USB-sticks vol van in zijn bezit. Hij is mede veroordeeld voor feiten die in de Limburgse woonplaats van Van de B. plaatshadden en zou ook contacten met Van de B. onderhouden hebben.

Van D. manipuleerde kinderen speciaal voor hem te poseren en die kinderen moesten daarbij een bordje ophouden waarop zijn nick name geschreven had. Iets dat de rechercheurs meermaals tegen kwamen in hun onderzoek naar het kinderpornonetwerk. Bordjes en briefjes met zo’n internetalias moesten bijvoorbeeld bewijzen dat filmpjes of foto’s van eigen makelij waren. De pedoseksuelen moesten immers aan een uploadfrequentie voldoen om lid te mogen blijven of toegang te krijgen tot alsmaar erger wordend materiaal.

Volgens advocaat Coen van de Heuvel stond Barend van D. onderaan de keten in het wereldwijde kinderpornonetwerk: “Hij was een afnemer, niet meer dan dat. Hij wist dat hij bijvangst was in een heel groot onderzoek.”

Van D. is veroordeeld tot 10 maanden onvoorwaardelijke celstraf.

Eerbetoon

Wat heb ik een enorm respect voor de mannen en vrouwen die pedoseksuelen als deze mannen opsporen. Die dag en nacht in touw zijn, die beelden moeten bekijken die hen hun leven lang zullen blijven achtervolgen en de daders ervan moeten ondervragen.

Alleen met dit internationale onderzoek al wisten zij meer dan honderd slachtoffertjes te achterhalen en deze in sommige gevallen zelfs uit de klauwen van hun misbruikers te redden.

De Nederlandse maatschappij is al heel lang niet erkentelijk genoeg voor wat zij doen. Al jaren zijn er tekorten, aan rechercheurs, aan middelen, aan budget, aan wetgeving zelfs.

“We blijven op de daders jagen. Ik heb het grootste respect voor deze rechercheurs. Dat zijn echte helden. Wat die mensen doen – zij beluisteren door het gekrijs heen de geluiden, zij bekijken de verschrikkelijkste beelden, op zoek naar aanwijzingen van daders. Zij absorberen al dat leed om dat te kunnen omzetten in gerechtigheid. Ik vind dat een bovenmenselijke kwaliteit.” 

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Dat jullie er zijn. Dat jullie dit werk doen. Dat is zo vreselijk fantastisch. Dank jullie wel.

Loverboys en hoerenlopers: Zedenzaken Valkenburg openbaar

Vandaag begint het proces tegen 29 mannen die in een Valkenburgs hotel seks hadden met een 16-jarig meisje. Dat is uniek, nooit eerder werden de ‘klanten’ van een minderjarig slachtoffer van loverboypraktijken zo en masse vervolgd. Morgen begint de inhoudelijke behandeling van de zaak, maar vandaag is de zogeheten regiezitting.

In de aanloop naar morgen een resumé van wat de #Seksaffaire van Valkenburg is gaan heten, maar eigenlijk een schoolvoorbeeld is van een ‘loverboyzaak’.

Beide termen zijn overigens hopeloos eufemistisch want bij loverboys is de ‘love’ altijd ver te zoeken en ‘affaire’ klinkt lang niet zwaar genoeg om de ware aard van de gebeurtenissen te beschrijven.

Vermissing

Op 10 oktober 2014 schakelde een bezorgde vader een recherchebureau in omdat zijn 16-jarige dochter sinds twee dagen vermist werd. Het meisje had een relatie met een 21-jarige Iraans-Nederlandse jongen, ‘Atje’, waar ze smoorverliefd op was en haar ouders waren op die relatie tegen. Ze was, zoals vaker, weggelopen en had haar vader telefonisch laten weten dat ze België zat. De politie kon op dat moment nog niet veel voor hem betekenen.

Het recherchebureau Zuidema wist haar telefoon te traceren en het meisje bleek zich in de omgeving van Valkenburg op te houden. Via een kennis hoorde de vader vervolgens van een website Kinky.nl, een virtuele marktplaats voor prostituees, waarop zijn dochters foto bij een advertentie bleek te prijken. Onder de naam ‘Kimberley’ en er stond een telefoonnummer bij. De vader wendde zich opnieuw tot de politie, die met de nieuwe informatie wel aan de slag kon en een intensieve zoekactie op poten zette.

Inval

Nog in oktober 2014 deed de politie een inval in een appartement van het Valkenburgse hotel Botterweck waar het meisje te werk gesteld werd door de hoofdverdachte. Dat is Armin A., zoals ‘Atje’ in werkelijkheid blijkt te heten. Ze betrapten een klant in flagrante delicto en troffen Armin A. aan op het toilet. De politie nam de mobiele telefoon van Armin A. in beslag en vond daar de telefoonnummers van veel van zijn ‘klanten’ in. Niet alleen dat, de politie vond ook nog eens tientallen gebruikte condooms in een prullenbak in die kamer.

Ging men eerst uit van zo’n vijftig (!) mannen, die in een periode van tien dagen ontucht pleegden met die minderjarige, al gauw moest men dat cijfer bijstellen naar tachtig (!!). Jazeker, die mannen stonden letterlijk in de rij. Van een vijftigtal wist het Openbaar ministerie de identiteit te achterhalen. Alle bekende ‘klanten’ werden gehoord als verdachte en als getuige tegen Armin A.

Achtergrond

Inmiddels weten we meer van hoe dat meisje in die hotelkamers belandde. Het meisje had dus een relatie met ‘Atje’, ze was verliefd tot over haar bakvissenoren, en haar ouders keurden die relatie af. Atje gaf haar aandacht, charmeerde haar en maakte haar (emotioneel) afhankelijk, om haar uiteindelijk harteloos te manipuleren.

Atje verbrak daartoe op gegeven moment de relatie en alle contact met het meisje.  Het meisje probeerde na de breuk met haar Atje wanhopig toenadering met hem te zoeken en uiteindelijk “zwichtte” hij; Atje wilde haar wel ontmoeten, maar dat zou haar wel honderd euro per keer kosten.

Vanaf dat punt lopen de lezingen van het gebeurde uiteen. Volgens het Openbaar Ministerie kwam Atje “spontaan” op het idee dat ze dat geld wel kon verdienen door zich te prostitueren, volgens de raadsman echter bedacht het meisje zelf met dat plan voor de prostitutie zijn gekomen. Atje zou dat volgens die raadsman in eerste instantie geweigerd hebben, maar uiteindelijk “ter bescherming” geholpen hebben door een geschikte ruimte te zoeken en klanten op te halen. Ook onderhandelde Atje met die klanten over prijzen, de duur van hun ‘bezoek’, en de te leveren diensten.

‘Kimberley’ mocht van Atje geen contact meer opnemen met haar ouders. Tegen de wil van het meisje stelde hij potentiële klanten voor dat zij met meerdere personen tegelijkertijd seks met haar konden hebben en dat die seksuele handelingen ook wel zonder condoom mochten gebeuren. Ze had niks te vertellen, zo veel is inmiddels wel duidelijk.

Het meisje zelf legde twee verschillende verklaringen af. In het eerste geval verklaarde ze vrijwillig seks te hebben gehad, maar in het tweede verklaarde ze het tegenovergestelde. Wat op zich niet veel uitmaakt, Atje wist dat ze nog geen achttien was en toch speelde hij haar pooier. Een minderjarige kán daar helemaal geen toestemming voor geven of mee instemmen.

Houding Openbaar Ministerie

Opvallend van de harde lijn van het Openbaar Ministerie, dat van meet af aan lieten weten zich niet geroepen te voelen discreet om te gaan met de identiteit van de verdachten. Het OM liet de verdachten de keuze; ze konden zichzelf melden of bezoek aan huis verwachten.

“Menig huwelijkspartner zal verrast worden door de politie aan de deur. De vrouw weet waarschijnlijk van niks. Maar voor ons weegt seksuele uitbuiting zwaarder.”

De officier van justitie liet dus zijn tanden zien en zijn boodschap was duidelijk: Er waren buitengewoon ernstige zedendelicten met een minderjarige gepleegd en hij voelde zich niet geroepen de heren hoerenlopers te helpen bij het thuis geheimhouden van hun bezoekjes aan een minderjarig slachtoffer van loverboypraktijken.

Privacy, huwelijk, gezin

Daar kon ik me overigens prima in vinden. Ik zou me ook niet geroepen voelen het thuisfront van een stiekeme hoerenloper in het ongewisse te houden. Als je werkelijk zo aan je privacy, je huwelijk en je gezin gehecht bent dan kun je er in eerste beginsel natuurlijk ook gewoon voor kiezen om geen prostituees te bezoeken. En dan al helemaal geen prostituees die wel erg jong ogen (vooral in je hitsige anticipatie niet vragen om haar ID-bewijs!), in obscure hotelkamers werken en wiens pooier zich even terugtrekt op het belendende toilet.

Ik kan het u sterker vertellen: Als ik in een relatie verwikkeld zou zijn met een man die achter mijn rug om vreemdging of prostituees bezocht, dan zou ik dat heel graag willen weten. Ik gooide hem namelijk onmiddellijk mijn bed, mijn huis en mijn leven uit en liet me direct op seksueel overdraagbare aandoeningen controleren.

Saillant detail: Eén van de verdachten in deze zedenzaak is een ex-medewerker van jeugdzorginstelling Icarus in Cadier en Keer, waar hij jongeren met ernstige gedragsproblemen placht te begeleiden. Hoofdverdachte Armin A. heeft in diezelfde instelling verbleven. Beide heren kenden elkaar dus al. Deze verdachte meldde zich bij zijn werkgever, die hem ontsloeg omdat ze ’s mans gedrag onverenigbaar achtte met wat ze van een medewerker mag verwachten en daar had die werkgever groot gelijk in.

Goed. Er worden geen namen genoemd en geen foto’s getoond, dus de privacy van de verdachten is wel afdoende beschermd.

Zelfmoorden

De eerste verdachte, de man die op heterdaad betrapt werd, pleegde afgelopen februari zelfmoord. De spanningen die de zaak met zich meebracht werden hem kennelijk te veel. In maart deed een tweede verdachte hetzelfde. Dat is een drama en heel verdrietig.

Een advocaat, die de belangen van twintig van de heren behartigde, sprak schande van de werkwijze van het Openbaar Ministerie en sprak van “onherstelbare psychische druk”. Paniek, want door dat dreigement hadden ze opeens hun eigen leven en toekomst niet meer in de hand en hun vrouwen en kinderen konden zo maar opeens geconfronteerd worden met oom agent aan de deur.

Vonnis Armin A. 

Op 2 juli jongstleden wees de rechter vonnis in de zaak tegen Armin A. en veroordeelde hem voor mensenhandel en de onttrekking van een minderjarige aan het wettelijk gezag van haar ouders. De rechtbank van Limburg heeft hem een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, opgelegd.

Uitkomst regiezitting

Vandaag pleitten bijna alle verdachten (bij monde van hun advocaten, zelf waren ze opvallend afwezig) voor een behandeling achter gesloten deuren. En als de zitting dan toch openbaar moet zijn, dan willen ze er niet bij zijn.

De openbaarheid van rechtszaken is echter een groot goed en wanneer de verdachten meerderjarig zijn, dan zullen ze wel heel zwaarwegende belangen moeten hebben wil de rechter de zaak inderdaad achter gesloten deuren af handelen.

Het mag dan ook geen verrassing heten dat de officier van justitie vandaag fijntjes opmerkte dat niet deze mannen maar een 16-jarige meisje het slachtoffer van deze zaak is. Evenmin is het een verrassing dat de rechter het ene na het andere verzoek om een afhandeling achter gesloten deuren afwijst én deze de verdachten laat weten dat hij ze gewoon op hun zitting verwacht.

Alle zaken zullen openbaar zijn.

Als ze in die hotelkamer met hun groezelige billen bloot konden, dan moet dat bij de rechter toch ook wel lukken, me dunkt.

Week van Kinderen Veilig

Vandaag is de aftrap van de Week van Kinderen Veilig. Mag ik u deze even warm aanbevelen?

Tijdens deze week staat het thema kindermishandeling centraal. Aandacht voor dit fenomeen is bittere noodzaak: Jaarlijks worden alleen in Nederland 119.000 kinderen mishandeld. Fysiek en seksueel geweld, emotionele en fysieke verwaarlozing, het getuige zijn van huiselijk geweld en de gevolgen van vechtscheidingen zijn allemaal vormen van kindermishandeling, en gemiddeld is een kind per klas er slachtoffer van.

De Week van Kinderen Veilig is een initiatief van de Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik. De Week vindt plaats rondom 20 november, de internationale Dag van de Rechten van het kind. In het hele land worden activiteiten georganiseerd die kindermishandeling en het seksueel misbruik van kinderen als thema hebben. Hoe herken je het, hoe meld je en hoe doe je het stoppen.

Voor de meeste activiteiten moet u zich van tevoren even aanmelden. Kijk dus even op de site.

De Taskforce doet een maatschappelijk appel op ons allemaal om sámen elke vorm van kindermishandeling en seksueel misbruik te stoppen. Het is een zaak die ons allemaal aangaat; ouders, familie, buren, leerkrachten, zorg- en hulpverleners, politieagenten, iedereen.

Het Erasmus MC-Sophia en de Gemeente Rotterdam houden een bijzondere actie in Rotterdam, daar krijgen alle groep 4 basisschoolleerlingen van Rotterdam het leesboek ‘Ik ben de Sterkste’. Het boek werd speciaal ontwikkeld voor basisschoolleerlingen met als doel hen weerbaarder maken en hen te leren onveilige situaties te herkennen. Ook een aanrader!

Zorgwekkend: Jaarbericht Kinderrechten 2014


Dit jaar, op 20 november, bestaat het VN-Kinderrechtenverdrag 25 jaar. Op de Verenigde Staten en Somalië na hebben alle landen op deez’ aardkloot het verdrag geratificeerd. Nederland deed dat in 1995.

Nederland behoort al jaren tot de top van landen waar kinderen het gelukkigst zijn (UNICEF). Wat materiële rijkdom, gezondheid en veiligheid, onderwijs, gedrag en risico’s en huisvesting en woonomgeving betreft hebben kinderen het hier, vergeleken met de rest van de wereld, het hartstikke goed. Dat betekent natuurlijk niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Verre van dat, zelfs.

In ons kikkerlandje worden nog altijd en met grote regelmaat kinderrechten geschonden.

Sinds zeven jaar stellen UNICEF Nederland en Defence for Children elk jaar een rapport op dat de kinderrechtensituatie in Nederland in kaart brengt, het Jaarbericht Kinderrechten (PDF). Aan de hand van cijfers schetsen zij de huidige stand van zaken op vijf gebieden: kindermishandeling, uitbuiting, jeugdzorg, migratie en jeugdstrafrecht. 

Daarmee wordt dus meteen gekeken naar de vijf meest kwetsbare groepen kinderen in onze samenleving; kinderen in de jeugdzorg, slachtoffers van kindermishandeling en van uitbuiting, kinderen die te maken hebben met het jeugd strafrecht en met het migratierecht.

Het Jaarbericht Kinderrechten 2014 werd vandaag om 13:30 aangeboden aan de Vaste Kamercommissie van Veiligheid&Justitie. Aan de hand van dat rapport kan de overheid haar beleid, de huidige wetgeving en de dagelijkse praktijk in Nederland toetsen aan het VN-Kinderrechtenverdrag. 

Kinderrechten & uitbuiting

Het aantal slachtoffertjes van uitbuiting is toegenomen. Tenminste een op de zes in Nederland bekende slachtoffers van mensenhandel is jonger dan achttien. Uitbuiting wordt daarbij uitgesplitst in seksuele, criminele en economische uitbuiting. Daarbij moet u denken aan bijvoorbeeld loverboypraktijken, gedwongen criminaliteit, gedwongen bedelen.

In 2013 telde men 260 gevallen van uitbuiting en dat is 17% meer dan in 2012 en ruim een verdubbeling van de gevallen in 2009. In totaal zijn 260 slachtoffers onder de 18 geregistreerd, onder wie 94 buitenlandse slachtoffers.

Volgens het rapport:

“De grootste groep betreft Nederlandse minderjarige slachtoffers van seksuele uitbuiting. Van veel slachtoffers is onbekend in welke sector ze zijn uitgebuit, of ze zijn geïdentificeerd voordat ze zijn uitgebuit zonder vermelding van de sector waarvoor ze waren verhandeld.”

Desgevraagd heeft het Meldpunt Kinderporno laten weten dat het aantal meldingen over kinderpornografisch materiaal dat op servers in Nederland staat gestegen is van 1260 in 2010 naar 10.587 in 2013. Dat zegt gelukkig nog iets positiefs over onze meldingsbereidheid, maar die aantallen zijn wel ontstellend.

Nederland staat nu in de top drie van landen waar kinderporno wordt gehost. Dat nu, beste lezer, is een grof schandaal.

UNICEF Nederland en Defence for Children waarschuwen daarbij voor het capaciteitsgebrek bij de Nederlandse politie om al die meldingen af te kunnen handelen. Er zijn 150 specialisten, maar dat is bij lange na niet genoeg. Ook hostingproviders laten het nog te vaak afweten, sommige laten zelfs na gemeld illegaal materiaal te verwijderen. Daarnaast adviseren zij veel meer aandacht te besteden aan het voorkomen van seksueel misbruik van kinderen via internetcommunicatie (grooming en wat ik de kinderlokker 2.0 pleeg te noemen) en wijzen zij op de bittere noodzaak kinderen goed voor te lichten.

Kinderrechten & jeugdstrafrecht

Er is een duidelijk daling van het aantal kinderen dat met de politie in aanraking komt, dat is goed nieuws, maar het percentage kinderen dat in voorarrest zit blijft echter schrikbarend hoog. Van alle strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen zit 74% in voorarrest in afwachting van een uitspraak van de rechter over hun zaak. Bijna 7.000 kinderen zijn in 2013 in verzekering gesteld, waarbij de meeste een nacht of meer doorbrachten in een politiecel.

Uit cijfers van het ministerie van Veiligheid en Justitie (Dienst Justitiële Inrichtingen) blijkt dat er in 2013 in totaal 27 kinderen van 12 of 13 jaar waren opgesloten in een justitiële jeugdinrichting, met een gemiddelde verblijfsduur van 39 dagen. Voor kinderen van die leeftijd is dat ronduit onwenselijk.

Ontluisterend:

“Van driekwart van de strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen is nog niet bekend of ze terecht vast zitten.”

Ook aan het traject na een verblijf in een justitiële inrichting mankeert het nodige. In het Jaarbericht Kinderrechten wordt verwezen naar een nog te publiceren onderzoek van de Universiteit Leiden, waaruit blijkt dat het met 90% van de meisjes die een justitiële jeugdinrichting hebben verlaten, vijf jaar later niet goed gaat.

Een groot aantal jongeren blijkt zichzelf na het verlaten van een gesloten instelling moeilijk staande te kunnen houden. Schuldenproblematiek, moeilijkheden met het vinden van woning en werk, een gebrekkig of niet-bestaand sociaal netwerk en een gebrek aan psychologische hulp – de nazorg moet dus veel beter.

UNICEF Nederland en Defence for Children maken zich zorgen over het hoge aantal opgeslagen DNA-profielen van kinderen:

In 2013 werd er van 2.368 minderjarigen DNA-materiaal opgeslagen in de DNA-databank voor Strafzaken. Eind 2013 stonden er in deze databank maar liefst 22.649 DNA-profielen geregistreerd op basis van een jeugdveroordeling. Dat is bijna een verdubbeling ten opzichte van 2009.”

Kinderrechten & jeugdzorg

Er stonden in 2013 11% minder kinderen op de wachtlijst van Bureau Jeugdzorg dan in 2012.

Per 1 januari 2015 treedt de nieuwe Jeugdwet in werking en komt de verantwoordelijkheid voor alle vormen van jeugdhulp bij de gemeenten te liggen. UNICEF Nederland en Defence for Children steunen de gedachte achter het nieuwe stelsel; gemeenten zouden de geboden hulp beter af kunnen stemmen op lokale en individuele noden en jeugdigen en hun ouders zouden daarbij actief betrokken kunnen worden bij de besluitvorming, de invulling en de beoordeling van de jeugdhulp. Toch maken zij zich ook zorgen, er zouden grote verschillen kunnen ontstaan tussen gemeentes in aangeboden zorg waarbij specifieke gespecialiseerde en passende jeugdhulp in de ene gemeente wel en de andere niet voorhanden kan komen te zijn.

De nieuwe Jeugdwet sluit niet-rechtmatig in Nederland verblijvende minderjarigen uit en dat is in strijd met het VN-Kinderrechtenverdrag.

De nieuwe Jeugdwet is ook in strijd met het internationale recht, omdat deze het mogelijk maakt om kinderen in de gesloten jeugdzorg op te nemen zonder een direct daaraan voorgaande rechterlijke toets.

Die nieuwe Jeugdwet behoeft dus nog wat broodnodige aanpassingen, me dunkt.

In 2013 lag het aantal ondertoezichtstellingen op 27.989 en is daarmee gedaald ten opzichte van voorgaande jaren. Ook het aantal uithuisplaatsingen bij een ondertoezichtstelling daalt. Kinderombudsman Marc Dullaert observeerde vorig jaar nog dat er regelmatig fouten voorkomen in het onderzoeksproces en in rapportages in de besluitvorming rond uithuisplaatsingen en ondertoezichtstellingen.

Uit zijn rapport “Is de zorg gegrond”:

“Concluderend kan worden gesteld dat het AMK, BJZ en de Raad over het algemeen professioneel en deskundig te werk gaan. Desondanks komen fouten in het onderzoeksproces en rapportages – zoals hierboven geschetst – met enige regelmaat voor. Dat varieert van een te eenzijdige duiding van incidenten, tot het vermengen van feiten en meningen in de rapportage, en van onzorgvuldige bronvermeldingen tot het niet navolgbaar formuleren van conclusies en tot het niet altijd laten accorderen van informatie van informanten.

Fouten kunnen om verschillende redenen ontstaan. Bijvoorbeeld doordat professionals onder druk staan om snel te werken, doordat sommigen niet voldoende reflecteren op gemaakte keuzes en hun eigen pedagogische normen. Een andere reden is dat sommigen over onvoldoende vaardigheden beschikken om met een complexe doelgroep ouders te werken. Daartegenover staat dat ook ouders soms – in strijd met het belang van hun kind – een machtsstrijd met elkaar of met jeugdzorg aangaan. In de werkprocessen zijn er op dit moment niet voldoende kwaliteitswaarborgen ingebouwd om deze knelpunten volledig te ondervangen. Daardoor bestaat het risico dat fouten verderop in de jeugdzorgketen doorwerken. Het is dan mogelijk dat er beslissingen worden genomen op basis van onvolledige, onvoldoende onderbouwde informatie. In een uiterst geval wordt een kinderbeschermingsmaatregel ten onrechte opgelegd dan wel beëindigd of verlengd, of wordt tot een omgangsregeling met een ouder besloten die beperkter is dan nodig.”

Kinderrechten & migratie

Er is een flinke afname in het aantal alleenstaande minderjarigen dat in vreemdelingenbewaring of grensdetentie zat. In 2013 waren dat er nog “maar” 30, tegenover 300 in 2009. Dat is een verbetering, maar uiteindelijk horen kinderen natuurlijk helemaal niet in vreemdelingenbewaring of grensdetentie thuis.

UNICEF Nederland en Defence for Children zijn positief over het in 2013 ingevoerde Kinderpardon, maar zien aan de andere kant dat de regels nog niet helemaal in lijn zijn met het VN-Kinderrechtenverdrag. Als een ouder niet aan de criteria voldoet, krijgt het kind dat zelf wel aan de criteria voldoet toch geen vergunning en dat is in strijd met het VN-Kinderverdrag. 2.511 kinderen uit het buitenland mochten niet naar hun vader of moeder komen die legaal in Nederland woont door de bijzonder kind-onvriendelijke gezinsmigratieregels.

Een kind dat in een asielprocedure zit moet gemiddeld eens per jaar verhuizen en dat schaadt zijn of haar cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling. Ook dat verdient dus remedie.

Kinderrechten & kindermishandeling

Alhoewel er ontzettend veel aandacht is voor de aanpak en preventie van kindermishandeling is geweest in 2012 en 2013 is er maar weinig zichtbare verbetering te zien. In veel gemeente schiet het beleid wat dat betreft tekort of is zelfs non-existent.

UNICEF Nederland en Defence for Children zijn erg positief over de ingevoerde “kindcheck”, waarbij professionele hulpverleners bij hun volwassen patiënten en cliënten na moeten gaan of deze kinderen hebben en, zo ja, of de veiligheid van die kinderen in het geding is.

Beide organisaties maken zich wel zorgen over de voortvarendheid waarmee de diverse instanties daadwerkelijk de meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling invoeren en zouden graag zien dat de controle daarop sneller gebeurt.

Bij opleidingen voor beroepskrachten zoals leraren is er te weinig aandacht voor huiselijk geweld en kindermishandeling in het curriculum. Is er niet eens een (wettelijke) om deze zaken deel uit te laten maken van de beroepsopleidingscurricula.

In de rechtsgang is er nog te weinig aandacht voor minderjarige slachtoffers en getuigen; informatie wordt niet op een kindvriendelijke manier gebracht en er zit nog te veel tijd tussen het moment van aangifte en de uitspraak.

Zoveel ruimte voor verregaande verbetering en dat in het land met de gelukkigste kinderen ter wereld.

Vooruit lief Nederland, we moeten aan de bak!

Kinderlokker 2.0

Zo’n anderhalf jaar geleden zag ik een filmpje dat een jong Canadees meisje maakte en op 7 september 2012 deelde op YouTube. Ze gaf het de titel My Story: Struggling, bullying, suicide and self-harm mee. In somber zwart-wit hield het kind de ene na de andere tekst voor zich en vertelde zo haar vreselijke verhaal.

Amanda Todd werd als kind slachtoffer van een kinderlokker 2.0. Ze was twaalf. Via de webcam bewoog hij het kind hem haar borsten te laten zien en een jaar later meldde hij zich opnieuw, via Facebook. Ze moest nog meer van zich laten zien, hem een “show” geven en als ze dat niet deed, nou dan zou hij de foto van een jaar geleden aan al haar vrienden en familie sturen. Amanda Todd weigerde. Haar belager verstuurde de foto.

Tijdens de kerstvakantie meldde de politie zich bij huize Todd. Haar naaktfoto bleek in ruime mate verspreid te zijn. Het meisje raakte depressief en ontwikkelde een paniekstoornis. Ze verhuisde, raakte aan de drugs en alcohol.

Weer een jaar later meldde het mispunt zich opnieuw. Hij had haar toch weer gevonden. Hij wist de naam van haar nieuwe school en had haar nieuwe vrienden ook achterhaald. Dit keer maakte hij zelf een pagina op Facebook aan en maakte de foto van Amanda’s kleine meisjesborsten zijn profielfoto. Hij benaderde Amanda’s klasgenootjes. Opnieuw verloor Amanda Todd haar vrienden en ze werd vreselijk gepest. Ze vereenzaamde.

Ze verhuisde naar weer een andere school, waar ze een voormalige vriend tegen het lijf liep. Ze belandde met hem in bed, terwijl zijn vriendinnetje op vakantie was. Een week later confronteerde het vriendinnetje Amanda met het gebeuren, bijgestaan door een meute medeleerlingen. Het kwam tot een handgemeen en dat werd gefilmd. Kort daarna probeerde Amanda er een einde aan te maken door een fles bleek aan de lippen te zetten. Ze werd gered.

De familie Todd verhuisde, maar het verleden bleef Amanda achtervolgen. Het pesten ging door. Haar digitale belager achterhaalde haar steeds weer. Amanda Todd begon te automutileren. Ze werd opgenomen, kreeg therapie. Het mocht niet baten. Op 10 oktober 2012 werd het levenloze lichaam van Amanda Todd, dan vijftien jaar oud, gevonden. Ze verhing zichzelf. Haar filmpje ging viraal en de zelfmoord van Amanda Todd werd wereldnieuws.

Aydin C. 

Afgelopen januari moet de belager van Amanda Todd dan eindelijk opgepakt zijn. Het moet gaan om de 35-jarige Aydin C., woonachtig op een bungalowpark in Oisterwijk.

Justitie vermoedt dat hij tientallen slachtoffers gemaakt heeft, in Nederland, Canada, Engeland, de Verenigde Staten en Noorwegen. Onder de slachtoffers zijn minderjarige meisjes, maar waarschijnlijk ook volwassen mannen. Voor de laatsten zou hij zich als een minderjarige jongen hebben voorgedaan, om hen voor geld af te persen.

Volgens het Openbaar Ministerie deed Aydin C. zich voor als jong meisje wanneer hij op jacht was naar meisjes als Amanda Todd. Of hij dat bij Amanda ook deed moet nog blijken. Hij zou met zijn afpersingspraktijken zijn doorgegaan, zelfs nadat zij zelfmoord pleegde.

Canada heeft laten weten om zijn uitlevering te zullen gaan vragen, men verdenkt hem er van afpersing, kinderlokken via het internet, bedreiging of stalking en het bezit van kinderporno met het doel die te verspreiden.

De Nederlandse autoriteiten verdenken hem van al net zo’n lange rij wandaden; aanranding, het maken en verspreiden van kinderporno, oplichting, computervredebreuk en bezit van harddrugs. Daar zit Aydin C. dan ook voor vast. Afgelopen woensdag werd zijn voorlopige hechtenis verlengd.

Aydin C. beroept zich op zijn zwijgrecht, al schijnt hij al wel gemeld te hebben dat hij niet uitgeleverd wenst te worden. Christian van Dijk, ’s mans advocaat, vindt het bewijs tegen zijn cliënt alvast flinterdun. Er zijn computers en een een router in beslag genomen in de door Aydin C. gehuurde bungalow.

Het onderzoek zal wel even op zich laten duren, zo laat men weten. We wachten de resultaten daarvan natuurlijk netjes af en zo lang ’s mans schuld niet bewezen is, blijft hij verdachte. Ik hou me dus maar weer netjes in.

Overigens. Verdachten, lief Nederland, hebben recht op rechtsbijstand. Dat is een van de pijlers onder onze rechtsstaat. Raadsman Van Dijk doet gewoon zijn werk en blijkt daarom bedreigd te worden. Dat heurt niet.

Joris Demmink, de auditu

Heeft u de zaak Demmink een beetje kunnen volgen, afgelopen week? Het kan eigenlijk nog maar twee kanten op; doofpot of lasterzaak. Ik heb mijn best gedaan bij te blijven van alle ontwikkelingen. Bij elke nieuwe wending in deze affaire wordt het verhaal ingewikkelder.

Ik schreef eerder al over de heren Van Huet en Molenkamp, beiden gewezen gevangenisdirecteuren, die bij een notaris een verklaring tegen Joris Demmink lieten vastleggen.

Volgens beider verklaringen zouden zij in mei 1992 een dienstreisje naar Londen hebben gemaakt onder begeleiding van een stafmedewerkster van Justitie, mevrouw Anna Storm van ’s Gravesande. ’s Avonds, tijdens het borrelen in de hotelbar, zou die medewerkster uit de school zijn geklapt over Joris Demmink. Ze beklaagde zich over het wangedrag van de toenmalig directeur Vreemdelingenzaken waarvoor zij, volgens die verklaringen, “via de telefoon jonge jongens voor hem moest regelen”. Volgens meneer Molenkamp het liefst van Thaise origine. 

Anna Storm van ’s Gravesande

Afgelopen maandag kwam mevrouw Anna Storm van ’s Gravesande aan het woord tijdens het civiel proces dat de stichting De Roestige Spijker tegen Joris Demmink aanspande. Ze heeft eerder al aangegeven dat ze stomverbaasd was over de uitlatingen van Molenkamp en van Van Huet en zich van het gesprek in het algemeen en de grote verontwaardiging in het bijzonder niets herinneren. Desgevraagd heeft ze ook aangegeven nooit werkzaamheden “voor of met de heer Demmink” te hebben verricht. Mevrouw deed gevoeglijk aangifte tegen beide heren, van smaad. 
Mevrouw Storm van ’s Gravesande weersprak de verklaringen tijdens haar verhoor opnieuw met klem. Ze noemde het zelfs  “vrij debiele uitlatingen”. Ze zei dat ze vrijwel nooit met Demmink te maken heeft gehad tijdens haar loopbaan en volgens haar hebben Van Huet en Molenkamp in samenspraak met de secretaris van de stichting De Roestige Spijker en tevens eveneens oud-medewerker van justitie, de heer Ben Ottens, welbewust een verklaring verzonnen om Joris Demmink in een kwaad daglicht te stellen. Volgens mevrouw Storm van ’s Gravesande hebben de drie heren meneer Demmink “te pakken genomen omdat ze voortijdig moesten vertrekken”.
Oei, dat is nogal wat. Onaardig, ook. Aan de andere kant, mevrouw wordt door de beide heren wel beschuldigd van medeplichtigheid aan het misdrijf kindermisbruik. 
Heeft u zich overigens al eens afgevraagd waarom een naar verluidt intelligente carrièretijger, zeker in de positie van Joris Demmink, een ondergeschikte zulke ongure en onfrisse zaakjes zou laten regelen? Ik wil het niet uitsluiten, er gebeuren nog wel gekkere dingen, maar toch: Dat is zó ontzettend dom dat ik het altijd nog onaannemelijk vind.  

Jacques van Huet

Van Huet moest volgens de stafmedewerkster “na megaproblemen” vertrekken. Dat klopt. 
Jacques van Huet, gewezen boegbeeld van het gevangeniswezen, kende ik inderdaad al van zijn conflict met minister Donner van Justitie in 2004. Het kwam zelfs tot een kort geding. Van Huet werd onder meer verweten dat hij tijdens een afscheidsspeech aan collega-gevangenisdirecteur Peter Scheffelaar Klots zou hebben gezegd dat “iedereen bij justitie de weg kwijt is”. Minister Donner, op zijn beurt, stelde in de Tweede Kamer dat sprake was van een “zodanige vertrouwensbreuk” met Van Huet dat hij liever iemand anders op diens functie zag. Jacques van Huet wilde rectificatie, maar kreeg een ontslagbrief. 
Jacques van Huet werd destijds beschreven als een man van principes. Een andere oud-directeur, Henk Greven, meende “dat Jacques van Huet bij grote persoonlijke bezwaren eerder zou opstappen dan het beleid niet uitvoeren”. Deze zo principiële meneer Van Huet hoorde die bewuste avond kennelijk het zoveelste verhaal over de vermeende escapades van Joris Demmink en diens bijzondere aandacht voor jonge jongens aan en deed daar vervolgens eenentwintig jaar lang niets mee
Meneer Van Huet daarover in zijn notariële verklaring: “Als ambtenaren was het het zoveelste verhaal over de heer Demmink zijn escapades en bijzondere aandacht voor jonge jongens. Veel hogere ambtenaren moeten hiervan hebben geweten. Niemand durfde hierover openlijk naar buiten te treden. Dat stond gelijk aan ambtelijke zelfdoding naar mening van ondergetekende.”

Gisteren voegde meneer Van Huet daar aan toe dat hij het verhaal van de stafmedewerkster destijds afdeed als “borrelpraat” en een “non-event” en zelfs “geen aanleiding zag er een misdrijf in te zien”. Dat schijnt met de aanstelling van meneer Demmink bij het Helsinki Comité voor Mensenrechten veranderd te zijn. Naar eigen zeggen maakte die aanstelling meneer Van Huet laaiend, want “Joris Demmink was niet van onbesproken gedrag en comité had ook doel kindermisbruik te bestrijden”.
Daar kan ik heel wel inkomen. Maar waarom had Joris Demminks aanstelling tot secretaris-generaal van het ministerie van Veiligheid en Justitie, in 2002, niet hetzelfde effect op meneer Van Huets gemoed? 
Gisteren mocht meneer Van Huet zijn zegje doen bij de rechter. Hij vertelde al vanaf 1990 geruchten en roddels te hebben gehoord over de vermeende pedoseksuele activiteiten van meneer Demmink. Dat bleek een rode draad in ’s mans betoog; wat hij wist had hij van horen zeggen. In veel landen is zo’n zogeheten testimonium de auditu verboden, maar sinds het De auditu-arrest mogen verklaringen ‘van horen zeggen’ in Nederland als wettig bewijsmiddel worden aangevoerd. Let daarbij wel: Die wegen lang zo zwaar niet als verklaringen van de bron zelve.  
De door meneer Van Huet beschreven links tussen de familie Poot, de Chipsholaffaire en de stichting De Roestige Spijker maken de zaak er alleen maar onfrisser op – en zeker niet ten faveure van laatstgenoemde. 

Bart Molenkamp

Meneer Molenkamp, oud-directeur van respectievelijk De Koepel in Breda en de PI Vught, wordt op 25 maart bij de rechter verwacht om zijn verklaring nader toe te lichten.
Bart Molenkamp, deze man kent u van de discussie over de te sluiten gevangenissen in het Masterplan van meneer Teeven. Gevangenis De Koepel staat op het lijstje van gevangenissen die hun deuren wellicht zullen moeten sluiten. De gedetineerden zouden in dat geval in de PI Vught ondergebracht gaan worden, misschien zelfs met zijn tweeën op één cel. Dat laatste noemde meneer Molenkamp “uiterst onfatsoenlijk en onbehoorlijk”. Hij wees er fijntjes en geheel terecht op dat Nederland internationaal afgesproken heeft zich daar niet aan te ‘bezondigen’. 
Ik ben benieuwd naar wat deze man te vertellen heeft. En waar hij dat op zijn beurt vandaan heeft. 

Sean O.

Vorige maand schreef ik over Sean O. uit Brielle, een kinderlokker 2.0. Hij maakte meer dan honderd slachtoffertjes, meisjes tussen de tien en vijftien jaar oud.

Sean O. benaderde zeker drieduizend meisjes. Drieduizend!

Het merendeel van deze kinderen komt uit Brielle en omgeving. Honderdachtendertig (voor zo ver men nu weet) van hen dwong hij tot verregaande seksuele handelingen voor de webcam. Hij manipuleerde, misleidde, chanteerde, intimideerde en bedreigde ze.

Werkwijze

Een moeder vertelt in AD Haagsche Courant over de werkwijze van O.

“Hij voegde Marieke toe op de chatsite msn onder een valse naam. Op aandringen kreeg O. haar zover iets van zichzelf te laten zien voor de webcam, heimelijk nam hij opnames. ‘Vrijwel direct begonnen de dreigementen. Als ze niet de goorste dingen met zichzelf deed zou hij haar opzoeken en verkrachten.’ Intussen benaderde O. het bange meisje onder een meisjesnaam en zei dat ze maar beter kon doen wat hij zei. ‘O. had haar namelijk echt verkracht, zo loog het ‘meisje’.”

Marieke, niet haar echte naam overigens, werd drie maanden lang door O. geterroriseerd. Uit angst en schaamte vertelde ze niemand wat, ook haar moeder niet.

Gisteren werd Sean O. veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf, conform de eis van het Openbaar Ministerie, voor het misbruiken van al die meisjes en het maken, bezitten en verspreiden van kinderporno.

De gemeente Brielle wil alles in het werk gaan stellen opdat Sean O., zodra hij zijn straf uitgezeten heeft, niet meer in de Brielse samenleving zal terugkeren.

Dat ben ik met de gemeente Brielle eens, maar ik zou nog veel verder willen gaan. Lieden als Sean O. en zijn kompaan Marco K. horen in geen enkele samenleving thuis. Niet in die van Brielle, niet in die van Nederland, niet in de mondiale samenleving. Sluit ze op en hou ze achter slot en grendel. In de gevangenis of in een kliniek, dat is me om het even. Dat scheelt meteen een hoop geleur met veroordeelde pedoseksuelen zoals Sytze van der V. – om nog maar niet te spreken van het gevaar dergelijke tikkende tijdbommen uit het oog te verliezen.

Sytze van der V.

Sytze van der V., de man die in de Eindhovense wijk Woensel een viertal minderjarige Turkse jongetjes misbruikte, staat op 23 juli ook weer voor de rechter.

Voor het misbruik te Woensel kreeg hij drie jaar gevangenisstraf en in 2009 kwam hij weer op vrije voeten. Hij wilde zich doodleuk weer in zijn oude wijk vestigen, maar daar stak de gemeente Eindhoven een stokje voor. De Eindhovense burgemeester, Rob van Gijzel, ging zelfs zo ver om Sytze V. een gebiedsverbod op te leggen voor heel Eindhoven.

De rechtbank zou later oordelen dat de duur en de omvang van het gebiedsverbod een “buitenproportionele inbreuk maakte op de grondrechten van de pedoseksueel“, waarmee Sytze van der V. in principe weer in Eindhoven had mogen gaan wonen. Aangezien er op wraak tegen hem gezonnen zou worden zocht hij zijn heil toch elders. Met weinig succes.

Sytze van der V. werd uiteindelijk geweerd uit de gemeente Eindhoven, was ook niet welkom in de Utrechtse Heuvelrug en ook de gemeente Epe zag hem liever gaan dan komen. Hij leidde een poos een zwervend bestaan, maakte zich daarmee onmogelijk bij de reclassering en werd daarom weer opgepakt om zijn voorwaardelijke gevangenisstraf ook nog uit te zitten. Nog tijdens zijn verblijf in een cel werd hij in april jongstleden opnieuw aangehouden op verdenking van het bezit, verspreiden of bekijken van kinderporno in 2011, 2012 én begin 2013.

De politiek is voornemens een aantal gevangenissen te sluiten. Laten we een daarvan reserveren voor lieden zoals het hierboven beschreven drietal. Daar lever ik met alle liefde nog wat belastingcenten voor in.

Nijn

In Boston liep een poosje geleden een verzamelaar van kinderporno tegen de lamp. De Amerikaanse zedenrechercheurs ontdekten op een van de beelden in ’s mans onwelriekende verzameling een foto van een andere man, die een tweejarig jongetje misbruikt. Op die foto was naast het jongetje een typisch Nederlands knuffeldier te zien; Nijntje.

Met behulp van deze wetenschap, Interpol en de nodige internationale rechtshulp kwamen de rechercheurs dus in Nederland uit. Kort daarna werd vervolgens in Opsporing Verzocht, een televisieprogramma dat opnieuw haar gewicht in goud waard blijkt, een foto van dat jongetje getoond. Een Amsterdamse moeder herkent bij het kijken van Opsporing Verzocht de kamer op de achtergrond en daarmee gaat een hele beerput van kindermisbruik en -porno open.

Het spoor leidde diezelfde avond nog naar een Robert Mikelsons, 27 jaar oud, geboren in Riga te Letland. De man blijkt te zijn getrouwd met een Nederlandse man en heeft sinds een paar jaar ook een Nederlands paspoort. Hij was werkzaam bij drie kinderdagverblijven in Amsterdam (Het Hofnarretje, Jenno’s Knuffelparadijs en de Toverlantaarn), werkte als vrijwilliger op een Amsterdamse school en bood zichzelf op veilingsite Marktplaats aan als oppas.

De zelfverklaarde “babyfluisteraar” bekende al gauw een fors aantal zaken en het aantal kinderen dat hij heeft misbruikt wordt ergens tussen de dertig en de vijftig geschat. De kindjes zijn allemaal tussen de nul en vier jaar oud. Horror…

Ook Mikelsons man, Richard van O., werd aangehouden, op verdenking van het bezit van kinderporno. Al gauw blijkt dat deze kennelijk goedlachse buschauffeur zelfs op een site voor werknemers van zijn werkgever Connexxion kinderporno verstopt te hebben.

Een collega van Mikelsons, invalkracht Edwin R., werd ook aangehouden. Vooralsnog wordt hij verdacht van “het plegen van ontuchtige handelingen bij het chatten met een minderjarige”.

Amsterdam opende een speciaal informatienummer en belegde meerdere informatieavonden ten behoeve van de vele geschrokken ouders in het Amsterdamse.

Twee jaar geleden zou een vrouw al melding gemaakt hebben van misbruik door Mikelsons op kinderdagverblijf Het Hofnarretje maar zij werd, naar eigen zeggen, niet serieus genomen. De politie blijkt haar telefonische melding wel te hebben onderzocht, maar zag geen aanleiding voor een strafrechtelijk onderzoek.

De zaak wordt, als dat al nog kon, ijselijker nog wanneer berichten verschijnen over misstanden bij kinderdagverblijf Het Hofnarretje. Niet alleen had men er te weinig begeleiders op de groepen, ook werd oogluikend toegestaan dat Mikelsons oppasadresjes verwierf onder de clientèle van het kinderdagverblijf. Zo kreeg Mikelson de gelegenheid alleen met zijn slachtoffertjes te zijn. Ook de slaapfeestjes voor kindjes tot vier jaar in de villa van Albert Drent, de directeur van kinderdagverblijf Het Hofnarretje, zijn niet koosjer. Die feestjes werden begeleid door, onder andere, Robert Mikelsons en ouders waren er niet welkom. Na een gesprekje met burgemeester Eberhard van der Laan besluit Drent zijn directeurspet wijselijk aan de wilgen te hangen.

Met het bekend raken van deze zaak lijkt het hek van de dam. Afgelopen zondag hoorden we dan over Mikelson, de dag erna van een vader uit Zuidwolde, die zijn eigen kinderen en hun vriendjes misbruikte, kinderporno maakte, verzamelde en verspreidde. Tweehonderdduizend afbeeldingen en honderden filmpjes, ook deze man bezat een enorme verzameling kinderporno. Als die ontstellende aantallen de ernst van een dergelijke ziekelijke obsessie al niet aantonen, dan doet het gegeven, dat ’s mans computer acht jaar lang, vierentwintig uur per dag, vol in bedrijf was om al die beelden te downloaden, dat wel. De zaak blijkt niet zo recent als in eerste instantie leek; de dag voor de bekendmaking was de pro-formazitting in deze zaak en de man zit dus al langer vast. De rechtbank in Assen had de zaak “stil willen houden omdat dat beter leek voor zowel het onderzoek als de betrokkenen”, maar werd rechts ingehaald door persbureau ANP.

Op woensdag leren we vervolgens van een man uit Krommenie, die in Brazilië een veertienjarige jongen seksueel moet hebben gebruikt én van een jeugdtrainer (zelf negentien jaar) uit Nijmegen die het middels een webcam op zijn jeugdelftal heeft gemunt. Beide mannen hielden er op hun beurt ook een verzameling kinderporno op na. Thom de Graaf, burgemeester van Nijmegen, besluit een persconferentie te geven. De Nijmeegse verdachte blijkt al drie weken vast te zitten, maar net als in Amsterdam lijkt men in het Nijmeegse voor maatschappelijke onrust te vrezen en wordt daarom voor de openbaarheid geopteerd.

Die zaken geven een ontluisterend beeld van de psyche van zulke pedoseksuele roofdieren. Robert Mikelsons wist het vertrouwen van ouders te winnen, zich zelf een weg te wurmen in hun huizen en bouwde zorgvuldig een façade op van betrouwbare en bevlogen kindervriend. Een anoniem gebleven vader verklaarde van het kennelijk voornemen van Mikelsons een boek te schrijven over “misstanden in de kinderopvang“. Mikelsons was zelfs voornemens zijn eigen crèche te beginnen en een kindje te adopteren. Gelukkig stak de Kinderbescherming daar een stokje voor.

Medewerker bij een kinderdagverblijf, jeugdtrainer, hopman, zwemleraar, pater, politieagent. Het staaft een observatie die ik al eerder deed; pedoseksuelen zoeken actief posities in de maatschappij waarin ze contact kunnen hebben met kinderen. Kinderen uit hun persoonlijke levenssfeer zijn ook niet veilig; nog altijd vindt het meeste kindermisbruik plaats door familie en bekenden van het slachtoffer. Dat moet voor ouders een vreselijke wetenschap zijn; je kind is eigenlijk nergens gegarandeerd veilig. Dat kan niemand garanderen, zelfs de overheid niet.

Toch zijn er zaken die onze overheid in dezen betekenen kan. Wie het relaas van de kindermisbruikzaak in Amsterdam volgt kan niet aan de gevolgtrekking ontkomen dat er in de kinderopvang het een en ander schort aan regelgeving en de handhaving daarvan. De GGD kaartte een aantal onvolkomenheden bij Het Hofnarretje immers meermaals aan, maar werd genegeerd door de peuterleiders aldaar. Een enkele leider, ook op kleine groepen kinderen, volstaat niet en die uitzondering dient dan ook per direct te worden geschrapt.

Toezichthouders, welzijnsambtenaren, medewerkers van Jeugdzorg, jeugd- en zedenrechercheurs en al wat dies meer zij, die nu door een te veel aan zaken en een te weinig aan mankracht hun aandacht niet onverdeeld aan dit soort zaken kunnen wijden, verdienen ook beter. Dat vergt investering en dat valt niet mee in deze tijden van crises en bezuinigingen, maar mag het alsjeblieft nog wat kosten?

Misbruikers straffen met niet meer dan een taakstraf moet wettelijk onmogelijk worden. Onze maatschappij verdient bescherming tegen pedoseksuelen, hun leven lang. Een man als Mikelsons verdient dus levenslang. Zo lang dat niet mogelijk is verdient het invoeren van een Nederlandse variant op Megan’s Law overweging. De mogelijkheid tot het opschonen van politiesystemen en de procedure voor eerherstel dienen voor zedenzaken te worden afgeschaft. Gebleken pedofielen verdienen een uitreisverbod, in elk geval naar landen waar kinderprostitutie bedreven wordt. Daarnaast dienen ook de voorwaarden voor het verkrijgen van een Verklaring Omtrent het Gedrag te worden aangescherpt.

Hopelijk blijkt Nijn een reddende engel en komt uit al deze afgrijselijke zaken nog iets goeds voort; betere wet- en regelgeving, beter toezicht.