De Farizeeërs van Nashville

adam and eve - mabuse

Adam en Eva, Jan Gossaert

Onze planeet steunt en kreunt onder de last van menselijke overbevolking, overal op deez’ aardkloot zuchten mannen, vrouwen en kinderen onder armoede, uitbuiting, oorlog, misbruik en hongersnood.

Waarover fundamentele christenen zich echter pas écht zorgen maken, is wat andere volwassen mensen met elkaars wederzijds goedvinden uitspoken in bed. Want onze seksualiteit in het algemeen en homoseksualiteit in het bijzonder, dát is nou echt wat het menselijk leven ruïneert en God onteert.

In een pamflet, met veertien artikels vol plechtstatige taal, trachten ze ons daarom uit te leggen dat onze seksualiteit en geslacht invulling geven aan wat het betekent mens te zijn, en niet ons verstand, onze liefde en naastenliefde, rechtschapenheid, integriteit of loyaliteit. Nee, ons complete menszijn moet gedicteerd worden door de biologische tombola van X- en Y-chromosomen. Onze levensloop moeten we afstemmen op het al dan niet gelukzalig bezit van een penis of vulva. Deus vult!

De originele versie van dit schandschrift heet de Nashville Statement en dit sektarisch pamflet werd opgesteld door de evangelisch christelijke “Council on Biblical Manhood and Womanhood“. Wie de moeite neemt hun site te bekijken zal opvallen dat ook deze een club vooral een herenfeestje is, de raad van bestuur bestaat uit mannen en het handjevol vrouwen in de adviescommissie is eerst en vooral “homemaker” en “pastors’ wife”.

Tweehonderdvijftig mannenbroeders ondertekenden de Nederlandstalige versie van de Nashville Statement. Er staat natuurlijk geen vrouw tussen de ondertekenaars, want dit epistel is niet alleen fel gekant tegen alles dat niet heteroseksueel van aard is, maar ook vrouwenemancipatie is bij lieden als deze een no-no en scheiden ist verboten.

Enfin. Naar goed abrahamitisch religieus gebruik moeten homo’s en transgenders terug in de kast of ‘genezen’. De genitale fixatie van deze lieden is werkelijk ronduit ziekelijk, als er al iets genezen zou moeten worden dan is dat ’t wel hoor.

Onder de ondertekenaars vindt u mensen als SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij, SGP-senator Van Dijk, krijgsmachtpredikant Wilco Veltkamp, columnist Bart Jan Spruyt en voormalig lijstduwer voor de Christen Unie Orlando Bottenbley.

Nee maar, dat is handig zeg, zo’n lijst van Farizeeërs!

farizeeën beschuldigen christus (duccio di buoninsegna)

Duccio di Buoninsegna’s Farizeeën

Dat zullen ze achteraf zelf ook bedacht hebben, want daags na publicatie is de lijst van ondertekenaars schielijk offline gehaald. Geschrokken van alle ophef heeft een aantal van de krabbelaars zich bedacht, waaronder de krijgsmachtpredikant, maar eens gepubliceerd blijft in dit tijdsgewricht gepubliceerd. En dat is maar goed ook, want ik weet graag wat ik aan mensen heb. Beken vooral kleur.

Daarbij wil ik niet kinderachtig doen; Het is prima wanneer mensen er zelf voor kiezen hun leven naar religieuze richtlijnen in te richten. Deze lieden willen echter hun achterhaalde reliregeltjes ook aan anderen als een juk om de hals hangen. Dat is echt een paar bruggen te ver.

Ze doen dat tegen beter weten in ook nog, want dat je seksuele aard wordt aangeboren weten we inmiddels allemaal wel.  Generaties homoseksuelen die opgroeiden met alleen maar heteroseksuele rolmodellen op televisie en in de media bewezen al dat je homo- of heteroseksualiteit echt niet aangeleerd krijgt. Homoseksualiteit is niet besmettelijk en je kunt het niet van een ander afkijken. Gezinnen vallen voorts niet spontaan uit elkaar door het zien van een poster met kussende mannen en Moeder Natuur heeft voorzien in meer biologische geslachten dan alleen het mannelijke en vrouwelijke.

Geen mens is meer dan de ander. We zijn niet allemaal hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Iedereen verdient dezelfde kansen in het leven, het recht op zelfbeschikking en iedereen heeft recht op een gelijke behandeling in gelijke gevallen. Dus handjes af van het huwelijk voor mensen van gelijk geslacht en ophouden met discrimineren, lui.

Welkom in de 21e eeuw!

 

 

 

 

Waarom haat zo lekker is

HateAls kind voelde ik me maar op twee plekken thuis; in een boek of bij de paarden. Boeken oordelen niet en zeggen niets terug, wel zo fijn. Paarden hebben het fatsoen hun oren plat te leggen wanneer ze je niet kunnen pruimen. Mensen kon ik slecht lezen en ik snapte er al helemaal niets van, ze zijn zo… irrationeel.
Tot ik eindelijk tot het inzicht kwam dat, in alle bescheidenheid, mensen ook maar dieren zijn. Het loont mijn medemensen door de bril van de evolutionaire psychologie te zien.

Tribale primaat

Eerst maar eens een louterende gedachte: Wij, mensen, zijn de aller domste diersoort op aarde. Zo dom dat we onze eigen intelligentie enorm overschatten en tegelijkertijd niet in staat zijn onszelf te kennen voor wie en wat we werkelijk zijn. We wanen ons de kroon der schepping, maar helpen willen en wetens onze eigen habitat om zeep.
We zijn kale primaten, dualistische sociale en morele beestjes, groepsdieren bij uitstek, met een onweerlegbaar tribale aard en een enorm verlangen (niet te zeggen nood) erbij te horen. Bij onze eigen, relatief kleine groep.

Wij voelen ons veilig in de geborgenheid van gedeelde normen en waarden, een gedeeld wereldbeeld, gedeelde cultuur en een gedeelde illusie van een enkele waarheid. Daarom rekenen we meedogenloos af met alle bedreigingen voor (de cohesie binnen) onze groep, van groepsgenoten die niet in de pas lopen tot het vreemde en buitenstaanders. We denken in ‘wij’ en ‘zij’. Goed en kwaad. Gelovigen en ongelovigen. Elite en plebs. Rijk en arm. Ajax en Feyenoord. U snapt ‘m wel.

Dat is waarom haat en afkeer ons zo goed afgaan en waarom het zo veel makkelijker is deze emoties te voeden dan tolerantie en wederzijds respect. Haten is lekker, makkelijk, overzichtelijk en saampjes saamhorig haten is nog wel het lekkerst van allemaal. We slaan dus met alle liefde onze medemens de kop in, vanwege zijn andere religieuze opvattingen, mores, seksuele aard, huidskleur, geslacht.
Dit gedrag en het achterliggende mechanisme kunt u elke dag weer, gewoon in het wild, zien.

‘Find your own perfect fit’

Suitsupply1Neem nou de reclamecampagne ‘Find your own perfect fit’ van kledingmerk Suitsupply, met onder andere een poster van twee goedgeklede en intiem zoenende mannen.  In heel Nederland werden bushokjes en billboards beplakt, beklad of zelfs vernield. Van twee zoenende mannen, interraciaal ook nog, raken mensen zelfs in het ‘tolerante’ Nederland volkomen van de leg. Suitsupply werd gebeld door mensen die wilden weten hoe zij dat zoenende manvolk thuis aan de kinders uit moesten leggen?

Gezin in gevaar?

Onze vrindjes van het Reformatorisch Dagblad verspreidden in antwoord op die reclamecampagne 40.000 flyers van de stichting Civitas Christiana. Op die flyer zijn dezelfde twee knapperds te zien, maar dan met een enorm groot rood kruis door hun kussende gezichten.

Civitas Christiana is de organisatie achter de campagne Gezin in Gevaar. De organisatie is streng-christelijk, tegen huwelijken tussen mensen van gelijk geslacht, tegen andere gezinsstructuren dan vader-moeder-kroost, tegen echtscheiding en tegen seksuele voorlichting op school. Civitas Christiana  illustreert als geen ander die angstige tribale structuur, het denken in ‘wij en zij’ en het agressieve antwoord op alles dat vreemd is en dat de interne cohesie bedreigt: dat is een ‘aanval op het gezin’.  Volgens deze club is het homohuwelijk een ‘illustratief’ voorbeeld van de ‘toegenomen onvrijheid’ van christenen.

De campagne Gezin in Gevaar zet zich in voor de bescherming van het gezin, dat bestaat uit vader, moeder en kinderen. Wij verzetten ons tegen de losgeslagen seksualisering en schadelijke gender-ideologie. Gezin in Gevaar is een campagne van Stichting Civitas Christiana, dat de christelijke beschaving wil verdedigen vanuit de principes van traditie, familie en privé-eigendom.

Natuurlijk is dat kolder. Gezinnen vallen niet spontaan uit elkaar door het zien van een poster met kussende mannen. Generaties homoseksuelen die opgroeiden met alleen maar heteroseksuele rolmodellen op televisie en in de media bewezen al dat je homo- of heteroseksualiteit niet aangeleerd krijgt. Homoseksualiteit is niet besmettelijk en je kunt het niet van een ander afkijken. Doen alsof de vrijheid, van mensen van gelijk geslacht om te huwen, een inbreuk is op de vrijheden van streng-christelijken voedt de angst, de haat en de interne cohesie: Kijk wij christenbroeders en -zusters eens bedreigd worden! Daar spreekt dan ook de kale, tribale mensaap.

Fawaz Jneid

Omdat er gelazer van komt wanneer ik wel christenen, maar geen moslims aanspreek op dit gedrag meteen nog een mooi voorbeeld van de kale, tribale mensaap. Fawaz Jneid, een omstreden imam, deed ook een duit in het zakje. Tijdens een preek haalde hij uit naar de burgervader van Rotterdam, Achmed Aboutaleb. Daarbij stuurt ook Jneid aan op het gemeenschappelijk vijanddenken, zij het dan in dit geval door moslims. Een groep waar hij Aboutaleb tijdens die preek duidelijk buiten plaatst, door deze een afvallige moslim te noemen, die moslims nooit heeft verdedigd. Niet alleen dat, de PvdA is een vijand van de moslims, aldus Jneid. Daar zien we dus opnieuw het mechanisme van tweedeling, gemeenschappelijk vijanddenken en een gefabuleerde bedreiging voor de interne cohesie van de eigen groep. Want samen haten is lekker en het verbindt, zij het alleen binnen de eigen tribale kliek.

Maar meer heeft een kale primaat ook niet nodig. Denkt ‘ie dan.

Hoer!

12553-womanboundWat ben ik blij dat ik bijna 42 ben en vandaag de dag geen tienermeisje hoef te zijn. Dacht ik dat met de zogeheten bangalijsten en wraakporno de heksenjacht op vrouwen haar hoogtepunt wel gehad zou hebben, verzint de jeugd van tegenwoordig het toch nog een graadje erger. ‘Exposen’ noemen ze het.

In Telegram-groepen, met duizenden leden, worden meisjes en vrouwen weggezet voor ‘kech’, voor hoer. De bloeddorstige meute pakt alles aan om deze meisjes en vrouwen te vernederen, angst aan te jagen en het leven onmogelijk te maken.

De pijlen lijken vooral gericht op de kwetsbaarste groepen; jonge vrouwen met een Marokkaanse of Turkse achtergrond, die te lijden hebben onder een schaamtecultuur. Een van de Telegram-groepen heet zelfs ‘hoofddoekjes18+’.  Zelfs minderjarige meisjes worden aan deze virtuele schandpaal genageld.

Hyena’s

Daar hebben de Telegramhyena’s overigens niet veel voor nodig; een beetje make-up of een beetje decolleté en de vrouw in kwestie is een ‘hoer’. Heb het lef en het goede fatsoen niet om de avances van zo’n hyena af te wijzen, want ook dan sta je met foto en al te kijk.

NOS Mashup zat ruim een week in dit soort Telegram-groepen en legde de akelige aard van dit fenomeen en zijn gebruikers bloot. Een van de slachtoffers vertelt hoe haar ouders, midden op straat, werden aangesproken op haar naaktfoto’s.

Een ander slachtoffer was 16 toen ze argeloos en in vertrouwen een pikant fotootje maakte voor haar vriendje. Nu is het uit en wordt haar baas gebeld met de vraag ‘waarom hij iemand als zij in dienst had en dat ze de naam van de zaak verpestte’. Haar vriendinnen durfden niet meer met haar om te gaan, omdat ze dan evengoed voor ‘kech’ uitgemaakt zullen worden.

Haar enige misstap nochtans was haar vertrouwen in haar toenmalige vriendje en dat maakt alleen hem een ‘kech’, omdat hij dat vertrouwen zo beschaamde.

Dat ‘exposen’ gaat dus extreem ver: Er staan niet alleen foto’s en filmpjes, maar ook namen en telefoonnummers bij. En het blijft niet bij Telegram, ben je daar eenmaal aan de beurt geweest dan wordt dat verder gedeeld, op Facebook, WhatsApp, Instagram.

Achterlijk

De achterlijkheid van dit alles is overweldigend. Wat is dat toch met die ziekelijke obsessie met het vrouwenlijf als lustobject en als maatstaf voor het karakter van de eigenaresse van dat vrouwenlijf?

Over een paar dagen leven we in 2018 en nog doet de volkomen stupide notie opgeld dat zedelijkheid niet tussen de oren zou zitten maar er overheen gedrapeerd en de mate van losbandigheid af te meten zou zijn aan de lengte van een rok.

Om nog maar niet te spreken van het idee dat mannen willoze, weke wezens zijn die geheel en al zijn overgeleverd aan hun seksuele driften, die bij het zien van een losse haarlok of blote enkel al hun zelfbeheersing verliezen. Schei. Toch. Uit.

Pareltjes

Luister nou even naar Tante Dis. Nog niet al te lang geleden liepen mannen rechtop over slagvelden, terwijl de kanonskogels hen om de oren suisden. Ze bukten niet omdat bukken niet sjiek was. Mannen worden niet warm of koud van bloot vrouwenhaar en als ze dat al wel werden, dan zijn ze prima in staat er af te blijven.

Maak van jongens en mannen geen seksuele roofdieren zonder ruggengraat. Maak van meisjes en vrouwen geen verboden vruchten of kwetsbare pareltjes die je moet ‘koesteren’ zoals de oester dat met de hare lijkt te doen. Uitwassen zoals de bangalijsten en dit ‘exposen’ zijn juist symptomen van die zieke, obsessieve seksuele moraal.

Luister nou even

Lieve meisjes en vrouwen, jongens en mannen. Je lijf is prachtig zoals het is en het is alleen van jou, geniet ervan zonder schroom. Maar houd je hoofd erbij, ook dat ben je aan jezelf verschuldigd.

Geen ‘nee’ betekent nog lang geen ‘ja’. Vergeet nooit dat bijvoorbeeld verkrachting een gelegenheidsdelict en geweldsmisdrijf is, waarbij niet uit een seksuele noodstand wordt gehandeld, maar de seksuele handelingen een middel zijn om het slachtoffer geweld aan te doen. Het maakt een verkrachter niet uit wat zijn slachtoffer aanheeft, wel of hij gelegenheid en een makkelijk slachtoffer ziet. Ongeveer de helft van de slachtoffers bevriest van angst en verzet zich niet. Dat is een zelfbeschermingsmechanisme van je eigen lijf, een ingebakken overlevingsstrategie.

Van onbeschermde seks komt zwangerschap en mogelijk een seksueel overdraagbare aandoening. Liefde beklijft niet altijd, vertrouwen wordt geregeld beschaamd. Mensen stellen je teleur en het voordeel van de twijfel is altijd onverstandig. Fouten maken we allemaal. Je bent niet de eerste, en je zult zeker de laatste niet zijn.

Laat je echter nooit, door wie dan ook, wijsmaken dat je verantwoordelijk kunt zijn voor het doen en laten van een ander. Niemand lokt uit tot ongewenste intimiteiten, aanranding of verkrachting door het niet dragen van een hoofddoek of het wel dragen van een hippe korte rok of make-up.

Boodschappenlijstje Tweede Kamerverkiezingen 15 maart 2017

Goed, stemmen is dus een serieuze zaak. Voordat ik al die partijprogramma’s doorworstel maak ik heel even pas op de plaats. Wat vind ik belangrijk, voor mij, voor andere Nederlanders, voor Nederland?

Ik heb natuurlijk mijn eigen Top 10, van onderwerpen die me het meest aan het hart gaan. We leven samen in een van de mooiste, welvarendste en vrije landen op deez’ aardkloot. In het dagelijks leven heb ik niet tot nauwelijks reden tot klagen. Dat zou ik graag zo houden.

Daarbij vind ik in een aantal gevallen de kosten in beginsel onbelangrijk. Een goede gezondheidszorg kost geld, net zoals goed onderwijs en een gedegen rechtssysteem. Ik betaal er met alle liefde (meer) belasting voor. Partijen die doen alsof zulke kosten ontzettend vervelend, lastig of zelfs ongewenst zijn kun je bij voorbaat eigenlijk niet au sérieux nemen.

Die Top 10 van mij, die ziet er zo uit:

Geluk

Ja, ik hoor u wel brommen hoor. Geluk! Hoe denk ik dat te definiëren voor 17 miljoen verschillende mensen? En hoe denk ik dat meetbaar te maken of in doelstellingen te vatten? Schrijf me nou niet meteen af als zweverig tiepje of naïeve wereldverbeteraar. Nederland staat al jaren in een Top 10 van ´s werelds meest gelukkige landen. Er is een heus World Happiness Report!

Nationaal geluk is te meten, door te kijken naar een breed scala van indicatoren; de kwaliteit van het bestuur, bruto binnenlands product, (politieke) vrijheid, sociaal kapitaal, sociale voorzieningen, levensverwachting, gemiddelde goede gezondheid, vertrouwen (o.a. in sociale voorzieningen), vrijgevigheid en vrijheid van corruptie.

Vrijheid

Mijn vrijheid is mijn grootste goed. Ik ben vrij te gaan en staan waar ik wil. Ik ben vrij mijn eigen verstand en geweten te volgen en ik mag, in dezelfde mate als u, vrij aanspraak maken op de vele rechten en vrijheden in ons kikkerlandje. Ik ben vrij mijn mening te uiten. Ik ben vrij te beschikken over eigen lijf en leden, baas in eigen buik.

De onaantastbaarheid van het lichaam staat wel nog altijd onder druk, zo worden ook hier nog altijd kinderen besneden omdat hun ouders dat een religieuze plicht vinden. Besnijdenis is prima, dat moet u zelf weten, zo lang u daar maar zelf voor kiest. Daarnaast wordt er nog gesteggeld over mijn vrijheid zelf te bepalen wanneer ik mijn leven voltooid vind en die beslissing is aan niemand dan aan mijzelf. Wil ik over veertig jaar een pil van Drion op mijn nachtkastje hebben liggen, dan gaat u dat niets aan.

Veiligheid en Recht

U ziet het nu in Amerika, een gedegen en integer rechtssysteem is uitermate belangrijk. Rechters horen neutraal en onafhankelijk te zijn en niet te (hoeven) buigen voor politieke winden en windbuilen. Dat betekent dat zo’n rechtssysteem een aantal waarborgen moet kennen, al was het maar om rechters te beschermen tegen potentaten zoals een president Trump, die denken boven de wet te staan. Tsjakka, het belang van een ordentelijke staatsinrichting op een zilv’ren dienblad! De scheiding van kerk en staat is helaas nog lang niet af en de trias politica moeten we zwaar bewaken.

Ik ga graag veilig en ongestoord over straat, dat is mijn veiligheid in het klein. In het groot zie ik natuurlijk graag een overheid die anticipeert op spanningen en calamiteiten in binnen- en buitenland en die er alles voor doet om onze samenleving veilig en leefbaar te houden. Daarbij hecht ik niet aan open grenzen voor Jan en alleman, maar word ik wel wantrouwig wanneer mensen steevast menen privacy uit te moeten wisselen voor veiligheid.

Een integere politiemacht die draagvlak heeft onder de bevolking, die tot in de haarvaten van de samenleving zit en die genoeg budget, personeel, tijd en ruimte heeft om haar werk naar behoren te doen vind ik essentieel.

Geweld in de privésfeer is de omvangrijkste geweldvorm in onze mooie, Nederlandse samenleving en zou daarom alleen al veel meer prioriteit moeten krijgen. Ongeveer 50% van de Nederlandse bevolking heeft nooit te maken gehad met huiselijk geweld of met een vervelend incident in de huiselijke kring.

Bijna 40% van de vrouwen in Nederland heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van alle meisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de jongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van die slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

Gelijkheid

Geen mens is meer dan de ander. We zijn misschien niet allemaal hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Iedereen verdient dezelfde kansen in het leven en heeft recht op een gelijke behandeling in gelijke gevallen.

’t Moet nochtans gezegd dat u mij, als vrouw, nog altijd mag discrimineren wanneer u dat uit hoofde van een of ander geloof doet. Zo vindt ons College voor de Rechten van de Mens dat een buschauffeur best vrouwenhandjes mag weigeren en dat is en blijft een gotspe. Discriminatie is nooit oké, dus ook niet op religieuze gronden. Ook homoseksuelen worden nog met regelmaat gediscrimineerd en mensen met een andere etnische herkomst treft nog met grote regelmaat hetzelfde lot.

Sommige diertjes zijn dus nog altijd meer gelijk dan andere diertjes en dat behoeft remedie.

Emancipatie

Ja, u kent me natuurlijk al. Emancipatie, dat is een dingetje hoor. Er schort nog wat aan het naamrecht, de arbeidsparticipatie van vrouwen en gelijk loon voor gelijk werk. Slechts om en nabij de helft van de Nederlandse vrouwen is economisch zelfstandig, tegenover 73% van de mannen.

Nederlandse vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds 17,6% (CBS, 2012) minder dan hun mannelijke evenknieën. Daar is 4% van volstrekt onverklaarbaar. Dat verschil wordt wel kleiner, maar dat gaat zo langzaam dat we nog een jaar of zeventig nodig zullen hebben om die loonkloof te dichten – zouden we dit tempo aanhouden.

Mannen worden nog altijd structureel ondergewaardeerd waar het gaat om hun kwaliteiten als ouder en opvoeder. Ruim een vijfde van de vrouwen en 42% van de mannen vindt een vrouw nog altijd geschikter om kinderen op te voeden dan een man (Emancipatiemonitor 2014). Werk aan de winkel!

Sociale zekerheid

Er gaat geen verjaardagsfeestje voorbij of er wordt wel boos gesproken over uitkeringstrekkers of asielzoekers die op onze kosten hun tanden laten bleken. Een sociaal vangnet voor wanneer het leven je even grandioos tegenzit (en dat gebeurt heus de besten) is nochtans een van de mooiste verworvenheden van onze staat. Werkeloosheid, pensioen, ziekte of arbeidsongeschiktheid lossen we op door solidariteit en samenhorigheid: er wordt collectief gezorgd voor alle Nederlanders. Betalen we allemaal netjes aan mee.

Toch, ’t kan en moet beter. U heeft het vandaag kunnen lezen; het aantal huishoudens in langdurige armoede stijgt. Die armoede raakt zo veel kinderen, dat het me het schaamrood op de kaken doet staan.

Vooral eenoudergezinnen met minderjarige kinderen blijken vaak te maken te hebben met risico op armoede. Dit speelde bij ruim een kwart van die groep. In totaal groeiden in 2015 ruim 320.000 kinderen op in een huishouden met een extreem laag inkomen. Voor 125.000 van hen was dit het vierde jaar achtereen, oftewel 8000 meer dan in 2014.

Onderwijs en cultuur

Nederland is een kenniseconomie. We hebben dus ook een economisch belang bij goed onderwijs in het algemeen en uitstekend hoger onderwijs in het bijzonder. Daarnaast, het is nog met geen enkele generatie goedgekomen zonder dat er in werd geïnvesteerd. Kinderen die lezen bijvoorbeeld, belanden later hoger op de sociale ladder.

Nederland telt, naar schatting, 250.000 mensen die niet kunnen lezen of schrijven. Dat is 1,5% van de bevolking. Daarnaast zijn er 1,3 miljoen laaggeletterden, die wel losse woorden kunnen lezen maar een wat langere tekst niet kunnen behapstukken. Laaggeletterdheid kost de maatschappij 556 miljoen euro per jaar. Wat u daarbij wellicht niet zult verwachten is dat twee derde van die 1,3 miljoen laaggeletterden van Nederlandse afkomst is. Tien procent van onze 15-jarigen is een zogeheten zwakke lezer.

Ieder kind heeft recht op onderwijs, dat moet leiden tot een startkwalificatie. Gelijke kansen, dat begint in het onderwijs. Daar is ook een maatschappelijk belang bij in het geding. Niet alleen omwille van onze kenniseconomie, maar vroegtijdig schoolverlaten vergroot bijvoorbeeld ook de kans op een criminele carrière met een factor 2,5. Terug met het verheffingsideaal!

Gezondheidszorg

Zorg moet toegankelijk, beschikbaar en van goede kwaliteit zijn. Niets minder. De zorg kan ongetwijfeld slimmer, efficiënter en goedkoper en dat is geweldig, zo lang de zorg er ook maar beter op wordt. De rechten van patiënten, het welbevinden van verpleeghuisbewoners, verstandig medicijnengebruik, lagere kindersterfte en meer aandacht voor zorgmijders, het mag allemaal wat kosten.

Er zijn in Nederland relatief weinig tienerzwangerschappen en tienermoeders en toch maak ik me zorgen over hoe wij daar mee omgaan. De vergoeding van anticonceptie zoals de pil moet terug de basisverzekering in en er zou veel meer aandacht voor goede seksuele voorlichting en vorming moeten zijn.

Natuur en klimaat

Nederland is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Dat betekent dat we extra zuinig moeten zijn op onze natuur, onze lucht en ons water. De gemiddelde Randstedeling rookt zeven sigaretten per dag zonder er een daadwerkelijk op te steken. Dierenwelzijn is een ondergeschoven kindje.

We eten graag te veel en vooral goedkoop vlees en dat levert dieronterende toestanden op in de bio-industrie en bij het vervoeren van levend slachtvee. Het slachtvee dat dubbel pech heeft wordt dan ook nog eens ritueel en dus liefst onbedwelmd geslacht. Nederland heeft enorme aantallen vee, alleen al twaalf miljoen varkens. De huisvesting van zo veel dieren is problematisch, op zijn zachtst gezegd. De legbatterij is dan wel verboden, maar de megastallen worden de grond uit gestampt. Er zijn 2,8 miljoen melkkoeien in Nederland. Van deze dieren staat 30% altijd op stal. De kalveren worden direct na de geboorte bij het moederdier weggehaald.

We hebben, alleen op televisie al, uitgebreid kunnen zien hoe het bloed uit levend vee vervoerende vrachtwagens liep, hoe de “plofkip” aan haar naam komt, hoe kippen de snavel en biggen de staart wordt afgeknipt, hoe koeien onverdoofd onthoornd worden en te lijden hebben van ontstekingen aan hoeven en uiers. We hebben de dierenlijken in grote grijpers zien hangen nadat er weer eens op grote schaal een dierziekte uitbrak, omdat we ons vee op grote schaal en dicht op elkaar willen houden en omwille van de export weigeren ze in te enten.

Normen en waarden

Ik maak me zorgen over de verhuftering van ons, Nederlanders. Onze samenleving verruwt en de tolerantie, waar we ooit bekend om stonden, staat onder druk. We wisten ruimte voor ieder individu enerzijds zo goed samen te laten gaan met solidariteit en betrokkenheid. Een smaldeel van ons juicht inmiddels bij nieuwsberichten over verdronken ‘gelukzoekers’ en we zien de vluchtelingenstroom, die onze kant op komt, met achterdocht en vrezen aan. Aan de andere kant horen we mondiaal nog altijd bij de top van goede doelen-gevers. Geweld tegen hulpverleners is in opmars. We zullen zelf, als burgers van dit prachtland, weer aan de bak moeten. Omgangsvormen, respect voor elkaar – dat begint bij onszelf.

Omdat goed leiderschap grotendeels bestaat uit een goed voorbeeld dienen we de integriteit van de overheid te bewaken en corruptie te bestrijden. Geen ruimte dus, voor liegende ministers en deals met criminelen sluiten.

Ik ben benieuwd hoor, wat vind ik straks bij wie terug:

1. VVD
2. Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
3. PVV (Partij voor de Vrijheid)
4. SP (Socialistische Partij)
5. CDA
6. Democraten 66 (D66)
7. ChristenUnie
8. GROENLINKS
9. Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
10. Partij voor de Dieren
11. 50PLUS
12. OndernemersPartij
13. VNL (VoorNederland)
14. DENK
15. NIEUWE WEGEN
16. Forum voor Democratie
17. De Burger Beweging
18. Vrijzinnige Partij
19. GeenPeil
20. Piratenpartij
21. Artikel 1
22. Niet Stemmers
23. Libertarische Partij (LP)
24. Lokaal in de Kamer
25. JEZUS LEEFT
26. StemNL
27. MenS en Spirit/Basisinkomen Partij/V-R
28. Vrije Democratische Partij (VDP)

De lessen van Donald Trump

Met de nieuwbakken president Donald Trump op ramkoers met iedereen én zijn moeder ben ik vastbesloten goed geïnformeerd te gaan stemmen. In Amerika kunnen we nu allemaal goed zien wat er gebeurt wanneer je ondoordacht een stemhokje bezoekt.

Moslimban

Neem nu ’s mans ‘tijdelijke moslimban’, zoals zijn laatste decreet in de volksmond is gaan heten. Om zijn Amerikanen tegen terreur te beschermen mochten mensen uit Irak, Iran, Jemen, Libië, Somalië, Soedan en Syrië niet langer het land in. Nou ja, of ze moesten van christelijke huize zijn. In dat geval haalt Donald Trump een hart over zijn hand. “I’m establishing new vetting measures to keep radical Islamic terrorists out of the United States of America. Don’t want them here,” aldus de nieuwe Grote Leider. Ook mensen die al legaal in Amerika wonen en een green card hebben worden door deze ban getroffen. Curiouser and curiouser, zou Alice zeggen.

Vervelend detail is dan wel dat de mensen die tot nog toe aanslagen pleegden op Amerika opvallend vaak helemaal niet uit deze zeven landen komen. Landen zoals Egypte, Libanon en Saoedi-Arabië, waar de daders van de aanslagen op 9/11 vandaan kwamen, ontbreken op Trumps lijstje. Niet toevallig zijn dat landen waar president Trump zakelijk belang bij heeft.

Omar Mateen, de gewapende man die op 12 juni 2016 het vuur op bezoekers van de nachtclub in Orlando opende en daarbij vijftig mensen doodde, was een geboren Amerikaan met Afghaanse ouders. Op zaterdag 17 september 2016 werden bomaanslagen gepleegd in New York en in New Jersey. De verdachte, Ahmad Khan Rahami, kwam van origine uit Afghanistan. Afghanistan staat nochtans ook niet op het Lijstje van Trump.

Ongrondwettelijk

Nu is het zo gelegen dat de Grondwet van de good ol’ U.S. of A. een dergelijk onderscheid naar nationaliteit verbiedt. Een federale rechter in Seattle stelde het inreis-decreet dan ook gevoeglijk buiten werking. President Trump, kennelijk geheel en al onbekend met het concept van de rechtsstaat, twitterde zijn infantiel ongenoegen de wereld in. Zo’n tekst is natuurlijk een president onwaardig, maar dat is echt het minste probleem met deze man.

Censuur

In het land van de Free Speech legde hij al duizenden van zijn ambtenaren een spreekverbod op. Ambtenaren van onder andere het milieuagentschap EPA (Environmental Protection Agency) en het US Department of Agriculture and Health and Human Services mogen niet meer met het publiek communiceren. De regering-Trump praat namelijk liever feitenvrij over zaken als het klimaat, de opwarming van de aarde en het Clean Power Plan. Feiten en wetenschappelijk onderzoek zijn bad for business.

Donald Trumps beslissing Scott Pruitt aan te stellen als nieuwe baas van EPA spreekt boekdelen. Pruitt heeft in het verleden meerdere rechtszaken tegen EPA aangespannen en hij heeft sterke banden met de olie- en gasindustrie.

Abortus

Meer dan veertig jaar geleden bepaalde Amerika’s hoogste rechtbank dat vrouwen het grondwettelijke recht (ja, daar hebbie die vervelende grondwet weer) hebben om een zwangerschap vroegtijdig te beëindigen. De zaak Roe vs. Wade (1973) was daarin allesbepalend.

Donald Trump heeft nu in al zijn onwijsheid besloten een oude wet nieuw leven in te blazen, die alle financiële steun verbiedt aan NGO’s die in ontwikkelingslanden seksuele voorlichting, anticonceptie en al wat dies meer zij verzorgen als (informeren over) abortus daar onderdeel van is.

Met één pennenstreek en omringd door een select gezelschap van slegs witte mannen schrapte Trump 600 miljoen dollar aan subsidie. Daarmee maakt hij organisaties zoals Marie Stopes International effectief vleugellam. Dat terwijl die wet eerder al heeft bewezen contraproductief te werken: het aantal abortussen daalt er niet mee, terwijl het aantal illegale en onveilige abortussen er juist door stijgt.

Op 15 maart 2017 nemen 28 partijen deel aan de Tweede Kamerverkiezing van ons eigen kikkerlandje. Dat betekent dat ik 28 partijprogramma’s zal doorworstelen. I’ll keep you posted. 🙂

 1. VVD
 2. Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
 3. PVV (Partij voor de Vrijheid)
 4. SP (Socialistische Partij)
 5. CDA
 6. Democraten 66 (D66)
 7. ChristenUnie
 8. GROENLINKS
 9. Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
 10. Partij voor de Dieren
 11. 50PLUS
 12. OndernemersPartij
 13. VNL (VoorNederland)
 14. DENK
 15. NIEUWE WEGEN
 16. Forum voor Democratie
 17. De Burger Beweging
 18. Vrijzinnige Partij
 19. GeenPeil
 20. Piratenpartij
 21. Artikel 1
 22. Niet Stemmers
 23. Libertarische Partij (LP)
 24. Lokaal in de Kamer
 25. JEZUS LEEFT
 26. StemNL
 27. MenS en Spirit/Basisinkomen Partij/V-R
 28. Vrije Democratische Partij (VDP)

De brul van het woord

Nimr Baqr al-Nimr was een vooraanstaand shia-geestelijke in Saoedi-Arabië. Hij was uitermate kritisch over de situatie van de sjiitische moslims, een minderheid in het koninkrijk die structureel wordt achtergesteld, en over de Saoedische overheid. Meneer Nimr al-Nimr riep zelfs op tot vrije verkiezingen, zeer tegen het zere been van het Saoedisch koninklijk huis.

Tijdens de Saoedisch-Arabische protesten (2011-2012) riep hij de protestanten op politiekogels niet te beantwoorden met geweld, maar met de ‘brul van het woord’.

Op 8 juli 2012 werd meneer Al-Nimr door de politie in een been geschoten en gearresteerd. Duizenden liepen dagenlang te hoop om tegen zijn arrestatie te protesteren, maar dat mocht niet baten. Sjeik Al-Nimr ging een maand later in hongerstaking en zou in die periode vermoedelijk gemarteld zijn.

Op 15 oktober 2014 werd de sjeik ter dood veroordeeld, omdat hij om buitenlandse bemoeienis zou hebben gevraagd, ongehoorzaam geweest was aan de Saoedische heersers en omdat hij de wapens zou hebben opgepakt tegen de veiligheidsdiensten. Het vonnis luidde ‘onthoofding en kruisiging’.

’s Mans broer, Mohammed al-Nimr, stuurde een tweet de wereld in over dit doodsvonnis en werd daarom dezelfde dag nog gearresteerd. Hij zit tot op de dag van vandaag vast.

Gisteren voerde Saoudi-Arabië dat vonnis uit, tijdens een heuse massa-executie. In 12 verschillende Saoedische steden werden 47 mensen omgebracht door middel van onthoofding of een vuurpeloton. Allen waren veroordeeld voor ‘terrorisme’, sommigen zaten al tien jaar vast. Zoals de secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties al observeerde zijn een aantal van deze mensen ter dood gebracht na rechtszaken die ‘serieuze vragen oproepen over de aard van de aanklachten en de eerlijkheid van de processen’.

Situatie Saoedi-Arabië

Dat het Saoedische regime tegenstanders uit de weg werkt door middel van valse aanklachten en oneerlijke processen zou me niets verbazen. Met mensenrechten in het algemeen is het immers treurig gesteld in het Saoedisch koninkrijk, die worden er bij de vleet geschonden. Lijfstraffen zijn er nog goed gebruik, slachtoffers van verkrachting kunnen er zelfs met de zweep krijgen. Homoseksualiteit is er strafbaar, in de zin zelfs dat homoseksuelen publiekelijk onthoofd of gestenigd kunnen worden voor hun ‘misdaad’. Ook op afvalligheid staat er de doodstraf.

Onderdrukking en achterstelling van minderheden is er dagelijks gebruik. Saoedische vrouwen mogen niet stemmen, geen auto rijden en ze mogen zonder een mannelijke voogd, een ‘mahram’, zelfs überhaupt niet reizen. In het koninkrijk zijn kindhuwelijken toegestaan, meisjes van negen jaar worden er gezien als geschikt huwelijkspartner.

Daarnaast zijn we allemaal bekend met het gruwelijke verhaal van de Saudische blogger Raif Badawi, die veroordeeld werd tot 10 jaar cel, een boete van bijna 240.000 euro en duizend stokslagen. Zijn misdaad? Het schrijven van kritische blogs en vreedzaam activisme. Op zijn website werd kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd.

Saoedi-Arabië is een schurkenstaat. Een door de rest van de wereld en zelfs door het ‘beschaafde’ Westen gesanctioneerde schurkenstaat.

Met droge ogen spreekt het Westen nog altijd over Saoedi-Arabië als een ‘bondgenoot’ en heel wat Westerse landen leveren wapens aan het koninkrijk.

Reactie Nederland

Het kabinet en de Tweede Kamer bespraken de door Saoedi-Arabië voorgenomen massa-executie een maand geleden tijdens het Vragenuur. Minister Jeanine Hennis (Defensie) nam daarbij de honneurs waar voor de afwezige minister Bert Koenders (Buitenlandse Zaken). Bij monde van minister Hennis sprak het kabinet haar zorgen uit, maar daar bleef het bij. Nederland zou haar afkeur uitspreken, alweer, maar zou daar geen enkele consequentie aan verbinden. Minister Hennis benadrukte hoe belangrijk het is om ‘goed contact’ met de Saudi’s te onderhouden, omdat dat de enige manier is om het koninkrijk op de misstanden aan te spreken. Dat aanspreken, dat gebeurt ook echt – aldus de minister. 
D66-Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma wilde wel eens weten wat er moet gebeuren voordat ook voor de minister de maat vol is. Hij verwees daarbij naar het gebruik van verboden clustermunitie door het Saudische leger in Jemen, het blokkeren van een onafhankelijk onderzoek naar de oorlogsmisdaden in Jemen en de vele onthoofdingen in het koninkrijk. 

VOC-mentaliteit

Goede vraag. Zo lang er echter economische belangen gediend kunnen worden lijkt ons kabinet echter met graagte te willen buigen voor Saoedi-Arabië. Dat hebben we vaker gezien, na de onsympathieke sticker-actie van meneer Wilders bijvoorbeeld. Die sticker, groen met witte letters, leek op de Saoedi-Arabische vlag en er stond “De islam is een leugen, Mohammed een crimineel en de Koran gif” opgedrukt. Meneer Wilders moet die sticker in een enveloppe van de Tweede Kamer naar de Saoedische ambassade in Den Haag gestuurd hebben en daar heeft men een half jaartje op dit affront moeten zouten. Tot toch opeens de spreekwoordelijke kogel door de moskee was  en men tot op het bot beledigd besloot te zijn. Zo beledigd zelfs dat men een handelsboycot overwoog.
Een handelsboycot! Paniek in de tent! Toenmalig minister Timmermans stuurde stante pede een van zijn hogere ambtenaren naar Saoedi-Arabië en was prompt voornemens ook zelf naar het gebelgde koninkrijk af te reizen. Dat alles om de plooien in de Saoedi-Arabische vlag glad te strijken. Dat is wat twee miljard exporteuronen met ons kabinet en haar moreel kompas doen. 
Nu gaat het dan ook niet anders. Saoedi-Arabië krijgt begin dit jaar bezoek van de Nederlandse mensenrechtenambassadeur van het ministerie van Buitenlandse Zaken, om samen nog eens gezellig te keuvelen over de mensenrechtensituatie in het land. Dat zal ze leren, die Saoedische mensenrechtenschenders! 
Goed gebruld, mottige tandeloze leeuw!

Reactie Europa

De Europese Unie heeft de executies sterk veroordeeld, maar laat het ook bij lippendienst. Ze doet slechts een beroep op de Saoedische autoriteiten om aan te sturen op verzoening tussen de verschillende bevolkingsgroepen. 


“The Kingdom of Saudi Arabia carried out 47 executions earlier today.
The EU reiterates its strong opposition to the use of the death penalty in all circumstances, and in particular in cases of mass executions.

The specific case of Sheikh Nimr al-Nimr raises serious concerns regarding freedom of expression and the respect of basic civil and political rights, to be safeguarded in all cases, also in the framework of the fight against terrorism. This case has also the potential of enflaming further the sectarian tensions that already bring so much damage to the entire region, with dangerous consequences.

The EU calls on the Saudi authorities to promote reconciliation between the different communities in the Kingdom, and all actors to show restraint and responsibility.”

Minister Koenders heeft die verklaring uiteraard netjes onderschreven: “Nederland bevestigt, mede als EU-voorzitter, de EU-verklaring over de executies in Saoedi-Arabië.” Hij voegde daaraan toe dat Nederland “principieel en actief tegenstander van de doodstraf is”.
Dat alles staat in schril contrast met bijvoorbeeld de reactie van de Duitse eurocommissaris Günther Oettinger op de nieuwe mediawet, die Polen heeft aangenomen. Volgens die wet kan de Poolse regering de directie en hoofdredactie van de publieke omroep zelf benoemen en ontslaan. Schandalig natuurlijk, want daarmee breidelt Polen de pers en muilkorft de vrije meningsuiting. Niet alleen wil meneer Oettinger voorstellen dat de Europese Unie Polen daarom onder toezicht stelt, ook is hij voornemens Polen haar stemrecht in Brussel af te nemen vanwege die nieuwe mediawet als het land zich niet naar de Europese mores voegt. 

Reactie Verenigde Naties

Secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties had dus al zo zijn twijfels bij de aanklachten tegen de 47 gedode Saoedische gevangenen en de eerlijkheid van hun processen. Daarnaast heeft ook hij natuurlijk laten weten hoe ‘geschokt’ hij is door die 47 executies. Hij had de Saoedische autoriteiten opgeroepen, tevergeefs en waarschijnlijk tegen beter weten in, de doodvonnissen om te zetten naar andere straffen. 
Nu is het zo gelegen dat de Verenigde Naties vorig jaar nog de Saudi-Arabische Faisal bin Hassan Trad aangesteld hebben als hoofd van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. 
Destijds gaf meneer Faisal Bin Hassan Trad commentaar op een VN-rapport over de doodstraf, dat door secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon gepresenteerd werd. Daarbij liet hij weten dat hij daarbij het standpunt van de VN niet deelt dat de doodstraf overal op deez’ aardkloot afgeschaft zou moeten worden. Daarmee hebben we nu de wonderlijke omstandigheid dat juist het hoofd van de Mensenraad van de Verenigde Naties uitgesproken pro-doodstraf is. 
Meneer Trad vervolgde zijn betoog met de opmerking dat Saudi-Arabië een islamitisch land is en het vast wenst te houden aan de sharia. Daarom voert het de doodstraf uit. Volgens meneer Trad wordt die doodstraf alleen opgelegd bij ernstige misdrijven en bij gevaar voor de Saudische maatschappij. Afvalligheid en homoseksualiteit vallen daar volgens deze meneer onder. Net als overspel en toverij en het uiten van een onwelgevallige mening, getuige het lot van mensen als Nimr Baqr al-Nimr. 
Het vriendelijk verzoek van meneer Ban Ki-moon zal door de Saoediërs dan ook wel met een bulderende lach terzijde geschoven zijn. 
Ik verafschuw geweld. Ik verafschuw de doodstraf. Ik verafschuw het wegkijken. 
Hear me roar. 

#JusticeForFarkhunda

Farkhunda Malikzada

Kunt u zich de 27-jarige Farkhunda Malikzada nog herinneren? Deze jonge Afghaanse vrouw werd valselijk beschuldigd van het verbranden van een koran en werd gevoeglijk door een dolle meute gelyncht. Ze werd van een dak af gegooid, ze werd geslagen, er werd op haar lijf gestampt, ze werd overreden en uiteindelijk gestenigd. Haar ontzielde lichaam werd vervolgens in brand gestoken. Haar lijdensweg duurde 25 minuten en werd met mobiele telefoons gefilmd.

Farkhunda, zelf een vroom moslima, was de confrontatie aangegaan met de geestelijke van de Shah-Du-Shamshaira-moskee in Kabul, Omran, over de kwakzalvers die hij bij dat heiligdom amuletten en toverspreuken liet verkopen. Omran beschuldigde de vrouw er vervolgens valselijk van dat ze een koran zou hebben verbrand en hitste de menigte tegen haar op, aldus getuigen.

De beelden van de brute lynchpartij die daarop volgde gingen al gauw als een lopend vuurtje over het Internet. Haar gruwelijke dood leverde voor Afghanistan ongekende taferelen op, waarbij vrouwenactivisten op de been kwamen en er openlijk gepleit werd voor het inperken van de macht van geestelijken. Vrouwen verfden hun gezichten rood en gingen boos de straat op. Farkhunda Malikzada’s kist werd door vrouwen naar haar laatste rustplaats gedragen.

Vier van de mannen die de jonge Farkhunda vermoordden kregen de doodstraf opgelegd en acht anderen kregen zestien jaar gevangenisstraf. Elf politiemannen, die zonder wat te doen hadden toegekeken, kregen elk een jaar gevangenisstraf opgelegd.

Nu zijn die vonnissen stilletjes en achter gesloten deuren van tafel geveegd. In het geval van die doodsvonnissen kan ik daar niet rouwig om zijn: De doodstraf is een barbaarse straf die in geen enkel land mogelijk zou moeten zijn. Die doodstraffen zijn omgezet in straffen van twintig jaar.

Omran, de geestelijke die Farkhunda Malikzada valselijk beschuldigde en een meute mannen aanzette tot haar gruwelijke dood, werd echter vrijgesproken.

De familie van Farkhunda en activisten kaarten deze wanstaltige beslissing nu aan. Haar broer, Najibullah, vertelde het volgende aan de BBC:

“It’s not a court, it’s just a show… The media should have been there, we should been there, the lawyers should have been there. It’s a real theatre. The whole world laughs at the judicial system of Afghanistan. Do the judges have families, sisters, mothers – or not? Do they have a heart? We will not accept this decision.”

Farkhunda Malikzada was een dappere vrouw om zo de confrontatie aan te gaan met die geestelijke. Ze was hulpvaardig en betrokken bij het lot van arme mensen.

Haar dood gaf mensen moed, moed om de macht van die geestelijken openlijk tegen te streven en om de onderdrukking van vrouwen te bestrijden.

Farkhunda Malikzada is een van mijn Grote Vrouwen.

Marga Klompé

Op 13 oktober 1956 werd Marga Klompé de eerste vrouwelijke minister van Nederland, in het kabinet Cals. Morgen dus op de kop af 58 jaar geleden. Ze bekleedde de post van minister van Maatschappelijk Werk. Marga Klompé was daarnaast ook de eerste vrouwelijke Nederlandse afgevaardigde binnen het Europese Parlement. In 1971 werd zij benoemd tot Minister van Staat, opnieuw als eerste vrouw.

Marga Klompé werd op 16 augustus 1912 geboren te Arnhem. Ze was buitengewoon intelligent, energiek, nuchter, plichtsgetrouw. Ze was doortastend, bezat een uitstekend analytisch vermogen en was steevast de slimste van de klas op de HBS-B.

Ze studeerde scheikunde en promoveerde in de wis- en natuurkunde. Daarna begon ze nog aan een studie geneeskunde, die ze na het behalen van haar propedeuse af moest breken omdat de universiteit als gevolg van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog gesloten werd. Dat moet haar erg hebben verdroten, Marga Klompé droomde ervan huisarts te worden. Ze viel terug op haar studie scheikunde en van 1932 tot 1949 was ze, naar verluid evengoed met buitengewoon veel plezier, lerares scheikunde.

Klompé, die van huis uit een christelijke apologetische opvoeding genoten had, kwam door al hetgeen zij tijdens haar studie leerde rond haar twintigste levensjaar in een geloofscrisis terecht. Als gevolg daarvan heeft zij een paar jaar buiten de kerk geleefd, maar ze hervond haar geloof in de mystiek van het katholicisme. Ze moet diepgelovig uit haar geloofscrisis zijn gekomen, waarbij ze een blijvend respect voor andere vormen van geloofsbeleving opdeed.

De Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Marga Klompé actief in het verzet. Ze was koerierster en was lid van het Korps Vrouwelijke Vrijwilligers. In die hoedanigheid is ze, bij de inval van de Duitsers in 1940, bij de gevechten op de Grebbeberg geweest waar ze gewonden verpleegde. In 1943 werd zij vice-presidente van de Unie van Vrouwelijke Vrijwilligers en dat zou ze tot 1953 blijven. Tijdens de evacuatie van Arnhem, die door de Duitse Wehrmacht gegeven op 23 september 1944 werd bevolen heeft Marga Klompé een actieve rol gespeeld.

Daarna moest zij onderduiken, onder de schuilnaam Truus ter Aken verbleef ze eerst in Otterloo en daarna in Apeldoorn. Toen Arnhem eenmaal was bevrijd, ijverde ze met de Unie van Vrouwelijke Vrijwilligers op het weer op gang brengen van het openbare leven. Ze werd meteen in mei 1945 lid van de Nederlandse Volksbeweging en later van de Katholieke Volkspartij (KVP).

Politiek leven

Naast de Tweede Wereldoorlog, die haar gehard heeft, waren ook de verkiezingen van 1946 een keerpunt in het leven van Marga Klompé. Er belandde geen enkele katholieke vrouw in de Tweede Kamer, tot ergernis van Marga Klompé die de stelligste overtuiging had dat vrouwen even geschikt zijn als mannen voor eender welke functie dan ook. Die rotsvaste overtuiging zou haar verdere politieke loopbaan mede bepalen. Samen met studievriendin Wally van Lanschot richtte Klompé derhalve in 1947 het Roomsch Katholiek Vrouwendispuut op.

In 1947 reisde Marga Klompé af naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, als lid van de Nederlandse delegatie. Daarbij liep ze in de kijker van een aantal van haar katholieke collegae, het Tweede-Kamerlid E.M.J.A. Sassen en het Eerste-Kamerlid prof. L.J.C. Beaufort, die haar voortvarend onder druk zetten om zich verkiesbaar te stellen voor de Tweede Kamer.

Ze moet daar niet al te veel animo voor gehad hebben, want ze koos voor een onverkiesbare plaats bij de verkiezingen van 1948. Dat heeft haar niet veel geholpen, op 12 oktober dat jaar werd haar gevraagd het Tweede Kamerlid Sassen te vervangen, omdat die tot minister van Overzeese Gebiedsdelen werd benoemd. Binnen de KVP-fractie kreeg Marga Klompé de verantwoordelijkheid over het buitenlands beleid.

Marga Klompé ontpopte zich als een bevlogen politicus en werd beroemd en berucht om haar soms koppige standvastigheid. Ze schroomde niet rake oordelen uit te spreken. Ze was een van de weinigen binnen de fractie de degens durfde kruisen met voorzitter C.P.M. Romme. Als Tweede Kamerlid hield ze zich voornamelijk bezig met Europese zaken, maar later ook met maatschappelijk werk en hoger onderwijs.

Rechtsgelijkheid voor vrouwen

In 1955 diende Corry Tendeloo een motie in tegen het Koninklijk Besluit, dat gehuwde vrouwen verbood bij de overheid werkzaam te zijn. Tot die tijd was het de normaalste zaak van de wereld dat een vrouw simpelweg verplicht was ontslag te nemen op het moment dat zij huwde. Met het aangaan van een huwelijk verloren vrouwen ook nog eens hun handelingsbekwaamheid – in wettelijke zin.

“De Kamer, gehoord de besprekingen over het KB van 13 september 1955, van oordeel, dat het hier niet op de weg van de Staat ligt de arbeid van de gehuwde vrouw te verbieden, nodigt de Regering uit de hiermee strijdende voorschriften te herzien.” 

Marga Klompé steunde de motie-Tendeloo, in tegenstelling tot de meerderheid van haar fractie. Een jaar later, tijdens het kabinet-Drees III, zou de handelingsonbekwaamheid voor vrouwen afgeschaft worden.

Eveneens in 1955 stemde Marga Klompé tegen een (uiteindelijk met een krappe meerderheid verworpen) amendement-Stokman, dat de gemeenteraad de bevoegdheid moest geven kleuterleidsters te ontslaan wanneer ze in het huwelijk traden. De meerderheid van haar fractie stemde voor, maar mevrouw Klompé hield opnieuw voet bij stuk.

Ministerschap

Op 13 oktober 1956 werd Marga Klompé dus minister van Maatschappelijk Werk, een relatief klein departement dat net vier jaar oud was. Zowel de minister als haar departement ondervonden geregeld aanzienlijke weerstand van zowel de Tweede Kamer als het kabinet.

Klompé geloofde ten stelligste in particuliere initiatieven maar vond ook dat een overheid rigoureus ingrijpen moest wanneer die faalden. Haar Wet op de bejaardenoorden uit 1963 en de Algemene Bijstandswet uit datzelfde jaar zijn daar schoolvoorbeelden van. Daarmee is zij een van de grondlegsters van de verzorgingsstaat.

Een voortzetting van het ministerschap zag mevrouw Klompé niet zitten en op 24 juli 1963 droeg zij haar portefeuille over, om terug te keren in de Tweede Kamer. In 1966, tijdens de ‘Nacht van Schmelzer’ deed ze mee met de stemming die het kabinet Cals deed sneuvelen. Ze stemde met pijn in het hart tegen J.M.L.Th. Cals, waarmee zij in de loop van de jaren innig bevriend was. Het belang van haart partij liet ze daarbij prevaleren.

De opvolger van meneer Cals, J. Zijlstra, vroeg Marga Klompé haar oude departement nog eenmaal op zich te nemen, voor de duur van een paar maanden. Het was inmiddels omgevormd tot het ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM). Marga Klompé zwichtte en werd opnieuw minister.

Ze werd in 1967 door haar fractie naar voren geschoven als mogelijke minister-president, maar daar vond ze zichzelf niet geschikt voor. Tijdens het kabinet-De Jong werd zij opnieuw gevraagd aan te blijven als minister en dat deed ze.

In 1971 staakte Marga Klompé haar politieke activiteiten. Datzelfde jaar, en wel op 17 juli, werd ze geëerd met de eretitel van minister van Staat. Ze was de eerste vrouw die deze eer te beurt viel.

Ze mocht dan niet meer actief zijn in de politiek, stilzitten deed Marga Klompé niet. Ze wijdde zich aan kerkelijk werk, als adviseur en bestuurslid van verschillende commissies en organisaties.

Halverwege de jaren tachtig werd Marga Klompé ziek, maar ze bleef doorwerken. Ze overleed op 28 oktober 1986, in Den Haag. Ze werd gecremeerd en haar as werd uitgestrooid over de wateren van de Noordzee.

Marga Klompé was een politiek zwaargewicht, bevlogen en welbespraakt. Zij wordt herinnerd om haar inzet ter bevordering van de mensenrechten en vrede, sociaal welzijn en de internationale sociale verantwoordelijkheid. Daar wil ik emancipatie graag nog aan toevoegen.

Zij is een van mijn Grote Vrouwen. Morgen is de verjaardag van haar aantreden als eerste vrouwelijke minister van Nederland.

Rapportage Mensenrechten in Nederland 2013

Na het Jaarbericht Kinderrechten, dat op 17 juni jongstleden werd aangeboden aan de Vaste Kamercommissie van Veiligheid&Justitie, verschijnt vandaag jaarlijkse rapportage Mensenrechten in Nederland 2013. Deze rapportage wordt opgesteld door het College voor de Rechten van de Mens, een onafhankelijke toezichthouder op mensenrechten in Nederland.

Wie de moeite neemt de tweehonderd pagina’s tellende rapportage door te nemen zal op een aantal lelijke pijnpunten stuiten. Voor wie daar geen zin in heeft, wat high lights:

Discriminatie en non-discriminatie

Ik gooi maar meteen twee hoofdstukken uit de rapportage op een grote hoop. Discriminatie is dagelijkse praktijk. Het gebeurt in veel gevallen niet eens opzettelijk, maar het gebeurt. Zowel op basis van afkomst en cultuur als op basis van geslacht, leeftijd, handicap, seksuele gerichtheid en religie.

Uiteraard refereert de rapportage aan de hoogoplopende discussies over Zwarte Piet. Discriminatie komt op diverse gebieden voor; op de arbeidsmarkt, in het onderwijs, de media, het horeca-deurbeleid, in het politieke klimaat (“Minder Marokkanen. Minder, minder, minder!”) en etnisch profileren door de politie.

Het College voor de Rechten van de Mens gaat in haar rapportage nog even op zoek naar de oorzaak daarvan en van de allergische reactie die de gemiddelde Nederlander kennelijk geeft op de constatering dat iets discriminatoir zou zijn. Blanke autochtonen schieten nogal eens in een krampachtige ontkenning en zelfverdediging. We wanen ons tolerante inwoners van een tolerant gidsland en hebben er moeite mee wanneer die illusie doorgeprikt wordt. Dat herken ik ook in mijzelf, ik heb me in de discussie over Zwarte Piet bijvoorbeeld ook geroerd.

Zorgelijk vind ik de observatie van een opkomend “nativisme”, waarbij men als “native” of oorspronkelijke bewoner oudere en zwaarwegender rechten te hebben dan relatieve nieuwkomers.

Vrouwen worden nog altijd niet gelijk betaald voor gelijk werk en ook zwangerschapsdiscriminatie is gewoon gemeengoed. Kom op zeg, Nederland, dat is structurele discriminatie van de helft van de populatie!

Transgenders komen er het bekaaidst vanaf, voor hen is zelfs niets voorzien in de Algemene Wet Gelijke Behandeling.

Nationale implementatie en infrastructuur

Een lang verhaal kort: Mensenrechten staan nog te laag op de agenda’s van onze Rijksoverheid en de gemeentes. Beleid zou vaker en beter aan mensenrechten getoetst moeten worden. Een gemeente die huishoudelijke hulp wegbezuinigt waardoor een hulpbehoevende niet langer zelfstandig kan wonen tast het recht op wonen en het recht op sociale bescherming van die hulpbehoevende aan.

De rapportage is ook kritisch over de opkomende participatiesamenleving. Participatie is prachtig en een teken van een overheid die burgers ziet als volwaardige, zelfredzame en autonome eigenboontjesdoppers. Het is wel een struikelblok voor hulpbehoevenden die om te beginnen al geen geschikt sociaal netwerk hebben waarop zij een beroep kunnen doen.

Rechtspleging en rechtsmiddelen

Om de doorlooptijden van eenvoudige rechtszaken te bekorten is de ZSM-werkwijze ingevoerd. De officier van Justitie kan daarbij een strafbeschikking opleggen en doet daarbij wat eigenlijk aan de rechter is voorbehouden. Een verdachte hoeft daar niet mee akkoord te gaan en kan zo alsnog toegang krijgen tot een onpartijdige en onafhankelijke rechter. Voorwaarde daarbij is dan wel dat die verdachte juist en volledig geïnformeerd wordt over de mogelijkheden tegen die strafbeschikking in te gaan en over zijn recht op rechtsbijstand.

Nog een lang verhaal kort: Bezuinigingen op de (gesubsidieerde) rechtsbijstand vormen een direct gevaar voor het recht op toegang tot een rechter en het recht op een eerlijk proces.

Waarborgen rond vrijheidsbeneming

Het College voor de rechten van de Mens maakt zich zorgen om een conceptwetsvoorstel dat het mogelijk moet maken dat verdachten, die nog niet onherroepelijk zijn veroordeeld en wiens schuld dus nog niet onomstotelijk vaststaat, toch alvast de gevangenis in kunnen verdwijnen.

Mensen blijken in Nederland regelmatig onterecht of te lang in voorlopige hechtenis te zitten. Dat is niet alleen in strijd met de mensenrechten, we betalen ons ook blauw (11,1 miljoen euro!) aan schadevergoedingen. Rechters maken simpelweg te weinig gebruik van bestaande alternatieven op die voorlopige hechtenis.

Het ergst van alles: Driekwart van de strafrechtelijk opgesloten kinderen in justitiële jeugdinrichtingen zit daar in voorarrest, van hen is dus nog niet bekend of ze terecht vast zitten.

Migratie en mensenrechten 

In 2013 zaten toch nog dertig kinderen in vreemdelingenbewaring of grensdetentie en hoe we dat ook wenden of keren, kinderen horen daar per definitie niet in thuis. Dit jaar worden er maatregelen ingevoerd die dat geheel onmogelijk moeten maken.

Vreemdelingen worden na binnenkomst eerst twee weken onder een zwaar verblijfsregime ondergebracht, onnodig, want een lichter en minder vrijheidsbeperkend regime in gewoon voorhanden. Wie in vreemdelingendetentie verblijft ondervindt ook nog eens onnodig veel drempels wanneer hij medische hulp nodig heeft.

Vreemdelingen die Nederland moeten verlaten maar dat niet kunnen, bijvoorbeeld omdat het land van herkomst niet meewerkt, hebben geen toegang tot basale voorzieningen zoals onderdak en voedsel. Zieke vreemdelingen worden teruggestuurd naar hun thuisland, terwijl we van tevoren al weten dat zij daar niet de ziekenzorg zullen krijgen die ze nodig hebben.

Privacy

Nederlandse en Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsdiensten verzamelden en analyseerden vorig jaar op grote schaal onze gegevens. De wetgeving die ons tegen een dergelijke inbreuk in onze persoonlijke levenssfeer moet beschermen is verouderd en houdt geen rekening met alle technische vooruitgang op dat gebied.

De Nederlandse diensten vertrouwen daarnaast buitenlandse diensten op hun blauwe ogen dat zij zich daarbij wel aan de mensenrechten zullen houden en dat is in de praktijk hoogst onverstandig gebleken.

Uitbreidingen in cameratoezicht verdienen het ook uitermate kritisch te worden bekeken en dan met name de inzet van mobiele camera’s en drones, die nog een veel grotere inbreuk op onze privacy zijn.

Door de voorgenomen decentralisatie zullen gemeentes vaker en meer van onze gegevens met elkaar uit gaan wisselen, zo vreest het College. Er moet een wettelijke garantie ingebouwd worden dat die uitwisseling wel ondubbelzinnig, vrijwillig en in overeenstemming met de Wet Bescherming Persoonsgegevens gebeurt.

Huwelijk en privé- en gezinsleven

Een grote vooruitgang werd vorig jaar geboekt in wetgeving die het privé- en gezinsleven beschermt van ouderparen van gelijk geslacht. Lieden die geen huwelijken willen voltrekken tussen paren van gelijk geslacht zijn (eindelijk!) niet meer benoembaar als trouwambtenaar.

Transgenders die hun gegevens bij de burgerlijke stand willen veranderen moeten daarbij een verklaring van een deskundige overleggen, die daarin verklaart over de “duurzaamheid van de wens van de transgender”. Dat staat in potentie op gespannen voet met het recht op zelfbeschikking.

De gaswinning in Groningen kan de veiligheid en het leefmilieu van de Groningers aantasten en daarbij wordt hun recht op bescherming van het privé- en gezinsleven aangetast. De overheid heeft in deze kwestie te weinig oog voor dat mensenrecht, zowel bij de afhandeling van reeds ontstane schade als bij haar besluitvorming omtrent de gaswinning.

Lichamelijke en geestelijke integriteit

Huiselijk geweld staat hoog op de agenda en dat is maar goed ook want het komt op grote schaal voor. Nederland maakt zich op om het Verdrag van Istanbul, over geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld in het algemeen, te ratificeren. Dat duurt echter wel erg lang en Caribisch Nederland laat het daarbij zelfs helemaal afweten.

Mensenhandel

Voor slachtoffers van binnenlandse mensenhandel, en dan vooral meisjes, is te weinig passende opvang en zorg. Jeugdzorg heeft zelfs onvoldoende kennis in huis om deze slachtoffers te herkennen. Tijdens de rechtsgang is een schadevergoeding voor slachtoffers als onderdeel van het vonnis nog altijd een ondergeschoven kindje.

Minder bekende vormen van mensenhandel, zoals gedwongen bedelen en gedwongen criminaliteit, dienen beter in kaart te worden gebracht. Al wat we weten is dat deze vormen in ruime mate naast seksuele uitbuiting bestaan, maar concrete cijfers zijn er niet.

Bedrijven en mensenrechten 

Bedrijven hebben wat mensenrechten betreft net zo goed hun verantwoordelijkheden. Te hoge werkdruk, slechte arbeidsomstandigheden, gezondheidsschade, ongewenste intimiteiten, onderbetaling en al wat dies meer zij kunnen een inbreuk op de mensenrechten vormen. Er is nog te weinig aandacht voor moderne slavernij. De regering heeft vorig jaar het Nationaal Actieplan Bedrijfsleven en Mensenrechten aan de Tweede Kamer gepresenteerd, maar hoe dat verder in de praktijk vorm moet gaan krijgen is nog volledig onbekend.

Arbeid en sociale zekerheid

Discriminatie op de arbeidsmarkt gebeurt, op kleur, leeftijd, geslacht, handicap enzovoorts, en vooroordelen en stereotyperingen onder werkgevers spelen daar een rol in.

Huishoudelijk werkers hebben binnen het sociaal en arbeidsrecht een minder gunstige positie dan andere werknemers.

Gemeenten mogen bijstandgerechtigden tot een tegenprestatie verplichten, maar niet om het werk te doen van mensen in functies die zijn wegbezuinigd en niet ten faveure van private partijen. Ook die bijstandgerechtigden hebben gewoon recht op billijke en eerlijke arbeidsomstandigheden en gelijk loon.

Gezondheid en zorg

Zorg moet toegankelijk, beschikbaar en van goede kwaliteit zijn. Niets minder.

Het college maakt zich daar zorgen over, meer bepaald de ouderenzorg en de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. In de laatste branche constateert het misstanden met een structurele aard; lichamelijke integriteit, privacy en rechtsbescherming van patiënten zijn in het geding.

Er is nog altijd te weinig garantie dat onze persoonlijke gegevens en het medisch beroepsgeheim naar behoren worden beschermd bij het delen van onze medische gegevens. Gelukkig zei ik ‘nee’ tegen het elektronisch patiënten dossier en heb ik duidelijk aangegeven dat mijn gegevens niet gedeeld mogen worden.

Onderwijs en mensenrechteneducatie

Mbo-studenten met een beperking ondervonden vorig jaar problemen bij toegang tot een opleiding en het vinden van een stageplaats, terwijl zij toch echt recht hebben op een gelijke behandeling en passend onderwijs.

Educatie over onze mensenrechten staat nog steeds niet in de kerndoelen van het onderwijs.

Levensstandaard 

Er zijn nog altijd groepen mensen die in armoede leven en die niet of nauwelijks in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Het aantal daklozen is toegenomen en meer mensen zijn afhankelijk van de voedselbank. Een derde van alle armen zijn kinderen en jongeren onder de achttien jaar. Het huidige armoedebeleid is niet gestoeld op de mensenrechten en er is weinig oog voor de beschadigende gevolgen van armoede.

Caribisch Nederland 

Armoede is hier het grootste probleem. Het gemiddeld inkomen is er lager, de gemiddelde kosten voor levensonderhoud hoger. Het gemiddeld opleidingsniveau is laag en met de werkgelegenheid is het somber gesteld. Huiselijk geweld is een veelvoorkomend probleem. De detentieratio is relatief hoog, mede omdat er geen oog is voor alternatieven op vrijheidsstraffen.

Lieve Minister Timmermans

Ik heb begrepen dat u inmiddels een van uw hogere ambtenaren naar Saoedi-Arabië gestuurd heeft en u zelfs voornemens bent er zelf naartoe af te reizen. Dat alles om de plooien in de Saoedi-Arabische vlag glad te strijken die de stickeractie van meneer Wilders teweeg heeft gebracht.

Op de stickers van meneer Wilders, die hij in november van het vorige jaar al presenteerde, staat in Arabisch schrift de anti-islamitische boodschap “De islam is een leugen, Mohammed een crimineel en de Koran gif” – of woorden van gelijke strekking, ik ben het Arabisch niet machtig dus ik verlaat mij hier op de vertaling van anderen.

De sticker, groen met witte letters, lijkt op de Saoedi-Arabische vlag. Op die vlag, ook groen met witte belettering, staat de islamitische geloofsbelijdenis: “Ik getuig dat (er) geen godheid is (dan) alleen God en ik getuig dat Mohammed de gezant van God is.” Of, alweer, woorden van gelijke strekking.

Meneer Wilders maakt met zijn sticker de islamitische profeet en godsdienst belachelijk en misbruikt daarbij de nationale vlag van Saoedi-Arabië. Dat is onaardig van meneer Wilders en onfatsoenlijk bovendien, vond ik, maar hij is vrij zijn mening te uiten en vlagschennis is in Nederland in het geheel niet strafbaar.

Daarnaast moet hij die sticker in een enveloppe van de Tweede Kamer naar de Saoedische ambassade in Den Haag gestuurd hebben en daar heeft men kennelijk een half jaartje op dit affront moeten zouten. Inmiddels is de spreekwoordelijke kogel door de moskee en is men beledigd. Zo beledigd dat men een handelsboycot overweegt.

Daarmee krijgt meneer Wilders zijn zin, want dat de Saudi’s er uiteindelijk het hunne van zouden denken kon hij op zijn vingertjes natellen natuurlijk. Dat was de bedoeling ook, daar hoeven we ons geen illusies over te maken. Nu mogen de Saudi’s op hun beurt natuurlijk van meneer Wilders vinden wat ze willen, maar dat dreigen met een handelsboycot is natuurlijk aperte nonsens. Voor zulke dwingelandij, uitgerekend van dit land, zouden we doof moeten blijven.

Volgens u, beste meneer Timmermans, “is er officieel er nog altijd géén sprake van een handelsboycot door Saoedi-Arabië” maar hoort u wel verhalen van “steeds meer Nederlandse bedrijven die geen contracten krijgen en dat hun samenwerking met de Saoedi’s niet doorgaat”. U vreest voor dat handelsboycot en dat begrijp ik best. Money makes the world go round en in dit geval gaat het om meer dan twee miljard exporteuronen.

Toch zou ik u willen vragen gewoon fijn thuis te blijven.

U geeft zelf aan dat Nederland al jarenlang met Saoedi-Arabië praat over de mensenrechten in dat land, maar dat “deze dialoog door de actie van Wilders vrijwel onmogelijk is geworden”. Om dit gevoelige onderwerp weer ter sprake te kunnen brengen is het volgens u “eerst nodig om ‘de rotzooi van Wilders’ op te ruimen”.

Laat de Saudi’s nu eerst hun eigen rotzooi maar eens opruimen alvorens handel met hen te willen drijven. Mensenrechtenschendingen zijn er aan de orde van de dag en daar hebben die jarenlange conversaties duidelijk weinig tot niets aan veranderd.

In Saoedi-Arabië werd blogger en oprichter van de Saoedische website “Vrije Saoedische Liberalen” Raif Badawi op 30 juni 2013 nog veroordeeld tot 600 zweepslagen en zeven jaar gevangenisstraf wegens belediging van de islam. Op zijn website werd namelijk kritiek gegeven op de rol van religie in de Saoedische samenleving en werden religieuze leiders bekritiseerd. Badawi had kritiek op de religieuze politie voor het schenden van mensenrechten en erger nog; Raif Badawi had het gore lef om te vinden dat moslims, christenen, joden en atheïsten gelijkwaardig aan elkaar zijn en haalde zich daarmee de toorn van een islamgeleerde op de hals. Raif Badawi is een van velen.

Mensenrechtenverdedigers worden vervolgd en gestraft, mensen worden er zonder aanklacht jarenlang opgesloten, vrouwenrechten worden er systematisch geschonden, vreemdelingenhaat tiert er welig, er wordt gemarteld en men bedient zich er van uitermate wrede straffen. Vrijheid van religie is non-existent, op afvalligheid staat de doodstraf. Het is het enige land ter wereld dat nog aan koppensnellen doet, bij voorkeur en plein public. Nieuwe wetten verklaren atheïsten er tot terroristen.

Lieve Minister, u hield vorige week nog een fel betoog tegen antisemitisme en racisme in Europa. U maakte zich boos om antisemitisme en de uitlatingen door politici van rechts-populistisch pluimage. Volgens u bedreigen antisemitisme, racisme, discriminatie, islamofobie, antigevoelens tegen religie of antigevoelens tegen mensen die ervoor kiezen geen religie te hebben  “het Europese project” en de strijd tegen zulke sentimenten moet ons veel waard zijn.

Is dat dan alleen in Europa of is twee miljard exporteuronen gewoon te duur?

Wanneer die strijd u werkelijk zo veel waard is, blijf dan thuis. Boycot Saoedi-Arabië.

Put your money where your mouth is.