De Farizeeërs van Nashville

adam and eve - mabuse

Adam en Eva, Jan Gossaert

Onze planeet steunt en kreunt onder de last van menselijke overbevolking, overal op deez’ aardkloot zuchten mannen, vrouwen en kinderen onder armoede, uitbuiting, oorlog, misbruik en hongersnood.

Waarover fundamentele christenen zich echter pas écht zorgen maken, is wat andere volwassen mensen met elkaars wederzijds goedvinden uitspoken in bed. Want onze seksualiteit in het algemeen en homoseksualiteit in het bijzonder, dát is nou echt wat het menselijk leven ruïneert en God onteert.

In een pamflet, met veertien artikels vol plechtstatige taal, trachten ze ons daarom uit te leggen dat onze seksualiteit en geslacht invulling geven aan wat het betekent mens te zijn, en niet ons verstand, onze liefde en naastenliefde, rechtschapenheid, integriteit of loyaliteit. Nee, ons complete menszijn moet gedicteerd worden door de biologische tombola van X- en Y-chromosomen. Onze levensloop moeten we afstemmen op het al dan niet gelukzalig bezit van een penis of vulva. Deus vult!

De originele versie van dit schandschrift heet de Nashville Statement en dit sektarisch pamflet werd opgesteld door de evangelisch christelijke “Council on Biblical Manhood and Womanhood“. Wie de moeite neemt hun site te bekijken zal opvallen dat ook deze een club vooral een herenfeestje is, de raad van bestuur bestaat uit mannen en het handjevol vrouwen in de adviescommissie is eerst en vooral “homemaker” en “pastors’ wife”.

Tweehonderdvijftig mannenbroeders ondertekenden de Nederlandstalige versie van de Nashville Statement. Er staat natuurlijk geen vrouw tussen de ondertekenaars, want dit epistel is niet alleen fel gekant tegen alles dat niet heteroseksueel van aard is, maar ook vrouwenemancipatie is bij lieden als deze een no-no en scheiden ist verboten.

Enfin. Naar goed abrahamitisch religieus gebruik moeten homo’s en transgenders terug in de kast of ‘genezen’. De genitale fixatie van deze lieden is werkelijk ronduit ziekelijk, als er al iets genezen zou moeten worden dan is dat ’t wel hoor.

Onder de ondertekenaars vindt u mensen als SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij, SGP-senator Van Dijk, krijgsmachtpredikant Wilco Veltkamp, columnist Bart Jan Spruyt en voormalig lijstduwer voor de Christen Unie Orlando Bottenbley.

Nee maar, dat is handig zeg, zo’n lijst van Farizeeërs!

farizeeën beschuldigen christus (duccio di buoninsegna)

Duccio di Buoninsegna’s Farizeeën

Dat zullen ze achteraf zelf ook bedacht hebben, want daags na publicatie is de lijst van ondertekenaars schielijk offline gehaald. Geschrokken van alle ophef heeft een aantal van de krabbelaars zich bedacht, waaronder de krijgsmachtpredikant, maar eens gepubliceerd blijft in dit tijdsgewricht gepubliceerd. En dat is maar goed ook, want ik weet graag wat ik aan mensen heb. Beken vooral kleur.

Daarbij wil ik niet kinderachtig doen; Het is prima wanneer mensen er zelf voor kiezen hun leven naar religieuze richtlijnen in te richten. Deze lieden willen echter hun achterhaalde reliregeltjes ook aan anderen als een juk om de hals hangen. Dat is echt een paar bruggen te ver.

Ze doen dat tegen beter weten in ook nog, want dat je seksuele aard wordt aangeboren weten we inmiddels allemaal wel.  Generaties homoseksuelen die opgroeiden met alleen maar heteroseksuele rolmodellen op televisie en in de media bewezen al dat je homo- of heteroseksualiteit echt niet aangeleerd krijgt. Homoseksualiteit is niet besmettelijk en je kunt het niet van een ander afkijken. Gezinnen vallen voorts niet spontaan uit elkaar door het zien van een poster met kussende mannen en Moeder Natuur heeft voorzien in meer biologische geslachten dan alleen het mannelijke en vrouwelijke.

Geen mens is meer dan de ander. We zijn niet allemaal hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Iedereen verdient dezelfde kansen in het leven, het recht op zelfbeschikking en iedereen heeft recht op een gelijke behandeling in gelijke gevallen. Dus handjes af van het huwelijk voor mensen van gelijk geslacht en ophouden met discrimineren, lui.

Welkom in de 21e eeuw!

 

 

 

 

Waarom haat zo lekker is

HateAls kind voelde ik me maar op twee plekken thuis; in een boek of bij de paarden. Boeken oordelen niet en zeggen niets terug, wel zo fijn. Paarden hebben het fatsoen hun oren plat te leggen wanneer ze je niet kunnen pruimen. Mensen kon ik slecht lezen en ik snapte er al helemaal niets van, ze zijn zo… irrationeel.
Tot ik eindelijk tot het inzicht kwam dat, in alle bescheidenheid, mensen ook maar dieren zijn. Het loont mijn medemensen door de bril van de evolutionaire psychologie te zien.

Tribale primaat

Eerst maar eens een louterende gedachte: Wij, mensen, zijn de aller domste diersoort op aarde. Zo dom dat we onze eigen intelligentie enorm overschatten en tegelijkertijd niet in staat zijn onszelf te kennen voor wie en wat we werkelijk zijn. We wanen ons de kroon der schepping, maar helpen willen en wetens onze eigen habitat om zeep.
We zijn kale primaten, dualistische sociale en morele beestjes, groepsdieren bij uitstek, met een onweerlegbaar tribale aard en een enorm verlangen (niet te zeggen nood) erbij te horen. Bij onze eigen, relatief kleine groep.

Wij voelen ons veilig in de geborgenheid van gedeelde normen en waarden, een gedeeld wereldbeeld, gedeelde cultuur en een gedeelde illusie van een enkele waarheid. Daarom rekenen we meedogenloos af met alle bedreigingen voor (de cohesie binnen) onze groep, van groepsgenoten die niet in de pas lopen tot het vreemde en buitenstaanders. We denken in ‘wij’ en ‘zij’. Goed en kwaad. Gelovigen en ongelovigen. Elite en plebs. Rijk en arm. Ajax en Feyenoord. U snapt ‘m wel.

Dat is waarom haat en afkeer ons zo goed afgaan en waarom het zo veel makkelijker is deze emoties te voeden dan tolerantie en wederzijds respect. Haten is lekker, makkelijk, overzichtelijk en saampjes saamhorig haten is nog wel het lekkerst van allemaal. We slaan dus met alle liefde onze medemens de kop in, vanwege zijn andere religieuze opvattingen, mores, seksuele aard, huidskleur, geslacht.
Dit gedrag en het achterliggende mechanisme kunt u elke dag weer, gewoon in het wild, zien.

‘Find your own perfect fit’

Suitsupply1Neem nou de reclamecampagne ‘Find your own perfect fit’ van kledingmerk Suitsupply, met onder andere een poster van twee goedgeklede en intiem zoenende mannen.  In heel Nederland werden bushokjes en billboards beplakt, beklad of zelfs vernield. Van twee zoenende mannen, interraciaal ook nog, raken mensen zelfs in het ‘tolerante’ Nederland volkomen van de leg. Suitsupply werd gebeld door mensen die wilden weten hoe zij dat zoenende manvolk thuis aan de kinders uit moesten leggen?

Gezin in gevaar?

Onze vrindjes van het Reformatorisch Dagblad verspreidden in antwoord op die reclamecampagne 40.000 flyers van de stichting Civitas Christiana. Op die flyer zijn dezelfde twee knapperds te zien, maar dan met een enorm groot rood kruis door hun kussende gezichten.

Civitas Christiana is de organisatie achter de campagne Gezin in Gevaar. De organisatie is streng-christelijk, tegen huwelijken tussen mensen van gelijk geslacht, tegen andere gezinsstructuren dan vader-moeder-kroost, tegen echtscheiding en tegen seksuele voorlichting op school. Civitas Christiana  illustreert als geen ander die angstige tribale structuur, het denken in ‘wij en zij’ en het agressieve antwoord op alles dat vreemd is en dat de interne cohesie bedreigt: dat is een ‘aanval op het gezin’.  Volgens deze club is het homohuwelijk een ‘illustratief’ voorbeeld van de ‘toegenomen onvrijheid’ van christenen.

De campagne Gezin in Gevaar zet zich in voor de bescherming van het gezin, dat bestaat uit vader, moeder en kinderen. Wij verzetten ons tegen de losgeslagen seksualisering en schadelijke gender-ideologie. Gezin in Gevaar is een campagne van Stichting Civitas Christiana, dat de christelijke beschaving wil verdedigen vanuit de principes van traditie, familie en privé-eigendom.

Natuurlijk is dat kolder. Gezinnen vallen niet spontaan uit elkaar door het zien van een poster met kussende mannen. Generaties homoseksuelen die opgroeiden met alleen maar heteroseksuele rolmodellen op televisie en in de media bewezen al dat je homo- of heteroseksualiteit niet aangeleerd krijgt. Homoseksualiteit is niet besmettelijk en je kunt het niet van een ander afkijken. Doen alsof de vrijheid, van mensen van gelijk geslacht om te huwen, een inbreuk is op de vrijheden van streng-christelijken voedt de angst, de haat en de interne cohesie: Kijk wij christenbroeders en -zusters eens bedreigd worden! Daar spreekt dan ook de kale, tribale mensaap.

Fawaz Jneid

Omdat er gelazer van komt wanneer ik wel christenen, maar geen moslims aanspreek op dit gedrag meteen nog een mooi voorbeeld van de kale, tribale mensaap. Fawaz Jneid, een omstreden imam, deed ook een duit in het zakje. Tijdens een preek haalde hij uit naar de burgervader van Rotterdam, Achmed Aboutaleb. Daarbij stuurt ook Jneid aan op het gemeenschappelijk vijanddenken, zij het dan in dit geval door moslims. Een groep waar hij Aboutaleb tijdens die preek duidelijk buiten plaatst, door deze een afvallige moslim te noemen, die moslims nooit heeft verdedigd. Niet alleen dat, de PvdA is een vijand van de moslims, aldus Jneid. Daar zien we dus opnieuw het mechanisme van tweedeling, gemeenschappelijk vijanddenken en een gefabuleerde bedreiging voor de interne cohesie van de eigen groep. Want samen haten is lekker en het verbindt, zij het alleen binnen de eigen tribale kliek.

Maar meer heeft een kale primaat ook niet nodig. Denkt ‘ie dan.

Boodschappenlijstje Tweede Kamerverkiezingen 15 maart 2017

Goed, stemmen is dus een serieuze zaak. Voordat ik al die partijprogramma’s doorworstel maak ik heel even pas op de plaats. Wat vind ik belangrijk, voor mij, voor andere Nederlanders, voor Nederland?

Ik heb natuurlijk mijn eigen Top 10, van onderwerpen die me het meest aan het hart gaan. We leven samen in een van de mooiste, welvarendste en vrije landen op deez’ aardkloot. In het dagelijks leven heb ik niet tot nauwelijks reden tot klagen. Dat zou ik graag zo houden.

Daarbij vind ik in een aantal gevallen de kosten in beginsel onbelangrijk. Een goede gezondheidszorg kost geld, net zoals goed onderwijs en een gedegen rechtssysteem. Ik betaal er met alle liefde (meer) belasting voor. Partijen die doen alsof zulke kosten ontzettend vervelend, lastig of zelfs ongewenst zijn kun je bij voorbaat eigenlijk niet au sérieux nemen.

Die Top 10 van mij, die ziet er zo uit:

Geluk

Ja, ik hoor u wel brommen hoor. Geluk! Hoe denk ik dat te definiëren voor 17 miljoen verschillende mensen? En hoe denk ik dat meetbaar te maken of in doelstellingen te vatten? Schrijf me nou niet meteen af als zweverig tiepje of naïeve wereldverbeteraar. Nederland staat al jaren in een Top 10 van ´s werelds meest gelukkige landen. Er is een heus World Happiness Report!

Nationaal geluk is te meten, door te kijken naar een breed scala van indicatoren; de kwaliteit van het bestuur, bruto binnenlands product, (politieke) vrijheid, sociaal kapitaal, sociale voorzieningen, levensverwachting, gemiddelde goede gezondheid, vertrouwen (o.a. in sociale voorzieningen), vrijgevigheid en vrijheid van corruptie.

Vrijheid

Mijn vrijheid is mijn grootste goed. Ik ben vrij te gaan en staan waar ik wil. Ik ben vrij mijn eigen verstand en geweten te volgen en ik mag, in dezelfde mate als u, vrij aanspraak maken op de vele rechten en vrijheden in ons kikkerlandje. Ik ben vrij mijn mening te uiten. Ik ben vrij te beschikken over eigen lijf en leden, baas in eigen buik.

De onaantastbaarheid van het lichaam staat wel nog altijd onder druk, zo worden ook hier nog altijd kinderen besneden omdat hun ouders dat een religieuze plicht vinden. Besnijdenis is prima, dat moet u zelf weten, zo lang u daar maar zelf voor kiest. Daarnaast wordt er nog gesteggeld over mijn vrijheid zelf te bepalen wanneer ik mijn leven voltooid vind en die beslissing is aan niemand dan aan mijzelf. Wil ik over veertig jaar een pil van Drion op mijn nachtkastje hebben liggen, dan gaat u dat niets aan.

Veiligheid en Recht

U ziet het nu in Amerika, een gedegen en integer rechtssysteem is uitermate belangrijk. Rechters horen neutraal en onafhankelijk te zijn en niet te (hoeven) buigen voor politieke winden en windbuilen. Dat betekent dat zo’n rechtssysteem een aantal waarborgen moet kennen, al was het maar om rechters te beschermen tegen potentaten zoals een president Trump, die denken boven de wet te staan. Tsjakka, het belang van een ordentelijke staatsinrichting op een zilv’ren dienblad! De scheiding van kerk en staat is helaas nog lang niet af en de trias politica moeten we zwaar bewaken.

Ik ga graag veilig en ongestoord over straat, dat is mijn veiligheid in het klein. In het groot zie ik natuurlijk graag een overheid die anticipeert op spanningen en calamiteiten in binnen- en buitenland en die er alles voor doet om onze samenleving veilig en leefbaar te houden. Daarbij hecht ik niet aan open grenzen voor Jan en alleman, maar word ik wel wantrouwig wanneer mensen steevast menen privacy uit te moeten wisselen voor veiligheid.

Een integere politiemacht die draagvlak heeft onder de bevolking, die tot in de haarvaten van de samenleving zit en die genoeg budget, personeel, tijd en ruimte heeft om haar werk naar behoren te doen vind ik essentieel.

Geweld in de privésfeer is de omvangrijkste geweldvorm in onze mooie, Nederlandse samenleving en zou daarom alleen al veel meer prioriteit moeten krijgen. Ongeveer 50% van de Nederlandse bevolking heeft nooit te maken gehad met huiselijk geweld of met een vervelend incident in de huiselijke kring.

Bijna 40% van de vrouwen in Nederland heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van alle meisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de jongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van die slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

Gelijkheid

Geen mens is meer dan de ander. We zijn misschien niet allemaal hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Iedereen verdient dezelfde kansen in het leven en heeft recht op een gelijke behandeling in gelijke gevallen.

’t Moet nochtans gezegd dat u mij, als vrouw, nog altijd mag discrimineren wanneer u dat uit hoofde van een of ander geloof doet. Zo vindt ons College voor de Rechten van de Mens dat een buschauffeur best vrouwenhandjes mag weigeren en dat is en blijft een gotspe. Discriminatie is nooit oké, dus ook niet op religieuze gronden. Ook homoseksuelen worden nog met regelmaat gediscrimineerd en mensen met een andere etnische herkomst treft nog met grote regelmaat hetzelfde lot.

Sommige diertjes zijn dus nog altijd meer gelijk dan andere diertjes en dat behoeft remedie.

Emancipatie

Ja, u kent me natuurlijk al. Emancipatie, dat is een dingetje hoor. Er schort nog wat aan het naamrecht, de arbeidsparticipatie van vrouwen en gelijk loon voor gelijk werk. Slechts om en nabij de helft van de Nederlandse vrouwen is economisch zelfstandig, tegenover 73% van de mannen.

Nederlandse vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds 17,6% (CBS, 2012) minder dan hun mannelijke evenknieën. Daar is 4% van volstrekt onverklaarbaar. Dat verschil wordt wel kleiner, maar dat gaat zo langzaam dat we nog een jaar of zeventig nodig zullen hebben om die loonkloof te dichten – zouden we dit tempo aanhouden.

Mannen worden nog altijd structureel ondergewaardeerd waar het gaat om hun kwaliteiten als ouder en opvoeder. Ruim een vijfde van de vrouwen en 42% van de mannen vindt een vrouw nog altijd geschikter om kinderen op te voeden dan een man (Emancipatiemonitor 2014). Werk aan de winkel!

Sociale zekerheid

Er gaat geen verjaardagsfeestje voorbij of er wordt wel boos gesproken over uitkeringstrekkers of asielzoekers die op onze kosten hun tanden laten bleken. Een sociaal vangnet voor wanneer het leven je even grandioos tegenzit (en dat gebeurt heus de besten) is nochtans een van de mooiste verworvenheden van onze staat. Werkeloosheid, pensioen, ziekte of arbeidsongeschiktheid lossen we op door solidariteit en samenhorigheid: er wordt collectief gezorgd voor alle Nederlanders. Betalen we allemaal netjes aan mee.

Toch, ’t kan en moet beter. U heeft het vandaag kunnen lezen; het aantal huishoudens in langdurige armoede stijgt. Die armoede raakt zo veel kinderen, dat het me het schaamrood op de kaken doet staan.

Vooral eenoudergezinnen met minderjarige kinderen blijken vaak te maken te hebben met risico op armoede. Dit speelde bij ruim een kwart van die groep. In totaal groeiden in 2015 ruim 320.000 kinderen op in een huishouden met een extreem laag inkomen. Voor 125.000 van hen was dit het vierde jaar achtereen, oftewel 8000 meer dan in 2014.

Onderwijs en cultuur

Nederland is een kenniseconomie. We hebben dus ook een economisch belang bij goed onderwijs in het algemeen en uitstekend hoger onderwijs in het bijzonder. Daarnaast, het is nog met geen enkele generatie goedgekomen zonder dat er in werd geïnvesteerd. Kinderen die lezen bijvoorbeeld, belanden later hoger op de sociale ladder.

Nederland telt, naar schatting, 250.000 mensen die niet kunnen lezen of schrijven. Dat is 1,5% van de bevolking. Daarnaast zijn er 1,3 miljoen laaggeletterden, die wel losse woorden kunnen lezen maar een wat langere tekst niet kunnen behapstukken. Laaggeletterdheid kost de maatschappij 556 miljoen euro per jaar. Wat u daarbij wellicht niet zult verwachten is dat twee derde van die 1,3 miljoen laaggeletterden van Nederlandse afkomst is. Tien procent van onze 15-jarigen is een zogeheten zwakke lezer.

Ieder kind heeft recht op onderwijs, dat moet leiden tot een startkwalificatie. Gelijke kansen, dat begint in het onderwijs. Daar is ook een maatschappelijk belang bij in het geding. Niet alleen omwille van onze kenniseconomie, maar vroegtijdig schoolverlaten vergroot bijvoorbeeld ook de kans op een criminele carrière met een factor 2,5. Terug met het verheffingsideaal!

Gezondheidszorg

Zorg moet toegankelijk, beschikbaar en van goede kwaliteit zijn. Niets minder. De zorg kan ongetwijfeld slimmer, efficiënter en goedkoper en dat is geweldig, zo lang de zorg er ook maar beter op wordt. De rechten van patiënten, het welbevinden van verpleeghuisbewoners, verstandig medicijnengebruik, lagere kindersterfte en meer aandacht voor zorgmijders, het mag allemaal wat kosten.

Er zijn in Nederland relatief weinig tienerzwangerschappen en tienermoeders en toch maak ik me zorgen over hoe wij daar mee omgaan. De vergoeding van anticonceptie zoals de pil moet terug de basisverzekering in en er zou veel meer aandacht voor goede seksuele voorlichting en vorming moeten zijn.

Natuur en klimaat

Nederland is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Dat betekent dat we extra zuinig moeten zijn op onze natuur, onze lucht en ons water. De gemiddelde Randstedeling rookt zeven sigaretten per dag zonder er een daadwerkelijk op te steken. Dierenwelzijn is een ondergeschoven kindje.

We eten graag te veel en vooral goedkoop vlees en dat levert dieronterende toestanden op in de bio-industrie en bij het vervoeren van levend slachtvee. Het slachtvee dat dubbel pech heeft wordt dan ook nog eens ritueel en dus liefst onbedwelmd geslacht. Nederland heeft enorme aantallen vee, alleen al twaalf miljoen varkens. De huisvesting van zo veel dieren is problematisch, op zijn zachtst gezegd. De legbatterij is dan wel verboden, maar de megastallen worden de grond uit gestampt. Er zijn 2,8 miljoen melkkoeien in Nederland. Van deze dieren staat 30% altijd op stal. De kalveren worden direct na de geboorte bij het moederdier weggehaald.

We hebben, alleen op televisie al, uitgebreid kunnen zien hoe het bloed uit levend vee vervoerende vrachtwagens liep, hoe de “plofkip” aan haar naam komt, hoe kippen de snavel en biggen de staart wordt afgeknipt, hoe koeien onverdoofd onthoornd worden en te lijden hebben van ontstekingen aan hoeven en uiers. We hebben de dierenlijken in grote grijpers zien hangen nadat er weer eens op grote schaal een dierziekte uitbrak, omdat we ons vee op grote schaal en dicht op elkaar willen houden en omwille van de export weigeren ze in te enten.

Normen en waarden

Ik maak me zorgen over de verhuftering van ons, Nederlanders. Onze samenleving verruwt en de tolerantie, waar we ooit bekend om stonden, staat onder druk. We wisten ruimte voor ieder individu enerzijds zo goed samen te laten gaan met solidariteit en betrokkenheid. Een smaldeel van ons juicht inmiddels bij nieuwsberichten over verdronken ‘gelukzoekers’ en we zien de vluchtelingenstroom, die onze kant op komt, met achterdocht en vrezen aan. Aan de andere kant horen we mondiaal nog altijd bij de top van goede doelen-gevers. Geweld tegen hulpverleners is in opmars. We zullen zelf, als burgers van dit prachtland, weer aan de bak moeten. Omgangsvormen, respect voor elkaar – dat begint bij onszelf.

Omdat goed leiderschap grotendeels bestaat uit een goed voorbeeld dienen we de integriteit van de overheid te bewaken en corruptie te bestrijden. Geen ruimte dus, voor liegende ministers en deals met criminelen sluiten.

Ik ben benieuwd hoor, wat vind ik straks bij wie terug:

1. VVD
2. Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
3. PVV (Partij voor de Vrijheid)
4. SP (Socialistische Partij)
5. CDA
6. Democraten 66 (D66)
7. ChristenUnie
8. GROENLINKS
9. Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
10. Partij voor de Dieren
11. 50PLUS
12. OndernemersPartij
13. VNL (VoorNederland)
14. DENK
15. NIEUWE WEGEN
16. Forum voor Democratie
17. De Burger Beweging
18. Vrijzinnige Partij
19. GeenPeil
20. Piratenpartij
21. Artikel 1
22. Niet Stemmers
23. Libertarische Partij (LP)
24. Lokaal in de Kamer
25. JEZUS LEEFT
26. StemNL
27. MenS en Spirit/Basisinkomen Partij/V-R
28. Vrije Democratische Partij (VDP)

LHBT in Nederland

Binnenkort, op 17 mei, is ’t de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie. Een mooi moment om de Nederlandse samenleving eens tegen het regenbooglicht te houden. 
Voor de zekerheid voor de intellectueel minderbedeelden die mijn blog frequenteren: Nee, dan hebben we het per definitie dus niet over volwassenen die het op seksueel gebied op kinderen voorzien hebben. Homoseksualiteit is de seksuele en romantische voorkeur voor een gelijkwaardige partner van eigen geslacht en heeft met de ziekelijke voorliefde voor de kindergestalte niets te maken.
Goed. Het Sociaal en Cultureel Planbureau stak ons allemaal gevoeglijk even een thermometer in de aars en publiceert vandaag haar bevindingen in de LHBT-Monitor (PDF). Deze Monitor verschijnt voor het eerst en is gebaseerd op een aantal grootschalige bevolkingsonderzoeken, waaronder bijvoorbeeld de Veiligheidsmonitor en de SCP Leefsituatie Index. 
Er is wat goed nieuws en er is wat slecht nieuws. 

Stand van zaken

Samen met Zweden en Denemarken mag ons kikkerlandje zich tot de top 3 rekenen voor wat betreft ruimdenkendheid over lesbische, homoseksuele en biseksuele mensen. De bevolking van West-Europese landen, die al positiever in deze materie stond, is er positiever over gaan denken. De Oost-Europeanen zijn feitelijk gewoon negatief gebleven. 
Iets meer dan negen (9,2) van de tien Nederlanders vindt dat lesbische, homoseksuele en biseksuele mensen hun leven gewoon moeten kunnen leiden zoals ze dat zelf willen. Dat is 1% meer dan in 2010. In Polen is dat 51%, om u maar even een beeld te geven. In Nederland hebben wij weinig of geen moeite met het huwelijk voor partners van gelijk geslacht,  het recht om te leven zoals homoseksuele mannen en vrouwen zelf willen en een homoseksuele oriëntatie van de eigen kinderen of van een leerkracht.
Transgenders komen er bekaaider vanaf, daar denkt 10% van de Nederlanders negatief over. Een kwart (!) van de Nederlandse bevolking vindt dat er iets mis is met mensen die zich geen man of vrouw voelen en 46% vindt het ook belangrijk om bij de eerste ontmoeting te weten of iemand man of vrouw is. 

Opvattingen

In 2006 was nog 15% van de Nederlanders negatief over homo- en biseksualiteit, nu is dat gedaald tot 7%. Dat is winst, zeker wanneer ik lees dat juist de probleemgroepen, de religieuze en de oudere Nederlander, hun mening ietwat positief hebben bijgesteld. Daarbij blijft ’t wel zo dat jongeren er een positievere insteek over hebben dan ouderen en dat geldt ook voor mensen zonder religie en de religieuze medemens. Vrouwen zijn op hun beurt weer positiever dan mannen en hogeropgeleiden positiever dan lageropgeleiden. De grootste verschillen doen zich voor naar religie en partijvoorkeur. 
Onder religieuze mensen is het percentage met een ‘homo’-negatieve houding 28%, onder de wekelijkse kerkgangers is dat zelfs 40%. Onder CU-stemmers is dat 32%.
Nederlanders uit diverse herkomstgroepen verschillen ook nog sterk van mening over homoseksualiteit, vooral onder Nederlanders met Marokkaanse, Turkse, Poolse en Somalische achtergrond zijn het oneens met zaken als het huwelijk voor paren van gelijk geslacht. Surinaamse en Antilliaanse of Arubaanse Nederlanders zijn wat positiever ingesteld, maar ook onder deze groepen zijn negatiever dan de autochtone bevolking. Met name de religieuze achtergrond en het opleidingsniveau van de ouders verklaren dat de houding onder migranten vaak relatief negatief is (Huijnk 2014).

Niet-westerse migranten hebben vaak meer moeite met homoseksualiteit dan autochtone burgers. Zo ligt het percentage autochtone Nederlanders (83%) dat het goed vindt dat homoseksuelen met elkaar mogen trouwen, twee tot drie keer zo hoog dan het percentage onder Somalische (27%), Marokkaanse (30%) en Turkse Nederlanders (35%). Ook liggen de percentages deelnemers die het een probleem zouden vinden als hun kind een vaste partner van dezelfde sekse zou hebben, vele malen hoger onder Marokkaanse (78%), Turkse (76%), Somalische (66%) en Poolse (44%) deelnemers dan onder autochtone respondenten (11%).

Aanstootgevend?

Verschil maken we helaas nog steeds, en daarbij lijken we vooral moeite te hebben met zichtbare intimiteit. Dat wisten we natuurlijk al, als was het maar uit het rapport “Wel trouwen, niet zoenen” van 11 mei 2015.
Slechts 12% van ons stoort zich aan een in een openbaar zoenend heterokoppel, met twee kussende vrouwen heeft al 23% van ons moeite en met twee zoenende mannen wordt 32% van ons iebel. Dat vinden we ‘aanstootgevend’. Ook zegt 23% meer moeite te hebben met twee mannen die hand in hand lopen dan met een man en vrouw die dat doen. Dat vinden we ook ‘aanstootgevend’.  
Niet verwonderlijk wellicht, in dat geval, dat LHB’s in de openbare ruimte vaker worden lastig gevallen, ze worden vaker slachtoffer van geweld en bedreiging dan hetero’s, en zij zich daar derhalve ook minder veilig voelen. De aangiftebereidheid onder LHB’s blijkt daarbij overigens niet lager dan onder heteroseksuelen. Zij ervaren ook relatief vaak respectloos gedrag van onbekenden en personeel van commerciële of overheidsinstellingen. Denk aan vervelende opmerkingen, flauwe grappen, ongepaste vragen, blikken en geroddel. 

Kijkend naar de veiligheidsbeleving, zien we dat met name lesbische en homoseksuele burgers minder sociale cohesie ervaren in hun buurt, zich onveiliger voelen in hun eigen buurt en zich ook onveiliger voelen op veel openbare plekken (bv. waar jongeren hangen of in het openbaar vervoer). Zij ervaren meer respectloos gedrag van onbekenden en personeel van bedrijven en instanties, en hebben meer ervaring met daadwerkelijk geweld in het afgelopen jaar, waarbij het met name om een verhoogde prevalentie van bedreigingen gaat. De verschillen tussen heteroseksuele en biseksuele burgers doen zich met name voor in de privésfeer. Zij voelen zich thuis onveiliger en hebben vaker te maken met respectloos gedrag van bekenden. Ook krijgen ze vaker te maken met cyberpesten.

Ook op de werkplek zijn lesbische, homoseksuele en (opvallend vaker) biseksuele mensen minder veilig dan hun heteroseksuele evenknieën: zij hebben vaker met intimidatie op het werk te maken en hebben vaker burn-out verschijnselen. 
Nederland behoort tot de wereldtop waar het LHBT-emancipatie betreft. Wat treurig dat zelfs hier LHBT’s nog altijd vaker slachtoffer worden van geweld, bedreiging en pesterijen. 
Emancipatie is nooit af. 

Faisal bin Hassan Trad, Hoofd Koppensneller van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties

Drie maanden geleden blijken de Verenigde Naties de Saudi-Arabische Faisal bin Hassan Trad aangesteld te hebben als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties.

De Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties (UNHRC) is opgericht in 2006 en bemoeit zich met de naleving van de verdragen voor de mensenrechten. Deze raad heeft tot taak álle landen daarop te beoordelen en mag (of moet, zo u wilt) daarbij ook eigen vlees keuren. De raad beoordeelt dus ook de landen die zitting hebben in raad zelf.

Daarnaast heeft deze raad raadgevende bevoegdheid.

Faisal bin Hassan Trad was reeds de Saudische VN-ambassadeur in Genève. Zijn aanstelling is wonderlijk, en zeker niet alleen omdat de VN deze als sinds juni dit jaar onder haar pet gehouden heeft.

Mensenrechten in Saudi-Arabië

Met mensenrechten in het algemeen is het immers treurig gesteld in het Saoedisch koninkrijk, die worden bij de vleet geschonden. Lijfstraffen zijn er nog goed gebruik, slachtoffers van verkrachting kunnen er zelfs met de zweep krijgen. Homoseksualiteit is er strafbaar, in de zin zelfs dat homoseksuelen publiekelijk onthoofd of gestenigd kunnen worden voor hun “misdaad”.

Op afvalligheid staat er de doodstraf. Daarnaast zijn we allemaal bekend met het gruwelijke verhaal van de Saudische blogger Raif Badawi, die veroordeeld werd tot 10 jaar cel, een boete van bijna 240.000 euro en duizend stokslagen. Zijn misdaad? Het schrijven van kritische blogs en vreedzaam activisme. Op zijn website werd kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd.

Onderdrukking en achterstelling van vrouwen is er dagelijks gebruik. Saoedische vrouwen mogen niet stemmen, geen auto rijden en ze mogen zonder een mannelijke voogd, een ‘mahram’, zelfs überhaupt niet reizen. In het koninkrijk zijn kindhuwelijken toegestaan, meisjes van negen jaar worden er gezien als geschikt huwelijkspartner.

De Verenigde Naties en de doodstraf

Afgelopen vrijdag gaf meneer Faisal Bin Hassan Trad commentaar op een VN-rapport over de doodstraf, dat door secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon gepresenteerd werd. Opvallend is dat hij daarbij het standpunt van de VN niet deelt dat de doodstraf overal op deez’ aardkloot afgeschaft zou moeten worden. Of, in de woorden van meneer Ban Ki-Moon:

The death penalty has no place in the 21st century.  Leaders across the globe must boldly step forward in favour of abolition.  I recommend this book in particular to those States that have yet to abolish the death penalty.  Together, let us end this cruel and inhumane practice. 

Faisal Bin Hassan Trad: uitgesproken pro-doodstraf

Saudi-Arabië heeft laten weten het daar niet mee eens te zijn. Bij monde van haar afgezant Faisal Bin Hassan Trad, nota bene, en tijdens een speech voor diezelfde Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. Tijdens zijn speech sprak meneer Trad zijn irritatie uit: Hij vindt dat het rapport van de VN zich veel te veel toespitst op landen die de doodstraf al hebben afgeschaft en daarbij geen enkele ruimte laat voor de opvattingen van voorstanders van de doodstraf. In volgende rapporten over deze materie mag de mening van het Saudisch koninkrijk niet meer ontbreken, vindt hij voorts.

Dat treft. Nu hij als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties is aangesteld kan hij daar fijn zelf voor zorgen. De VN zelf heeft er kennelijk geen enkele moeite mee dat haar nieuwbakken hoofd van de Mensenrechtenraad lijnrecht tegenover haar eigen opvattingen of mensenrechten staat.

Meneer Trad vervolgde zijn betoog met de opmerking dat Saudi-Arabië een islamitisch land is en het vast wenst te houden aan de sharia. Daarom voert het de doodstraf uit. Volgens meneer Trad wordt die doodstraf alleen opgelegd bij ernstige misdrijven en bij gevaar voor de Saudische maatschappij. Afvalligheid en homoseksualiteit vallen daar volgens deze meneer dus onder. Net als overspel en toverij.

Zo’n bijgelovige zeloot mag voor de rest van de wereld bepalen hoe er invulling gegeven moet worden aan mensenrechten. En hij mag wat vinden van bijvoorbeeld de mensenrechten in Nederland. Wat een gruwel.

Einde bestaansrecht

De UNHRC is opvolger van een eerdere Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Deze commissie werd in 2006 opgeheven omdat er te veel landen zitting in hadden die zelf ook mensenrechten schonden. Ook de ‘vernieuwde’ Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties heeft, ditmaal met de aanstelling van Faisal bin Hassan Trad, haar eigen bestaansrecht opnieuw teniet gedaan heeft.

Doek maar weer op.

Wel trouwen, niet zoenen

Foto: Mads Nissen

Op 11 mei verscheen het rapport “Wel trouwen, niet zoenen” van het Sociaal Cultureel Planbureau.

Dit tweejaarlijks rapport beschrijft de uitkomsten van een onderzoek naar de houding van ons, Nederlanders, ten opzichte van onze lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten.

Uiteraard uitgesplitst per onderwerp, bevolkingsgroep en demografie. Overigens, etniciteit is grotendeels buiten schot gebleven vanwege niet genoeg deelnemers met een migrantenachtergrond.

Voor de intellectueel minderbedeelden die mijn blog frequenteren: Nee, dan hebben we het per definitie dus niet over volwassenen die het op seksueel gebied op kinderen voorzien hebben. Homoseksualiteit is de seksuele en romantische voorkeur voor een gelijkwaardige partner van eigen geslacht en heeft met de ziekelijke voorliefde voor de kindergestalte niets te maken.

Goed. Homoseksuele mannen en vrouwen moeten vrij zijn om een leven te leiden zoals zij dat willen, dat staat voor mij buiten kijf. Gelukkig vond 92% van u dat ook en daarmee stonden we op de tweede plaats van meest tolerante landen. Een “forse” meerderheid van de inwoners van Nederlanders is voor de wettelijke gelijkheid inzake huwelijken (78%) en adoptie (65%) bij paren van gelijk geslacht. Alleen de IJslanders scoorden nog beter.

Dit rapport van het SCP legt echter op pijnlijke wijze onze nog altijd ambivalente houding tegenover deze groepen mensen bloot. In vergelijking met andere landen zijn Nederlanders erg tolerant, maar dat is bepaald geen reden om ons op de borst te slaan. In vergelijking met het uitgesproken homofobe Rusland bijvoorbeeld, doen we het natuurlijk al gauw goed. Wel werden we weer positiever ten opzichte van homo- en biseksualiteit en dat geeft de burger moed.

Zoals mevrouw Bussemaker al eens schreef: Emancipatie is niet vanzelfsprekend en nooit af. Gezapig achteroverleunen, blij met een tweede plaats andere landen ons aan het inhalen zijn is geen optie.

Genderconformiteit en heteronormativiteit

We hebben op de keper beschouwd ook geen moeite homoseksuele mannen gewoon als “echte mannen” (whatever that may be) te zien (72%).

Toch hebben we er nog buitengewoon veel moeite mee wanneer mensen zich anders gedragen dan ze volgens ons hokjesdenken zouden moeten. Mannen en vrouwen die gedrag tonen dat volgens onze vooroordelen bij het tegenovergestelde geslacht hoort, met een duur woord gendernonconformiteit, kunnen een stuk minder op onze sympathie en sociale acceptatie rekenen. Ook met transgenders hebben we moeite, vooral omdat we graag van het eerste moment af willen weten wat voor vlees we in de kuip hebben.

Slechts weinigen onder ons (18%) hebben moeite met een homoseksuele docent voor hun eigen zoon of dochter (7%). Als die eigen zoon of dochter echter zélf gaat samenwonen met een partner van gelijk geslacht dan liggen de zaken opvallend anders; maar 65% van ons vind dat ‘aanvaardbaar’.

Zo tolerant als we onszelf wanen, toch zou 7% van de Nederlanders liever geen homoseksuele buren naast zich hebben wonen en vindt 13% homoseksualiteit “nooit gerechtvaardigd”.

Echt benepen worden we zodra het gaat om intimiteit tussen homoseksuelen. Of dat nu privé is of in de publieke ruimte en zelfs als het gaat om zoenen of een beetje hand-in-hand lopen. Zo vindt 27% seks tussen twee mannen walgelijk. We doen stukken minder moeilijk over lesbiennes, maar dat verbaasde me niet. Seks tussen of zelfs met twee vrouwen is een van de meest gangbare mannenfantasiën, namelijk.

De houding van Nederlanders ten opzichte van (zichtbare) intimiteit tussen mensen van dezelfde sekse is minder positief dan hun houding ten opzichte van wettelijke gelijkheid of algemene aanvaarding. Daar steekt onze calvinistische bemoeizucht toch opeens de kop weer op. Trouwen vinden we prima hoor, maar een kus midden op straat vinden we aanstootgevend. We willen onze lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten wel accepteren, maar dan moeten ze natuurlijk wel “gewoon doen”.

Uitschieters in negatieve zin zijn groepen inwoners met een migrantenachtergrond,
bepaalde religieuze groepen, mensen boven de zeventig en jongeren.

Er is dus weer werk aan de winkel!

Rapportage Mensenrechten in Nederland 2013

Na het Jaarbericht Kinderrechten, dat op 17 juni jongstleden werd aangeboden aan de Vaste Kamercommissie van Veiligheid&Justitie, verschijnt vandaag jaarlijkse rapportage Mensenrechten in Nederland 2013. Deze rapportage wordt opgesteld door het College voor de Rechten van de Mens, een onafhankelijke toezichthouder op mensenrechten in Nederland.

Wie de moeite neemt de tweehonderd pagina’s tellende rapportage door te nemen zal op een aantal lelijke pijnpunten stuiten. Voor wie daar geen zin in heeft, wat high lights:

Discriminatie en non-discriminatie

Ik gooi maar meteen twee hoofdstukken uit de rapportage op een grote hoop. Discriminatie is dagelijkse praktijk. Het gebeurt in veel gevallen niet eens opzettelijk, maar het gebeurt. Zowel op basis van afkomst en cultuur als op basis van geslacht, leeftijd, handicap, seksuele gerichtheid en religie.

Uiteraard refereert de rapportage aan de hoogoplopende discussies over Zwarte Piet. Discriminatie komt op diverse gebieden voor; op de arbeidsmarkt, in het onderwijs, de media, het horeca-deurbeleid, in het politieke klimaat (“Minder Marokkanen. Minder, minder, minder!”) en etnisch profileren door de politie.

Het College voor de Rechten van de Mens gaat in haar rapportage nog even op zoek naar de oorzaak daarvan en van de allergische reactie die de gemiddelde Nederlander kennelijk geeft op de constatering dat iets discriminatoir zou zijn. Blanke autochtonen schieten nogal eens in een krampachtige ontkenning en zelfverdediging. We wanen ons tolerante inwoners van een tolerant gidsland en hebben er moeite mee wanneer die illusie doorgeprikt wordt. Dat herken ik ook in mijzelf, ik heb me in de discussie over Zwarte Piet bijvoorbeeld ook geroerd.

Zorgelijk vind ik de observatie van een opkomend “nativisme”, waarbij men als “native” of oorspronkelijke bewoner oudere en zwaarwegender rechten te hebben dan relatieve nieuwkomers.

Vrouwen worden nog altijd niet gelijk betaald voor gelijk werk en ook zwangerschapsdiscriminatie is gewoon gemeengoed. Kom op zeg, Nederland, dat is structurele discriminatie van de helft van de populatie!

Transgenders komen er het bekaaidst vanaf, voor hen is zelfs niets voorzien in de Algemene Wet Gelijke Behandeling.

Nationale implementatie en infrastructuur

Een lang verhaal kort: Mensenrechten staan nog te laag op de agenda’s van onze Rijksoverheid en de gemeentes. Beleid zou vaker en beter aan mensenrechten getoetst moeten worden. Een gemeente die huishoudelijke hulp wegbezuinigt waardoor een hulpbehoevende niet langer zelfstandig kan wonen tast het recht op wonen en het recht op sociale bescherming van die hulpbehoevende aan.

De rapportage is ook kritisch over de opkomende participatiesamenleving. Participatie is prachtig en een teken van een overheid die burgers ziet als volwaardige, zelfredzame en autonome eigenboontjesdoppers. Het is wel een struikelblok voor hulpbehoevenden die om te beginnen al geen geschikt sociaal netwerk hebben waarop zij een beroep kunnen doen.

Rechtspleging en rechtsmiddelen

Om de doorlooptijden van eenvoudige rechtszaken te bekorten is de ZSM-werkwijze ingevoerd. De officier van Justitie kan daarbij een strafbeschikking opleggen en doet daarbij wat eigenlijk aan de rechter is voorbehouden. Een verdachte hoeft daar niet mee akkoord te gaan en kan zo alsnog toegang krijgen tot een onpartijdige en onafhankelijke rechter. Voorwaarde daarbij is dan wel dat die verdachte juist en volledig geïnformeerd wordt over de mogelijkheden tegen die strafbeschikking in te gaan en over zijn recht op rechtsbijstand.

Nog een lang verhaal kort: Bezuinigingen op de (gesubsidieerde) rechtsbijstand vormen een direct gevaar voor het recht op toegang tot een rechter en het recht op een eerlijk proces.

Waarborgen rond vrijheidsbeneming

Het College voor de rechten van de Mens maakt zich zorgen om een conceptwetsvoorstel dat het mogelijk moet maken dat verdachten, die nog niet onherroepelijk zijn veroordeeld en wiens schuld dus nog niet onomstotelijk vaststaat, toch alvast de gevangenis in kunnen verdwijnen.

Mensen blijken in Nederland regelmatig onterecht of te lang in voorlopige hechtenis te zitten. Dat is niet alleen in strijd met de mensenrechten, we betalen ons ook blauw (11,1 miljoen euro!) aan schadevergoedingen. Rechters maken simpelweg te weinig gebruik van bestaande alternatieven op die voorlopige hechtenis.

Het ergst van alles: Driekwart van de strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen zit daar in voorarrest, van hen is dus nog niet bekend of ze terecht vast zitten.

Migratie en mensenrechten 

In 2013 zaten toch nog dertig kinderen in vreemdelingenbewaring of grensdetentie en hoe we dat ook wenden of keren, kinderen horen daar per definitie niet in thuis. Dit jaar worden er maatregelen ingevoerd die dat geheel onmogelijk moeten maken.

Vreemdelingen worden na binnenkomst eerst twee weken onder een zwaar verblijfsregime ondergebracht, onnodig, want een lichter en minder vrijheidsbeperkend regime in gewoon voorhanden. Wie in vreemdelingendetentie verblijft ondervindt ook nog eens onnodig veel drempels wanneer hij medische hulp nodig heeft.

Vreemdelingen die Nederland moeten verlaten maar dat niet kunnen, bijvoorbeeld omdat het land van herkomst niet meewerkt, hebben geen toegang tot basale voorzieningen zoals onderdak en voedsel. Zieke vreemdelingen worden teruggestuurd naar hun thuisland, terwijl we van tevoren al weten dat zij daar niet de ziekenzorg zullen krijgen die ze nodig hebben.

Privacy

Nederlandse en Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsdiensten verzamelden en analyseerden vorig jaar op grote schaal onze gegevens. De wetgeving die ons tegen een dergelijke inbreuk in onze persoonlijke levenssfeer moet beschermen is verouderd en houdt geen rekening met alle technische vooruitgang op dat gebied.

De Nederlandse diensten vertrouwen daarnaast buitenlandse diensten op hun blauwe ogen dat zij zich daarbij wel aan de mensenrechten zullen houden en dat is in de praktijk hoogst onverstandig gebleken.

Uitbreidingen in cameratoezicht verdienen het ook uitermate kritisch te worden bekeken en dan met name de inzet van mobiele camera’s en drones, die nog een veel grotere inbreuk op onze privacy zijn.

Door de voorgenomen decentralisatie zullen gemeentes vaker en meer van onze gegevens met elkaar uit gaan wisselen, zo vreest het College. Er moet een wettelijke garantie ingebouwd worden dat die uitwisseling wel ondubbelzinnig, vrijwillig en in overeenstemming met de Wet Bescherming Persoonsgegevens gebeurt.

Huwelijk en privé- en gezinsleven

Een grote vooruitgang werd vorig jaar geboekt in wetgeving die het privé- en gezinsleven beschermt van ouderparen van gelijk geslacht. Lieden die geen huwelijken willen voltrekken tussen paren van gelijk geslacht zijn (eindelijk!) niet meer benoembaar als trouwambtenaar.

Transgenders die hun gegevens bij de burgerlijke stand willen veranderen moeten daarbij een verklaring van een deskundige overleggen, die daarin verklaart over de “duurzaamheid van de wens van de transgender”. Dat staat in potentie op gespannen voet met het recht op zelfbeschikking.

De gaswinning in Groningen kan de veiligheid en het leefmilieu van de Groningers aantasten en daarbij wordt hun recht op bescherming van het privé- en gezinsleven aangetast. De overheid heeft in deze kwestie te weinig oog voor dat mensenrecht, zowel bij de afhandeling van reeds ontstane schade als bij haar besluitvorming omtrent de gaswinning.

Lichamelijke en geestelijke integriteit

Huiselijk geweld staat hoog op de agenda en dat is maar goed ook want het komt op grote schaal voor. Nederland maakt zich op om het Verdrag van Istanbul, over geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld in het algemeen, te ratificeren. Dat duurt echter wel erg lang en Caribisch Nederland laat het daarbij zelfs helemaal afweten.

Mensenhandel

Voor slachtoffers van binnenlandse mensenhandel, en dan vooral meisjes, is te weinig passende opvang en zorg. Jeugdzorg heeft zelfs onvoldoende kennis in huis om deze slachtoffers te herkennen. Tijdens de rechtsgang is een schadevergoeding voor slachtoffers als onderdeel van het vonnis nog altijd een ondergeschoven kindje.

Minder bekende vormen van mensenhandel, zoals gedwongen bedelen en gedwongen criminaliteit, dienen beter in kaart te worden gebracht. Al wat we weten is dat deze vormen in ruime mate naast seksuele uitbuiting bestaan, maar concrete cijfers zijn er niet.

Bedrijven en mensenrechten 

Bedrijven hebben wat mensenrechten betreft net zo goed hun verantwoordelijkheden. Te hoge werkdruk, slechte arbeidsomstandigheden, gezondheidsschade, ongewenste intimiteiten, onderbetaling en al wat dies meer zij kunnen een inbreuk op de mensenrechten vormen. Er is nog te weinig aandacht voor moderne slavernij. De regering heeft vorig jaar het Nationaal Actieplan Bedrijfsleven en Mensenrechten aan de Tweede Kamer gepresenteerd, maar hoe dat verder in de praktijk vorm moet gaan krijgen is nog volledig onbekend.

Arbeid en sociale zekerheid

Discriminatie op de arbeidsmarkt gebeurt, op kleur, leeftijd, geslacht, handicap enzovoorts, en vooroordelen en stereotyperingen onder werkgevers spelen daar een rol in.

Huishoudelijk werkers hebben binnen het sociaal en arbeidsrecht een minder gunstige positie dan andere werknemers.

Gemeenten mogen bijstandgerechtigden tot een tegenprestatie verplichten, maar niet om het werk te doen van mensen in functies die zijn wegbezuinigd en niet ten faveure van private partijen. Ook die bijstandgerechtigden hebben gewoon recht op billijke en eerlijke arbeidsomstandigheden en gelijk loon.

Gezondheid en zorg

Zorg moet toegankelijk, beschikbaar en van goede kwaliteit zijn. Niets minder.

Het college maakt zich daar zorgen over, meer bepaald de ouderenzorg en de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. In de laatste branche constateert het misstanden met een structurele aard; lichamelijke integriteit, privacy en rechtsbescherming van patiënten zijn in het geding.

Er is nog altijd te weinig garantie dat onze persoonlijke gegevens en het medisch beroepsgeheim naar behoren worden beschermd bij het delen van onze medische gegevens. Gelukkig zei ik ‘nee’ tegen het elektronisch patiënten dossier en heb ik duidelijk aangegeven dat mijn gegevens niet gedeeld mogen worden.

Onderwijs en mensenrechteneducatie

Mbo-studenten met een beperking ondervonden vorig jaar problemen bij toegang tot een opleiding en het vinden van een stageplaats, terwijl zij toch echt recht hebben op een gelijke behandeling en passend onderwijs.

Educatie over onze mensenrechten staat nog steeds niet in de kerndoelen van het onderwijs.

Levensstandaard 

Er zijn nog altijd groepen mensen die in armoede leven en die niet of nauwelijks in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Het aantal daklozen is toegenomen en meer mensen zijn afhankelijk van de voedselbank. Een derde van alle armen zijn kinderen en jongeren onder de achttien jaar. Het huidige armoedebeleid is niet gestoeld op de mensenrechten en er is weinig oog voor de beschadigende gevolgen van armoede.

Caribisch Nederland 

Armoede is hier het grootste probleem. Het gemiddeld inkomen is er lager, de gemiddelde kosten voor levensonderhoud hoger. Het gemiddeld opleidingsniveau is laag en met de werkgelegenheid is het somber gesteld. Huiselijk geweld is een veelvoorkomend probleem. De detentieratio is relatief hoog, mede omdat er geen oog is voor alternatieven op vrijheidsstraffen.

Schijnheilig II

Joannes Gijsen werd op 13 februari 1972 door paus Paulus VI in eigen persoon tot bisschop gewijd. De paus sommeerde kardinaal Bernardus Alfrink voor die gelegenheid naar Rome af te reizen en dwong de kardinaal Joannes Gijsen de handen op te leggen. 

Wat het Vaticaan betreft was Nederland in die tijd een zieke kerkprovincie. Een lastige luis in de roomse pels, waar men openlijk de rigide regels van Rome over zaken als geboorteregeling en het celibaat aan de kaak stelde. Een klein landje dat bol stond van een vervelende vernieuwingsdrang en waar vrouwen het gore lef hadden baas in eigen buik te willen zijn. De paus benoemde twee “rechtzinnige” mannen, Joannes Gijsen en Ad Simonis, tot bisschop om orde op zaken te stellen in dat opstandige kikkerlandje. 

Joannes Gijsen was aartsconservatief. In zijn bisdom leerde men hem daarnaast kennen als een onverzettelijk en kil man. Homoseksualiteit vond hij tegennatuurlijk en hij was strikt voor het celibaat. In lijn met Rome nam hij stelling tegen abortus en euthanasie. Kort na zijn aanstelling in Roermond haalde hij uit naar de politiek: 

Een katholiek politicus die meewerkt aan de legalisering van abortus moet op zijn minst eens nagaan of zijn geweten nog wel goed gevormd is.” 

Tijdens een interview in 2000, zeven jaar nadat hij plotseling zijn werk als bisschop van Roermond neerlegde en hij sinds vijf jaar het bisdom IJsland bestierde, bleek hij niets milder te zijn geworden.  

“Anders komen we tot valse naastenliefde. Zoals ouders die hun kinderen te veel verwennen. Of een dokter die zegt dat hij een vrouw helpt door een ongewenste zwangerschap te beëindigen. Dat kan nooit uit echte naastenliefde gebeuren. Het doden van ongeboren leven is immers gruwelijk intolerant.”

Kort voor het vertrek van de bisschop in 1993 bleek de conrector van het seminarie Rolduc, waar Joannes Gijsen in zijn hoedanigheid als bisschop verantwoordelijk voor was, seks te hebben met zijn studenten. Bisschop Gijsen wist daarvan, maar handelde niet.

Op 2 september 2011 werd tegen de bisschop een klacht neergelegd. In 1958, toen hij kapelaan was, zou hij een toen negen- of tienjarige jongen hebben misbruikt. De bisschop weigerde alle medewerking aan het onderzoek van de klachtencommissie voor seksueel misbruik binnen de rooms-katholieke kerk en toog zelfs naar de politie om daar aangifte wegens smaad te doen. De klacht werd in 2012 na rijp beraad ongegrond verklaard, maar de commissie deed daarbij wel een wonderlijke uitspraak: ze liet weten dat daarmee “bepaald niet gezegd wil zijn dat de door de klager gestelde feiten niet waar zouden zijn”.

Het slachtoffer liet het er niet bij zitten en er werd een herzieningsverzoek ingediend. Bisschop Gijsen stierf op 24 juni 2013. Op 28 juni 2013 werd het herzieningsverzoek gegrond verklaard en op 15 januari 2014 vond er opnieuw een zitting plaats van de klachtencommissie. Ditmaal overtuigde “de authentieke wijze waarop en de details waarmee klager zijn verhaal in het klaagschrift heeft bewezen en ter zitting heeft verteld” de leden van de klachtencommissie wél. Alleen echter voor wat betreft de lichtste handtastelijkheden. Voor het meer verregaande misbruik, tot verkrachting aan toe, zag men geen “steunbewijs”. 

In 2011 werd overigens ook een tweede klacht tegen bisschop Gijsen ingediend. In 1958 zou hij gesurveilleerd hebben op de slaapzaal van het seminarie Rolduc, waarbij een masturberende pupil begluurde. Omdat gluren per definitie nog geen kindermisbruik is werd de klacht onontvankelijk geacht.

Tijdens de uitoefening van zijn ambt in Reykjavik kreeg bisschop Gijsen een brief in handen van een man die daarin schreef dat hij als kind door een IJslandse priester misbruikt werd. De bisschop vernietigde de brief, ongeopend.

Op 29 april 2013 werd opnieuw een klacht ingediend tegen bisschop Gijsen. De klacht in kwestie behelst het betasten van een jongen in 1961. Pas op 15 januari 2014 beraadt de klachtencommissie zich over deze zaak tijdens een zitting en ze adviseert het bisdom Roermond de klacht gegrond te verklaren.

Het bisdom Roermond heeft inmiddels erkend dat bisschop Gijsen twee kinderen heeft misbruik. Schoorvoetend weliswaar, want het bisdom weet al sinds februari dit jaar van het oordeel van de klachtencommissie, maar hulde zich twee maanden lang toch in stilzwijgen. Met zulke informatie wil het bisdom niet “te koop lopen”.

Luidruchtig je afkeer laten horen over wat volwassen mensen van hetzelfde geslacht met elkaars wederzijdse toestemming in hun slaapkamer uitspoken, maar misbruik van kinderen stilletjes onder de mijter houden.

Geheel in de geest van wijlen de monseigneur. Wel ja.

Terug in de kast

BNR sprak (audio) gisteren Gerard Dielissen, algemeen directeur van NOC-NSF, over homodiscriminatie en de wetgeving tegen “homopropaganda” in Rusland.

Rusland heeft het IOC beloofd homoseksuele spelers niet te discrimineren. Of die belofte wat waard is zal moeten blijken. Het IOC berichtte eerder al dat ze vanuit het hoogst regeringsniveau de garantie had gekregen dat die wet niet zou gelden voor allen die aan de Spelen deelnemen, een belofte die daags erna al getorpedeerd werd door Vitali Moetko, de Russische minister voor sport.

“Niemand verbiedt atleten met een afwijkende seksuele voorkeur naar Sotsji te komen, maar wanneer ze dit op straat uiten, dan moeten ze zich gewoon verantwoorden.” 

Homoseksuele spelers mogen gewoon mee doen en geen homoseksuele sporter heeft zich nog bij de olympische club gemeld om zijn of haar zorgen daar neer te leggen. Partners van homoseksuele winnaars zullen die gewoon mogen zoenen ter felicitatie, aldus meneer Dielissen.

“Natuurlijk zijn ze maatschappelijk geëngageerd uiteraard en natuurlijk zullen ze voorlichten, geen enkel probleem, maar dit is niet top-of-mind bij topsporters. Die zijn echt bezig met kwalificaties om naar de Spelen te kunnen.”

Dus kan het hele thema terug in de kast.

Sporters zijn volgens meneer Dielissen wel sociaal geëngageerd hoor en ze zullen voorlichten, maar houden zich hier gewoon niet mee bezig. Sporters, die zijn alleen op de kwalificaties gericht.

Dat Rusland voorlichting over homoseksualiteit als homopropaganda ziet, dat zou dan nog weleens een interessant spanningsveld op kunnen leveren.

Meneer Dielissen is er ook heilig van overtuigd dat een kleinigheid als het lakken van vingernagels in regenboogkleuren geen enkel probleem zal zijn.

“Het gaat echt om het actief propageren van andere seksuele oriëntaties, met name voor minderjarigen. Daar valt het kleuren van je nagels niet onder, daar heb ik geen enkele zorgen over, dat dat niet zou kunnen.”


De Zweedse hoogspringster Emma Green-Tregaro deed dat bij wijze van statement tijdens het IAAF WK atletiek in Moskou. Dat kwam haar op een bijzonder verontwaardigde reactie van de Russische wereldkampioene polsstokhoogspringen Elena Isinbajeva te staan, die vond dat alle atleten de anti-homoregels in Rusland moeten respecteren. 

In Rusland, aldus mevrouw Isinbajeva, leven mannen gewoon met vrouwen en vrouwen met mannen, want dat is historisch zo bepaald.

Zeg maar van dezelfde orde als de bekrompen René van der Gijp met zijn “Er zijn gewoon weinig homofiele voetballers.” Soit, ons voetbalintellect beperkte zich dan nog tot de voetbalwereld. Echte homo’s bestaan daarbuiten wel, aldus meneer Van der Gijp, maar die voetballen niet, want die gaan ’s zaterdags natuurlijk in een leuk kapperszaakje werken.

Goed, de Russen hebben dus hun eigen wetten en mevrouw Isinbajeva verwacht dat de olympische gasten die respecteren. Saillant detail daarbij is dan wel dat mevrouw Isinbajeva tijdens de Olympische Spelen in Sotsji burgemeester van het olympisch dorp zal zijn.

Dat terwijl het Olympisch Handvest stelt dat “Any form of discrimination with regard to a country or a person on grounds of race, religion, politics, gender or otherwise is incompatible with belonging to the Olympic Movement.”

Dat mevrouw Isinbajeva na haar toespraakje op televisie nog burgemeestertje spelen mag zegt opnieuw iets over de fundamentele waarden van het Olympisme.

Tijdens de atletiekfinale liet de Zweedse hoogspringster, op aandringen van de internationale atletiekfederatie IAAF, de regenboogkleuren dan ook braaf achterwege. Mevrouw Green Tregaro had te verstaan gekregen dat ze met haar nagellak de regels in Rusland had overtreden en dus verscheen ze netjes met roodgelakte nagels bij de start.

Na het horen van het interview met meneer Dielissen wil ik mijn eerdere oproep nog maar even herhalen. Boycot Sotchi. Tekent u de petitie *hier* alstublieft ook nog even?

Vrijheid van (on-) geloof

Wat is de plaats van religie nog in onze maatschappij? Aantallen gelovigen en het kerk- en moskeebezoek lopen al jaren terug. De grootste groep mensen in Nederland is inmiddels die geen geloof aanhangt. Nochtans kent de bestaande wetgeving juist gelovigen buitengewoon veel privileges toe, zoals Thijs Kleinpaste (D66) en Marcel Duyvestijn (PvdA) eerder in de Volkskrant al concludeerden, en zijn zij à la Animal Farm net wat gelijker voor de wet.

Dat alles vindt zijn grondslag in het grondwettelijk artikel 6 uit onze Grondwet.

Artikel 6 Grondwet
1. Ieder heeft het recht zijn godsdienst of levensovertuiging, individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet;
2. De wet kan ter zake van de uitoefening van dit recht buiten gebouwen en besloten plaatsen regels stellen ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het verkeer en ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.

Artikel 6 levert voor gelovigen een verruiming op van de grondwettelijke vrijheid van meningsuiting. Het proces tegen imam Khalil El Moumni maakte al duidelijk dat een gelovige wegkomt met beledigingen, waar een ongelovige voor veroordeeld zou worden, simpelweg door die te doen met een hand op een heilig boek.

Discriminatie van vrouwen en homoseksuelen is bij wet verboden, maar als het op religieuze gronden gebeurd is het sentiment veeleer dat “het moet kunnen”. Dat is eender of het nu het Vrouwenstandpunt van de SGP betreft of een islamitische vrouwenhandenweigerende docent aan de Amsterdamse Hogeschool. Of, erger nog, ambtenaren die in functie de gelegenheid krijgen te discrimineren en mogen weigeren een huwelijk tussen twee mensen van hetzelfde geslacht te sluiten. Als het maar op religieuze gronden is, welteverstaan – dan mag je mensen kennelijk een recht ontzeggen dat hen volgens onze wetgeving zondermeer toekomt.

Dat grondwettelijk artikel klinkt zelfs door in de Zondagswet, Winkeltijdenwet en de zondagssluiting. Daarnaast is er het gegeven dat de onbedwelmde slacht bij wet verboden is, maar die wet tegelijkertijd een (onnodige!) uitzondering maakt voor het koosjer en halal slachten. Dit op grond van diezelfde vrijheid een godsdienst of levensovertuiging vrij te belijden.

Gelovige Nederlanders genieten zelfs meer bescherming door de wet dan ongelovige Nederlanders. Voor ons allemaal is er artikel 137c, voor gelovigen is er daarnaast nog het wetsartikel tegen smalende godslastering. Voor wie meent dat dit artikel een dode letter is, simpelweg vanwege lange tijd ongebruikt; Nog niet zo lang geleden liet een kabinet zelfs nog onderzoeken of de strafbaarstelling van godslastering niet zelfs verruimd kon worden, al was het maar als middel mensen als een Theo van Gogh de mond te snoeren. Zo lang dat artikel deel uitmaakt van onze wetgeving is en blijft het een knap staaltje rechtsongelijkheid, dat ieder moment nieuw leven in kan worden geblazen.

Het op zo’n wijze bevoorrechten van gelovigen is niet meer van deze tijd. Nederland kent weliswaar een scheiding van kerk en staat, maar deze is vooralsnog onvolledig. Het is hoog tijd daar eens verandering in te brengen. Een neutrale overheid is van groot belang, zeker in een pluriforme maatschappij als de onze. Van wie die overheid vertegenwoordigt mag dan ook zeker een neutraal voorkomen vereist worden en in die zin is er al helemaal geen plaats voor ambtenaren die hun persoonlijke religieuze opvattingen denken voor te kunnen laten gaan op het recht van burgers op een gelijke behandeling in gelijke gevallen.

Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD) pleit vandaag (in een interview met De Pers) dan ook geheel terecht voor een “meer beschouwend debat over de scheiding van kerk en staat”. Wat haar betreft kan artikel 6 geschrapt worden uit onze Grondwet en dragen ambtenaren niet langer religieuze symbolen.

In het laatste geval vind ik het jammer dat die discussie zich voornamelijk toespitst op het islamitische hoofddoekje. Dat is bijna onfris, maar de discussie is in haar algemeenheid de moeite meer dan waard. Het niet langer toestaan van een hoofddoek, keppel of een kruisje aan een ketting bij een ambtenaar aan een gemeenteloket heeft wat mij betreft ook geen prioriteit, eerst en vooral heeft die ambtenaar het homohuwelijk zonder morren te sluiten en een uitgestoken vrouwenhand zondermeer aan te nemen.