Hoer!

12553-womanboundWat ben ik blij dat ik bijna 42 ben en vandaag de dag geen tienermeisje hoef te zijn. Dacht ik dat met de zogeheten bangalijsten en wraakporno de heksenjacht op vrouwen haar hoogtepunt wel gehad zou hebben, verzint de jeugd van tegenwoordig het toch nog een graadje erger. ‘Exposen’ noemen ze het.

In Telegram-groepen, met duizenden leden, worden meisjes en vrouwen weggezet voor ‘kech’, voor hoer. De bloeddorstige meute pakt alles aan om deze meisjes en vrouwen te vernederen, angst aan te jagen en het leven onmogelijk te maken.

De pijlen lijken vooral gericht op de kwetsbaarste groepen; jonge vrouwen met een Marokkaanse of Turkse achtergrond, die te lijden hebben onder een schaamtecultuur. Een van de Telegram-groepen heet zelfs ‘hoofddoekjes18+’.  Zelfs minderjarige meisjes worden aan deze virtuele schandpaal genageld.

Hyena’s

Daar hebben de Telegramhyena’s overigens niet veel voor nodig; een beetje make-up of een beetje decolleté en de vrouw in kwestie is een ‘hoer’. Heb het lef en het goede fatsoen niet om de avances van zo’n hyena af te wijzen, want ook dan sta je met foto en al te kijk.

NOS Mashup zat ruim een week in dit soort Telegram-groepen en legde de akelige aard van dit fenomeen en zijn gebruikers bloot. Een van de slachtoffers vertelt hoe haar ouders, midden op straat, werden aangesproken op haar naaktfoto’s.

Een ander slachtoffer was 16 toen ze argeloos en in vertrouwen een pikant fotootje maakte voor haar vriendje. Nu is het uit en wordt haar baas gebeld met de vraag ‘waarom hij iemand als zij in dienst had en dat ze de naam van de zaak verpestte’. Haar vriendinnen durfden niet meer met haar om te gaan, omdat ze dan evengoed voor ‘kech’ uitgemaakt zullen worden.

Haar enige misstap nochtans was haar vertrouwen in haar toenmalige vriendje en dat maakt alleen hem een ‘kech’, omdat hij dat vertrouwen zo beschaamde.

Dat ‘exposen’ gaat dus extreem ver: Er staan niet alleen foto’s en filmpjes, maar ook namen en telefoonnummers bij. En het blijft niet bij Telegram, ben je daar eenmaal aan de beurt geweest dan wordt dat verder gedeeld, op Facebook, WhatsApp, Instagram.

Achterlijk

De achterlijkheid van dit alles is overweldigend. Wat is dat toch met die ziekelijke obsessie met het vrouwenlijf als lustobject en als maatstaf voor het karakter van de eigenaresse van dat vrouwenlijf?

Over een paar dagen leven we in 2018 en nog doet de volkomen stupide notie opgeld dat zedelijkheid niet tussen de oren zou zitten maar er overheen gedrapeerd en de mate van losbandigheid af te meten zou zijn aan de lengte van een rok.

Om nog maar niet te spreken van het idee dat mannen willoze, weke wezens zijn die geheel en al zijn overgeleverd aan hun seksuele driften, die bij het zien van een losse haarlok of blote enkel al hun zelfbeheersing verliezen. Schei. Toch. Uit.

Pareltjes

Luister nou even naar Tante Dis. Nog niet al te lang geleden liepen mannen rechtop over slagvelden, terwijl de kanonskogels hen om de oren suisden. Ze bukten niet omdat bukken niet sjiek was. Mannen worden niet warm of koud van bloot vrouwenhaar en als ze dat al wel werden, dan zijn ze prima in staat er af te blijven.

Maak van jongens en mannen geen seksuele roofdieren zonder ruggengraat. Maak van meisjes en vrouwen geen verboden vruchten of kwetsbare pareltjes die je moet ‘koesteren’ zoals de oester dat met de hare lijkt te doen. Uitwassen zoals de bangalijsten en dit ‘exposen’ zijn juist symptomen van die zieke, obsessieve seksuele moraal.

Luister nou even

Lieve meisjes en vrouwen, jongens en mannen. Je lijf is prachtig zoals het is en het is alleen van jou, geniet ervan zonder schroom. Maar houd je hoofd erbij, ook dat ben je aan jezelf verschuldigd.

Geen ‘nee’ betekent nog lang geen ‘ja’. Vergeet nooit dat bijvoorbeeld verkrachting een gelegenheidsdelict en geweldsmisdrijf is, waarbij niet uit een seksuele noodstand wordt gehandeld, maar de seksuele handelingen een middel zijn om het slachtoffer geweld aan te doen. Het maakt een verkrachter niet uit wat zijn slachtoffer aanheeft, wel of hij gelegenheid en een makkelijk slachtoffer ziet. Ongeveer de helft van de slachtoffers bevriest van angst en verzet zich niet. Dat is een zelfbeschermingsmechanisme van je eigen lijf, een ingebakken overlevingsstrategie.

Van onbeschermde seks komt zwangerschap en mogelijk een seksueel overdraagbare aandoening. Liefde beklijft niet altijd, vertrouwen wordt geregeld beschaamd. Mensen stellen je teleur en het voordeel van de twijfel is altijd onverstandig. Fouten maken we allemaal. Je bent niet de eerste, en je zult zeker de laatste niet zijn.

Laat je echter nooit, door wie dan ook, wijsmaken dat je verantwoordelijk kunt zijn voor het doen en laten van een ander. Niemand lokt uit tot ongewenste intimiteiten, aanranding of verkrachting door het niet dragen van een hoofddoek of het wel dragen van een hippe korte rok of make-up.

Boodschappenlijstje Tweede Kamerverkiezingen 15 maart 2017

Goed, stemmen is dus een serieuze zaak. Voordat ik al die partijprogramma’s doorworstel maak ik heel even pas op de plaats. Wat vind ik belangrijk, voor mij, voor andere Nederlanders, voor Nederland?

Ik heb natuurlijk mijn eigen Top 10, van onderwerpen die me het meest aan het hart gaan. We leven samen in een van de mooiste, welvarendste en vrije landen op deez’ aardkloot. In het dagelijks leven heb ik niet tot nauwelijks reden tot klagen. Dat zou ik graag zo houden.

Daarbij vind ik in een aantal gevallen de kosten in beginsel onbelangrijk. Een goede gezondheidszorg kost geld, net zoals goed onderwijs en een gedegen rechtssysteem. Ik betaal er met alle liefde (meer) belasting voor. Partijen die doen alsof zulke kosten ontzettend vervelend, lastig of zelfs ongewenst zijn kun je bij voorbaat eigenlijk niet au sérieux nemen.

Die Top 10 van mij, die ziet er zo uit:

Geluk

Ja, ik hoor u wel brommen hoor. Geluk! Hoe denk ik dat te definiëren voor 17 miljoen verschillende mensen? En hoe denk ik dat meetbaar te maken of in doelstellingen te vatten? Schrijf me nou niet meteen af als zweverig tiepje of naïeve wereldverbeteraar. Nederland staat al jaren in een Top 10 van ´s werelds meest gelukkige landen. Er is een heus World Happiness Report!

Nationaal geluk is te meten, door te kijken naar een breed scala van indicatoren; de kwaliteit van het bestuur, bruto binnenlands product, (politieke) vrijheid, sociaal kapitaal, sociale voorzieningen, levensverwachting, gemiddelde goede gezondheid, vertrouwen (o.a. in sociale voorzieningen), vrijgevigheid en vrijheid van corruptie.

Vrijheid

Mijn vrijheid is mijn grootste goed. Ik ben vrij te gaan en staan waar ik wil. Ik ben vrij mijn eigen verstand en geweten te volgen en ik mag, in dezelfde mate als u, vrij aanspraak maken op de vele rechten en vrijheden in ons kikkerlandje. Ik ben vrij mijn mening te uiten. Ik ben vrij te beschikken over eigen lijf en leden, baas in eigen buik.

De onaantastbaarheid van het lichaam staat wel nog altijd onder druk, zo worden ook hier nog altijd kinderen besneden omdat hun ouders dat een religieuze plicht vinden. Besnijdenis is prima, dat moet u zelf weten, zo lang u daar maar zelf voor kiest. Daarnaast wordt er nog gesteggeld over mijn vrijheid zelf te bepalen wanneer ik mijn leven voltooid vind en die beslissing is aan niemand dan aan mijzelf. Wil ik over veertig jaar een pil van Drion op mijn nachtkastje hebben liggen, dan gaat u dat niets aan.

Veiligheid en Recht

U ziet het nu in Amerika, een gedegen en integer rechtssysteem is uitermate belangrijk. Rechters horen neutraal en onafhankelijk te zijn en niet te (hoeven) buigen voor politieke winden en windbuilen. Dat betekent dat zo’n rechtssysteem een aantal waarborgen moet kennen, al was het maar om rechters te beschermen tegen potentaten zoals een president Trump, die denken boven de wet te staan. Tsjakka, het belang van een ordentelijke staatsinrichting op een zilv’ren dienblad! De scheiding van kerk en staat is helaas nog lang niet af en de trias politica moeten we zwaar bewaken.

Ik ga graag veilig en ongestoord over straat, dat is mijn veiligheid in het klein. In het groot zie ik natuurlijk graag een overheid die anticipeert op spanningen en calamiteiten in binnen- en buitenland en die er alles voor doet om onze samenleving veilig en leefbaar te houden. Daarbij hecht ik niet aan open grenzen voor Jan en alleman, maar word ik wel wantrouwig wanneer mensen steevast menen privacy uit te moeten wisselen voor veiligheid.

Een integere politiemacht die draagvlak heeft onder de bevolking, die tot in de haarvaten van de samenleving zit en die genoeg budget, personeel, tijd en ruimte heeft om haar werk naar behoren te doen vind ik essentieel.

Geweld in de privésfeer is de omvangrijkste geweldvorm in onze mooie, Nederlandse samenleving en zou daarom alleen al veel meer prioriteit moeten krijgen. Ongeveer 50% van de Nederlandse bevolking heeft nooit te maken gehad met huiselijk geweld of met een vervelend incident in de huiselijke kring.

Bijna 40% van de vrouwen in Nederland heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van alle meisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de jongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van die slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

Gelijkheid

Geen mens is meer dan de ander. We zijn misschien niet allemaal hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Iedereen verdient dezelfde kansen in het leven en heeft recht op een gelijke behandeling in gelijke gevallen.

’t Moet nochtans gezegd dat u mij, als vrouw, nog altijd mag discrimineren wanneer u dat uit hoofde van een of ander geloof doet. Zo vindt ons College voor de Rechten van de Mens dat een buschauffeur best vrouwenhandjes mag weigeren en dat is en blijft een gotspe. Discriminatie is nooit oké, dus ook niet op religieuze gronden. Ook homoseksuelen worden nog met regelmaat gediscrimineerd en mensen met een andere etnische herkomst treft nog met grote regelmaat hetzelfde lot.

Sommige diertjes zijn dus nog altijd meer gelijk dan andere diertjes en dat behoeft remedie.

Emancipatie

Ja, u kent me natuurlijk al. Emancipatie, dat is een dingetje hoor. Er schort nog wat aan het naamrecht, de arbeidsparticipatie van vrouwen en gelijk loon voor gelijk werk. Slechts om en nabij de helft van de Nederlandse vrouwen is economisch zelfstandig, tegenover 73% van de mannen.

Nederlandse vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds 17,6% (CBS, 2012) minder dan hun mannelijke evenknieën. Daar is 4% van volstrekt onverklaarbaar. Dat verschil wordt wel kleiner, maar dat gaat zo langzaam dat we nog een jaar of zeventig nodig zullen hebben om die loonkloof te dichten – zouden we dit tempo aanhouden.

Mannen worden nog altijd structureel ondergewaardeerd waar het gaat om hun kwaliteiten als ouder en opvoeder. Ruim een vijfde van de vrouwen en 42% van de mannen vindt een vrouw nog altijd geschikter om kinderen op te voeden dan een man (Emancipatiemonitor 2014). Werk aan de winkel!

Sociale zekerheid

Er gaat geen verjaardagsfeestje voorbij of er wordt wel boos gesproken over uitkeringstrekkers of asielzoekers die op onze kosten hun tanden laten bleken. Een sociaal vangnet voor wanneer het leven je even grandioos tegenzit (en dat gebeurt heus de besten) is nochtans een van de mooiste verworvenheden van onze staat. Werkeloosheid, pensioen, ziekte of arbeidsongeschiktheid lossen we op door solidariteit en samenhorigheid: er wordt collectief gezorgd voor alle Nederlanders. Betalen we allemaal netjes aan mee.

Toch, ’t kan en moet beter. U heeft het vandaag kunnen lezen; het aantal huishoudens in langdurige armoede stijgt. Die armoede raakt zo veel kinderen, dat het me het schaamrood op de kaken doet staan.

Vooral eenoudergezinnen met minderjarige kinderen blijken vaak te maken te hebben met risico op armoede. Dit speelde bij ruim een kwart van die groep. In totaal groeiden in 2015 ruim 320.000 kinderen op in een huishouden met een extreem laag inkomen. Voor 125.000 van hen was dit het vierde jaar achtereen, oftewel 8000 meer dan in 2014.

Onderwijs en cultuur

Nederland is een kenniseconomie. We hebben dus ook een economisch belang bij goed onderwijs in het algemeen en uitstekend hoger onderwijs in het bijzonder. Daarnaast, het is nog met geen enkele generatie goedgekomen zonder dat er in werd geïnvesteerd. Kinderen die lezen bijvoorbeeld, belanden later hoger op de sociale ladder.

Nederland telt, naar schatting, 250.000 mensen die niet kunnen lezen of schrijven. Dat is 1,5% van de bevolking. Daarnaast zijn er 1,3 miljoen laaggeletterden, die wel losse woorden kunnen lezen maar een wat langere tekst niet kunnen behapstukken. Laaggeletterdheid kost de maatschappij 556 miljoen euro per jaar. Wat u daarbij wellicht niet zult verwachten is dat twee derde van die 1,3 miljoen laaggeletterden van Nederlandse afkomst is. Tien procent van onze 15-jarigen is een zogeheten zwakke lezer.

Ieder kind heeft recht op onderwijs, dat moet leiden tot een startkwalificatie. Gelijke kansen, dat begint in het onderwijs. Daar is ook een maatschappelijk belang bij in het geding. Niet alleen omwille van onze kenniseconomie, maar vroegtijdig schoolverlaten vergroot bijvoorbeeld ook de kans op een criminele carrière met een factor 2,5. Terug met het verheffingsideaal!

Gezondheidszorg

Zorg moet toegankelijk, beschikbaar en van goede kwaliteit zijn. Niets minder. De zorg kan ongetwijfeld slimmer, efficiënter en goedkoper en dat is geweldig, zo lang de zorg er ook maar beter op wordt. De rechten van patiënten, het welbevinden van verpleeghuisbewoners, verstandig medicijnengebruik, lagere kindersterfte en meer aandacht voor zorgmijders, het mag allemaal wat kosten.

Er zijn in Nederland relatief weinig tienerzwangerschappen en tienermoeders en toch maak ik me zorgen over hoe wij daar mee omgaan. De vergoeding van anticonceptie zoals de pil moet terug de basisverzekering in en er zou veel meer aandacht voor goede seksuele voorlichting en vorming moeten zijn.

Natuur en klimaat

Nederland is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Dat betekent dat we extra zuinig moeten zijn op onze natuur, onze lucht en ons water. De gemiddelde Randstedeling rookt zeven sigaretten per dag zonder er een daadwerkelijk op te steken. Dierenwelzijn is een ondergeschoven kindje.

We eten graag te veel en vooral goedkoop vlees en dat levert dieronterende toestanden op in de bio-industrie en bij het vervoeren van levend slachtvee. Het slachtvee dat dubbel pech heeft wordt dan ook nog eens ritueel en dus liefst onbedwelmd geslacht. Nederland heeft enorme aantallen vee, alleen al twaalf miljoen varkens. De huisvesting van zo veel dieren is problematisch, op zijn zachtst gezegd. De legbatterij is dan wel verboden, maar de megastallen worden de grond uit gestampt. Er zijn 2,8 miljoen melkkoeien in Nederland. Van deze dieren staat 30% altijd op stal. De kalveren worden direct na de geboorte bij het moederdier weggehaald.

We hebben, alleen op televisie al, uitgebreid kunnen zien hoe het bloed uit levend vee vervoerende vrachtwagens liep, hoe de “plofkip” aan haar naam komt, hoe kippen de snavel en biggen de staart wordt afgeknipt, hoe koeien onverdoofd onthoornd worden en te lijden hebben van ontstekingen aan hoeven en uiers. We hebben de dierenlijken in grote grijpers zien hangen nadat er weer eens op grote schaal een dierziekte uitbrak, omdat we ons vee op grote schaal en dicht op elkaar willen houden en omwille van de export weigeren ze in te enten.

Normen en waarden

Ik maak me zorgen over de verhuftering van ons, Nederlanders. Onze samenleving verruwt en de tolerantie, waar we ooit bekend om stonden, staat onder druk. We wisten ruimte voor ieder individu enerzijds zo goed samen te laten gaan met solidariteit en betrokkenheid. Een smaldeel van ons juicht inmiddels bij nieuwsberichten over verdronken ‘gelukzoekers’ en we zien de vluchtelingenstroom, die onze kant op komt, met achterdocht en vrezen aan. Aan de andere kant horen we mondiaal nog altijd bij de top van goede doelen-gevers. Geweld tegen hulpverleners is in opmars. We zullen zelf, als burgers van dit prachtland, weer aan de bak moeten. Omgangsvormen, respect voor elkaar – dat begint bij onszelf.

Omdat goed leiderschap grotendeels bestaat uit een goed voorbeeld dienen we de integriteit van de overheid te bewaken en corruptie te bestrijden. Geen ruimte dus, voor liegende ministers en deals met criminelen sluiten.

Ik ben benieuwd hoor, wat vind ik straks bij wie terug:

1. VVD
2. Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
3. PVV (Partij voor de Vrijheid)
4. SP (Socialistische Partij)
5. CDA
6. Democraten 66 (D66)
7. ChristenUnie
8. GROENLINKS
9. Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
10. Partij voor de Dieren
11. 50PLUS
12. OndernemersPartij
13. VNL (VoorNederland)
14. DENK
15. NIEUWE WEGEN
16. Forum voor Democratie
17. De Burger Beweging
18. Vrijzinnige Partij
19. GeenPeil
20. Piratenpartij
21. Artikel 1
22. Niet Stemmers
23. Libertarische Partij (LP)
24. Lokaal in de Kamer
25. JEZUS LEEFT
26. StemNL
27. MenS en Spirit/Basisinkomen Partij/V-R
28. Vrije Democratische Partij (VDP)

LHBT in Nederland

Binnenkort, op 17 mei, is ’t de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie. Een mooi moment om de Nederlandse samenleving eens tegen het regenbooglicht te houden. 
Voor de zekerheid voor de intellectueel minderbedeelden die mijn blog frequenteren: Nee, dan hebben we het per definitie dus niet over volwassenen die het op seksueel gebied op kinderen voorzien hebben. Homoseksualiteit is de seksuele en romantische voorkeur voor een gelijkwaardige partner van eigen geslacht en heeft met de ziekelijke voorliefde voor de kindergestalte niets te maken.
Goed. Het Sociaal en Cultureel Planbureau stak ons allemaal gevoeglijk even een thermometer in de aars en publiceert vandaag haar bevindingen in de LHBT-Monitor (PDF). Deze Monitor verschijnt voor het eerst en is gebaseerd op een aantal grootschalige bevolkingsonderzoeken, waaronder bijvoorbeeld de Veiligheidsmonitor en de SCP Leefsituatie Index. 
Er is wat goed nieuws en er is wat slecht nieuws. 

Stand van zaken

Samen met Zweden en Denemarken mag ons kikkerlandje zich tot de top 3 rekenen voor wat betreft ruimdenkendheid over lesbische, homoseksuele en biseksuele mensen. De bevolking van West-Europese landen, die al positiever in deze materie stond, is er positiever over gaan denken. De Oost-Europeanen zijn feitelijk gewoon negatief gebleven. 
Iets meer dan negen (9,2) van de tien Nederlanders vindt dat lesbische, homoseksuele en biseksuele mensen hun leven gewoon moeten kunnen leiden zoals ze dat zelf willen. Dat is 1% meer dan in 2010. In Polen is dat 51%, om u maar even een beeld te geven. In Nederland hebben wij weinig of geen moeite met het huwelijk voor partners van gelijk geslacht,  het recht om te leven zoals homoseksuele mannen en vrouwen zelf willen en een homoseksuele oriëntatie van de eigen kinderen of van een leerkracht.
Transgenders komen er bekaaider vanaf, daar denkt 10% van de Nederlanders negatief over. Een kwart (!) van de Nederlandse bevolking vindt dat er iets mis is met mensen die zich geen man of vrouw voelen en 46% vindt het ook belangrijk om bij de eerste ontmoeting te weten of iemand man of vrouw is. 

Opvattingen

In 2006 was nog 15% van de Nederlanders negatief over homo- en biseksualiteit, nu is dat gedaald tot 7%. Dat is winst, zeker wanneer ik lees dat juist de probleemgroepen, de religieuze en de oudere Nederlander, hun mening ietwat positief hebben bijgesteld. Daarbij blijft ’t wel zo dat jongeren er een positievere insteek over hebben dan ouderen en dat geldt ook voor mensen zonder religie en de religieuze medemens. Vrouwen zijn op hun beurt weer positiever dan mannen en hogeropgeleiden positiever dan lageropgeleiden. De grootste verschillen doen zich voor naar religie en partijvoorkeur. 
Onder religieuze mensen is het percentage met een ‘homo’-negatieve houding 28%, onder de wekelijkse kerkgangers is dat zelfs 40%. Onder CU-stemmers is dat 32%.
Nederlanders uit diverse herkomstgroepen verschillen ook nog sterk van mening over homoseksualiteit, vooral onder Nederlanders met Marokkaanse, Turkse, Poolse en Somalische achtergrond zijn het oneens met zaken als het huwelijk voor paren van gelijk geslacht. Surinaamse en Antilliaanse of Arubaanse Nederlanders zijn wat positiever ingesteld, maar ook onder deze groepen zijn negatiever dan de autochtone bevolking. Met name de religieuze achtergrond en het opleidingsniveau van de ouders verklaren dat de houding onder migranten vaak relatief negatief is (Huijnk 2014).

Niet-westerse migranten hebben vaak meer moeite met homoseksualiteit dan autochtone burgers. Zo ligt het percentage autochtone Nederlanders (83%) dat het goed vindt dat homoseksuelen met elkaar mogen trouwen, twee tot drie keer zo hoog dan het percentage onder Somalische (27%), Marokkaanse (30%) en Turkse Nederlanders (35%). Ook liggen de percentages deelnemers die het een probleem zouden vinden als hun kind een vaste partner van dezelfde sekse zou hebben, vele malen hoger onder Marokkaanse (78%), Turkse (76%), Somalische (66%) en Poolse (44%) deelnemers dan onder autochtone respondenten (11%).

Aanstootgevend?

Verschil maken we helaas nog steeds, en daarbij lijken we vooral moeite te hebben met zichtbare intimiteit. Dat wisten we natuurlijk al, als was het maar uit het rapport “Wel trouwen, niet zoenen” van 11 mei 2015.
Slechts 12% van ons stoort zich aan een in een openbaar zoenend heterokoppel, met twee kussende vrouwen heeft al 23% van ons moeite en met twee zoenende mannen wordt 32% van ons iebel. Dat vinden we ‘aanstootgevend’. Ook zegt 23% meer moeite te hebben met twee mannen die hand in hand lopen dan met een man en vrouw die dat doen. Dat vinden we ook ‘aanstootgevend’.  
Niet verwonderlijk wellicht, in dat geval, dat LHB’s in de openbare ruimte vaker worden lastig gevallen, ze worden vaker slachtoffer van geweld en bedreiging dan hetero’s, en zij zich daar derhalve ook minder veilig voelen. De aangiftebereidheid onder LHB’s blijkt daarbij overigens niet lager dan onder heteroseksuelen. Zij ervaren ook relatief vaak respectloos gedrag van onbekenden en personeel van commerciële of overheidsinstellingen. Denk aan vervelende opmerkingen, flauwe grappen, ongepaste vragen, blikken en geroddel. 

Kijkend naar de veiligheidsbeleving, zien we dat met name lesbische en homoseksuele burgers minder sociale cohesie ervaren in hun buurt, zich onveiliger voelen in hun eigen buurt en zich ook onveiliger voelen op veel openbare plekken (bv. waar jongeren hangen of in het openbaar vervoer). Zij ervaren meer respectloos gedrag van onbekenden en personeel van bedrijven en instanties, en hebben meer ervaring met daadwerkelijk geweld in het afgelopen jaar, waarbij het met name om een verhoogde prevalentie van bedreigingen gaat. De verschillen tussen heteroseksuele en biseksuele burgers doen zich met name voor in de privésfeer. Zij voelen zich thuis onveiliger en hebben vaker te maken met respectloos gedrag van bekenden. Ook krijgen ze vaker te maken met cyberpesten.

Ook op de werkplek zijn lesbische, homoseksuele en (opvallend vaker) biseksuele mensen minder veilig dan hun heteroseksuele evenknieën: zij hebben vaker met intimidatie op het werk te maken en hebben vaker burn-out verschijnselen. 
Nederland behoort tot de wereldtop waar het LHBT-emancipatie betreft. Wat treurig dat zelfs hier LHBT’s nog altijd vaker slachtoffer worden van geweld, bedreiging en pesterijen. 
Emancipatie is nooit af. 

Treurdebat

Het is inmiddels een vertrouwd beeld, minister Van der Steur die op het matje geroepen wordt door de Tweede Kamer en daarbij het vuur aan de schenen gelegd krijgt. Er is dan ook heel wat aan de hand, bij zijn ‘superministerie’ van Veiligheid en Justitie. Een geplaagde Ard van der Steur moest al meermaals zijn excuses maken.

De foto van Volkert van der Graaf, mea culpa. Verkeerde informatie over de zogeheten ‘Teevendeal’, mea culpa. De onheuse bejegening van patholoog George Maat, mea culpa. De zaak rond Bart van U., mea maxima culpa.

De politie, onderdeel van zijn takenpakket, komt 300 miljoen euro tekort om haar werk naar behoren te kunnen doen en dat terwijl we allemaal vrezen voor terreur. De politie heeft als norm om in 90% van de spoedmeldingen binnen 15 minuten te plaatse te zijn, maar haalt die in veel gemeentes niet. Het rommelt bij de Dienst Speciale Interventies DSI. Overuren worden niet gecompenseerd, er is niet genoeg materieel en kritiek wordt afgestraft, aldus een twintigtal leden van deze dienst, die inmiddels een advocaat in de arm genomen hebben.

En dan was daar het gemiste signaal van de Turkse autoriteiten over Ibrahim el-Bakraoui, een van de zelfmoordterroristen van Zaventem. Minister Van der Steur hield vol dat er niets fout is gegaan bij het overbrengen van Ibrahim el Bakraoui naar Nederland, maar overtuigd heeft hij nog niemand.

Ibrahim en Khalid el-Bakraoui

Ibrahim el-Bakraoui werd op 9 oktober 1986 geboren in Brussel. Op 12 januari 1989 werd zijn broer, Khalid, geboren. De broers el-Bakraoui groeiden kennelijk op voor galg en rad. Ze waren al vroeg op het criminele pad en ’t waren losers. Net als Mohammed Bouyeri, Chérif Kouachi, Amédy Coulibaly, eigenlijk.

In 2009 was Ibrahim el-Bakraoui al betrokken bij in elk geval vier gevallen van carjacking en een bankoverval. Op 27 oktober 2009 beroofden hij en twee mededaders een filiaal van AXA, waarbij ze een kalasjnikov gebruikten om een bankmedewerkster te kidnappen en haar te dwingen het alarm uit te schakelen.

In januari 2010 was El-Bakraoui betrokken bij een overval op een wisselkantoor van Western Union in Brussel. Broer Khalid stond op de uitkijk. Die overval mislukte en de drie overvallers gingen op de vlucht. Toen ze op een door de politie opgeworpen wegversperring stuitten openden ze het vuur op de politie. Met niet minder dan een kalasjnikov. Een agent raakte zwaar gewond, maar overleeft. El-Bakraoui en zijn twee kompanen wisten te ontkomen en verscholen zich in een woning. Daar werden zij later door een speciale eenheid van de Belgische politie uitgehaald.

Op 30 september 2010 werd Ibrahim el-Bakraoui tot tien jaren gevangenisstraf veroordeeld. Toch kwam hij op 12 mei 2014 alweer vrij, als voorschotje op zijn voorwaardelijke vrijlating, zij het onder elektronisch toezicht. Die voorwaardelijke vrijlating werd formeel door een rechter bekrachtigd op 20 oktober 2014, in weerwil van de negatieve adviezen van de gevangenisdirectie.

Turkije

Al in de zomer van 2015 schond El-Bakraoui de voorwaarden van zijn voorwaardelijke vrijlating door niet op te komen dagen bij zijn afspraken met de Belgische variant van de Reclassering. Hij bleek in Turkije te zitten. De Turkse politie pakte hem daar op in de stad Gaziantep, die nabij de Syrische grens gelegen is. Vermoed werd dat hij onderweg was naar Syrië om zich bij IS te voegen.

Later zou de Turkse president Erdogan verklaren dat de Turkse autoriteiten hun Belgische evenknie op de hoogte brachten van de aanhouding van Ibrahim el-Bakraoui, die volgens hen een gevaarlijke Syrië-strijder was. Omdat El-Bakraoui in België niet eerder met terrorisme in verband gebracht was zag men daar geen aanleiding de man te vervolgen. Sterker, men herroept zelfs zijn voorwaardelijke vrijlating niet.

Na een maand werd El Bakraoui door Turkije het land uitgezet. Wonderlijk maar waar, hij mocht zelf kiezen waarheen. Hij koos voor Amsterdam, ofschoon hij geboren Belg is vond Turkije dat prima, en op 14 juli 2015 kwam hij aan op Schiphol. Er gingen geen alarmbellen rinkelen.

Volgens premier Erdogan waarschuwden de Turken nochtans ook de Nederlandse autoriteiten voor ’s mans komst. Met een elektronisch kattebelletje, waar dat normaliter met een telefoontje wordt gedaan. Nadat Ibrahim el-Bakraoui in Nederland aankwam verdween hij ‘onder de radar’.

Ongezien reisde hij weer af, terug naar België.

Zaventem

Op 22 maart, om 7.58:28 uur, ontplofte een bom bij de balie van Brussels Airlines in de vertrekhal van Brussels Airport. Negen seconden later volgde een tweede explosie. Ibrahim El Bakraoui was een van de daders, de andere dader was Najim Laachraoui.

Koud een uur later, om 09:11 ontplofte er een derde explosief, in een metrotrein die zich op dat moment onder de Wetstraat in Brussel bevond. Ook hier betrof het een zelfmoordaanslag en wel door Khalid el-Bakraoui.

Motie van wantrouwen

Vandaag was minister Van der Steur dus aangeschoten wild. File bij de interruptiemicrofoon. Heeft de minister de grip op zijn ambtenaren verloren? Is hij überhaupt wel capabel? Is hij onderdeel van de oplossing of van het probleem? Ard van der Steur bleef er onbewogen onder, zei geen sorry en ging niet door het stof.

De Tweede Kamer wil een antwoord op de vraag waarom de gangen van El Bakraoui niet zijn nagegaan. De Kamer eist dat er alsnog wordt nagegaan wat El Bakraoui heeft gedaan voorafgaand aan de aanslagen in Brussel, maar de minister weigert. “Nach Canossa gehen wir nicht” leek hij denken. Na vier keer ‘sorry’ mogen zeggen tegen de Tweede Kamer wist hij natuurlijk ook wel beter.

Het kwam hem wel op een motie van wantrouwen te staan hoor, van de PVV, GroenLinks, de SP, Denk, Partij voor de Dieren, VNL en 50PLUS, die hij overleefde. Uiteraard zou ik bijna zeggen. Goed, voor de vorm wordt daar vanavond nog over gestemd, maar D66, CDA en ChristenUnie lieten al weten de minister nog een kans te geven.

Of dat verstandig is zal moeten blijken. We wachten gewoon de volgende blunder weer af, nietwaar?

#Einarmlänge – Het verraad van de Keulse burgemeester

De burgemeester van Keulen, een vrouw nota bene, oppert een gedragscode voor meisjes en jonge vrouwen als een van de middelen om taferelen zoals die in de nacht van Oud&Nieuw in haar stad plaatshadden te voorkomen.

Burgemeester Henriette Reker meent dat de dames moeten weten hoe zij zich moeten gedragen zodat ze niet bepoteld, beroofd, aangerand, mishandeld en verkracht worden. Als de dames nou eens op meer dan een armlengte afstand blijven van vreemde mannen en braaf bij hun eigen gezelschap in de buurt blijven, dan gebeurt hen tijdens het aankomend carnavalsfeest in de Duitse domstad vast niets van dien aard.

Et tu, Brute?

Dat is victim blaming en wel van het soort waar vrouwen al eeuwen last van hebben. Was je rokje niet te kort? Wat deed je zo laat nog buiten dan? Waarom liep je dan ook uitgerekend dáár?

Verkrachtingsmythes

Daar walg ik van. Net zo als van het kwaadaardig in standhouden van de mythe dat verkrachting gevolg is van spontaan opgewelde lustgevoelens of een seksuele noodstand. Verkrachting is een vorm van seksueel geweld en agressie, niet van gewelddadige seks. Dat lijkt lood om oud ijzer, maar het is een belangrijk verschil.

Seks is bij verkrachting over het algemeen het wapen en niet het doel. Een zucht naar macht, dominantie en kracht drijft verkrachters. Niet zelden ook acteren ze uit woede, minachting en/of haat voor vrouwen. Wat ze zoeken is controle over hun slachtoffer, die ze bereiken door intimidatie, bedreiging, geweld en vernedering.

Daarnaast is verkrachting een gelegenheidsdelict. Wat een vrouw draagt, of ze mooi of lelijk is, haar sociale status, etniciteit of leeftijdsgroep maakt haar geen slachtoffer. Het seksuele roofdier is een opportunist, hij kiest zijn doelwit aan de hand van hoe makkelijk hij denkt dat ze te intimideren is.

We zouden graag denken dat de gemiddelde verkrachter een ziekelijke psychopaat is, maar ook dat is niet zo. Hele ‘normale’ mannen (en, zij het in mindere mate, ook vrouwen overigens) zonder psychische afwijkingen zijn eerder norm dan uitzondering. Doorgaans ook met gewoon een partner thuis, met wie zij verder een normaal seksleven beleven.

Een gedragscode voor slachtoffers druist dus niet alleen in tegen alles wat met rechtvaardigheid en een gezonde rechtstaat van doen heeft, maar heeft ook nog eens te maken met ongeïnformeerde, vooringenomen stupiditeit.

Keulen

Het aantal aangiftes is in Keulen inmiddels opgelopen tot 106. Driekwart van die aangiftes betreft seksuele misdrijven. Twee zelfs van verkrachting. Van de om en nabij duizend mannen die in die Silvesternacht vrouwen en meisjes belaagden, aanrandden, beroofden en verkrachtten heeft de Keulse politie er slechts zestien in het vizier.

De Duitse minister van Justitie, Heiko Maas, zei tegen de publieke omroep ZDF dat de aanrandingen en berovingen mogelijk van te voren zijn beraamd. “Het lijkt allemaal afgesproken werk te zijn”, zei hij, en “Het moet worden onderzocht of er op de achtergrond mensen zijn geweest die dit hebben georganiseerd, zo iets gebeurt toch niet zo maar opeens”.

What. The. Flying. Fuck?

Leer jonge vrouwen toch in hemelsnaam niet langer dat mannen als de Keulse aanranders en verkrachters willoze, weerloze en aan hun seksuele driften overgeleverde schepselen zouden zijn en al helemaal niet dat het hún verantwoording is om die mannelijke driften in toom te houden. Die tijden zijn voorbij.

Van je medemens blijf je af. Het is aan ons als samenleving die norm te stellen én hem te handhaven.

Aanranders en verkrachters spoor je op, je vervolgt ze en je straft ze ongenadig. Afkomst, cultuur, opvoeding, traditie, ingesleten en achterhaalde ideeën over rolpatronen, overboord ermee. Ze zijn altijd ondergeschikt aan de rechtstaat. Ze zijn geen vrijbrief en ook geen stok om mee te slaan. Ligt de oorzaak in de afkomst, cultuur, opvoeding of tradities van de daders dan moet dat benoemd worden, want dan ligt daar meteen ook de oplossing voor het probleem.

Of dat zo is? Ik weet het niet. U ook niet. Nog niet.

Ja, de Duizend van Keulen worden beschreven als van Arabische en Noord-Afrikaanse afkomst. Veel van hen spraken Frans. De burgemeester van Keulen, met haar ‘gedragstips voor vrouwen om maar niet aangerand te worden’ is echter een lelieblanke westerling. Dat waren ook de mannen die een vrouw toeriepen dat er ‘in piemel in haar moest’, omdat ze de euvele moed had een doordacht maar hen onwelgevallig tegengeluid te laten horen, ook. Dat soort sentimenten afschuiven op vreemde culturen alleen is misschien toch al te makkelijk.

Horror am Hauptbahnhof

Oud&Nieuw in Keulen. Op het station van de Duitse domstad heeft zich een enorme groep van zo’n duizend mannen verzameld. Misschien wel tweeduizend, daar verschillen de lezingen over. De mannen, tussen de 15 en 35 jaar oud, zijn volgens de Duitse politie van Arabische en Noord-Afrikaanse afkomst. Veel van hen spreken Frans. Veel van hen zijn dronken.

De feestelijke sfeer slaat al gauw om en op het stationsplein komt het tot een orgie van geweld. Er wordt zwaar vuurwerk afgestoken en in de mensenmenigte gegooid. Feestvierders lopen brandwonden op. Grote groepen mannen omsingelen vrouwen en sluiten hen in, als hyena’s een gazelle. De vrouwen worden beroofd, mishandeld, aangerand en in tenminste een geval komt het zelfs tot verkrachting. Sommige groepen mannen vormen een haag, waar de vrouwen doorheen gedwongen worden. Een vrouw wordt over een afstand van koud 100 meter zo´n 200 keer onzedelijk betast. Een meisje van 17 jaar zal later verklaren: “Ik had vingers in al mijn lichaamsopeningen”.

De politie krijgt meldingen binnen over een vechtpartij waarbij 400 mannen betrokken zouden zijn en stuurt daarom 140 agenten naar het stationsplein. Op dat plein stonden al 70 agenten van de federale politie. De plaatselijke overheid en politie zijn overrompeld door deze, niet eerder geziene, grootschalige geweldplegingen. Niet meer dan een vijftal mannen wordt aangehouden.

“Sie hatten alle kopierte Papiere dabei, Aufenthaltsbescheinigungen für Asylverfahren.”

Dezelfde taferelen speelden zich af in Hamburg, Stuttgart. De berichtgeving erover kwam haperend op gang, nu pas wordt een beetje duidelijk wat zich heeft afgespeeld in die Silvesternacht. In Keulen deden inmiddels 90 vrouwen aangifte, van diefstal, beroving, geweld, aanranding en verkrachting.

Onvoorstelbaar, wat er die nacht gebeurd is. Het zijn taferelen die we van het Tahrirplein in Caïro kennen. Daar werden vrouwen, net als in Keulen, binnen de demonstrerende menigte afgezonderd door groepen mannen en vervolgens ´door honderd handen verkracht´.

Seksueel geweld

Ik schreef het al eerder al in ‘Blik op mijn buurt, waar woont de pedo? Waar de psychopaat?’; seksueel geweld is een wijdverbreid en veelvoorkomend probleem en niet aan kleur of afkomst gebonden. Bijna 40 procent van de vrouwen in Nederland heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van alle meisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de jongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van die slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

Seksuele intimidatie op straat, die niet zelden escaleert tot seksueel geweld, is ook niet nieuw. Het is een vorm van straatterreur, die hoort bij de straatdictatuur van het mannetjesmens. Nieuw was het in Egypte ook niet, maar wat er tijdens de demonstraties op dat Tahrirplein gebeurde was ook daar een vreselijk novum.

De Duitse politie jaagt op de daders. Dat is wel ironisch, nietwaar, zo van vrouwenjacht naar mannenjacht. Hopelijk weet ze al die mannen ook in de kraag te vatten en krijgt elk van hen de straf die hij verdient. Het signaal moet duidelijk zijn: De openbare ruimte is van ons allemaal en iedereen heeft het recht daar ongestoord en in vrijheid gebruik van te maken. Of iemand nu vrouw, transgender, homo of wat dan ook is. Seksueel geweld, van intimidatie tot aanranding en verkrachting, hoort binnen geen enkele beschaving thuis.

Natuurlijk, niemand zit op plegers van zulke delicten te wachten en het is een meer dan terechte grond om een asielaanvraag te weigeren. Maar weet u? Ongeacht of de daders in deze gevallen nu wel of niet asielzoekers zijn wil ik gewoon even NIETS horen van de ‘bezorgde tokkies’. U weet wel, die van het daar moet een piemel in!’

Seksueel geweld hoort elke dag op de agenda te staan en niet alleen als de daders mogelijk allochtoon of asielzoeker zijn.

Commissie-Oosting: Teeven-deal deugde op alle fronten niet

Ah, kijk aan, daar is het langverwachte oordeel van de commissie-Oosting over de deal die toenmalig officier van justitie Fred Teeven maakte met drugscrimineel Cees H.

De onderzoekscommissie-Oosting, speciaal in het leven geroepen om onderzoek te doen naar de ‘Teevendeal’ presenteerde vandaag haar eindrapport (PDF).

Wie was Cees H. ook alweer?

Cees H. was in de jaren ’80 en ’90 een van de naaste medewerkers van Johan
V. (de ‘Hakkelaar’). Cees H. importeerde cocaïne en hasj en niet zulke kleine beetjes ook. Hij begon als autohandelaar en was bedrijfsleider van een aantal uitgaansgelegenheden. Daarna stortte hij zich op de import van en handel in drugs.

In 1984 liep hij tegen de lamp. Voor de handel in cocaïne kreeg hij acht jaren gevangenisstraf opgelegd, maar na een jaar detentie zag hij kans uit de Bijlmerbajes te ontsnappen. Hij week uit naar Spanje en vestigde zich daarna onder een valse naam in Antwerpen, waar hij een autoverhuurbedrijf begon en de handel in verdovende middelen weer oppakte.

In 1993 wist men hem weer in de kraag te vatten en hij werd opnieuw veroordeeld voor het organiseren van drugstransporten. Daar kreeg hij vier jaren gevangenisstraf voor opgelegd en de eerder opgelegde straf moest hij uiteraard ook nog uitzitten. Daarnaast becijferde het Openbaar Ministerie dat hij met zijn handel 500 miljoen (!) gulden moet hebben verdiend en vorderde dat bedrag terug. Justitie legde daarom beslag op ’s mans Luxemburgse en Belgische bankrekeningen en liet deze bevriezen.

Saillant detail: Op 20 oktober 1994 deed H. weer een ontsnappingspoging. Met semtex wilde hij
een uitbraak forceren, maar dat mislukte. De semtex zou naar binnen zijn gesmokkeld door een gevangenisbewaker, die later daarvoor een jaar gevangenisstraf kreeg. Voor zijn uitbraakpoging kreeg H. nog eens twee jaar gevangenisstraf opgelegd.

Meneer Teeven bezocht Cees H. in de EBI in Vught op 21 mei 1995, omdat meneer H. hem ‘iets te vertellen had’. Wát, dat wil meneer Teeven tot op de dag van vandaag niet vertellen, ook niet aan de commissie-Oosting. Cees H. moet inlichtingen verstrekt hebben die vallen onder het ambtsgeheim van de heer Teeven en te maken gehad moeten hebben met de veiligheid van onder meer de heer Teeven zelf.

Fred Teeven werd in die tijd bedreigd. De bende van de Hakkelaar wilde in de jaren negentig zelfs de kinderen van toenmalig officier van justitie Fred Teeven ontvoeren, zo valt er in het onderzoeksrapport te lezen. Daarnaast zou meneer H. door meneer Teeven gevraagd zijn tegen Johan V. te verklaren.

De ‘Teevendeal’ 

Er kwam echter een kink in de kabel: kennelijk dreigde het bedrag, dat op die Luxemburgse rekeningen stond, te vervallen aan de staat Luxemburg. Dat vonden zowel Cees H. als het Openbaar Ministerie niet fijn. Toenmalig Officier van Justitie Fred Teeven sloot daarom vijftien jaar geleden een deal met drugsbaron Cees H.

De heren kwamen tot een schikking waarbij Cees H. 750.000 gulden (een schijntje naast die 500 miljoen aan oneerlijk verdiend bloedgeld) aan de staat moest betalen. De rest van wat er op zijn Luxemburgse rekeningen aan bloedgeld stond kreeg hij gewoon terug én justitie beloofde haar jacht op H.’s liggende gelden te staken. Niet alleen dat, toenmalig staatssecretaris beloofde “volstrekte geheimhouding voor nationale en/of internationale belastingdiensten en/of fiscale autoriteiten”.

Let wel: als u of ik zo iets zou doen dan heet dat gewoon ‘witwassen’.

Het bonnetje

Wat er precies op die Luxemburgse rekeningen stond, daar werd lang geheimzinnig over gedaan. Volgens minister Opstelten stond er twee miljoen gulden op, inde het Openbaar Ministerie ‘slechts’ 750.00 gulden, en kreeg Cees H. daar dus 1,25 miljoen gulden van terug.

Volgens toenmalig advocaat van Cees H. Piet Doedens en huidig advocaat Jan-Hein Kuijpers ging het echter om vijf miljoen gulden. Volgens deze versie van het verhaal kreeg Cees H. in 2001 dus ruim 4,7 miljoen gulden terug gegireerd.

Lastige bijkomstigheid was dat oud-minister Opstelten het bonnetje van die transactie kwijt was. Of althans, dat heeft hij altijd beweerd. Toen waren daar opeens de speurneuzen van het programma Nieuwsuur, die bewezen dat wie zoekt toch zal vinden.

De onthullingen van Nieuwsuur op 11 maart 2014 leidden tot een spoeddebat. Minister Opstelten kwam gevoeglijk uitleg geven aan de Tweede Kamer: het ging echt maar om 1,25 miljoen gulden, maar de details van de overeenkomst waren niet meer te achterhalen. Écht niet. Heus. De bewaartermijnen waren verlopen en de beruchte ICT-systemen veranderd en dus waren de bankafschriften foetsie.

Gelukkig had oud-topadvocaat Piet Doedens zijn administratie beter op orde.

“Ik heb de overschrijving hier voor me. Op 10 september 2001 heeft het OM bijna 5 miljoen gulden overgemaakt naar de derdengeldrekening van mijn kantoor. Ik heb er vervolgens voor gezorgd dat het op de rekening van mijn cliënt kwam.” 

Op maandag 9 maart 2015 om tien uur ’s avonds maakten de toenmalige minister van Veiligheid en Justitie Opstelten en de toenmalig staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Teeven bekend af te treden. Gestruikeld over een bonnetje.

De Tweede Kamer was echter nog niet klaar met beide heerschappen. Ze verzocht de regering een onafhankelijke commissie van onderzoek op te tuigen en deze onderzoek te laten doen naar de schikkingsovereenkomst tussen het Openbaar Ministerie en de heer Cees H. en het aandeel van de heer Teeven daarin.

Resultaten van het onderzoek

Het is gênant te lezen hoe de leden van de onderzoekscommissie de stukken, die betrekking op de zaken hebben, aantrof. De documentatie van het Openbaar Ministerie was incompleet, er zaten stukken tussen die helemaal geen betrekking hadden op Cees H. en betalingsgegevens van de schikking zaten in het verkeerde dossier, te weten dat van de semtex-zaak uit 1994.

Het relaas van twee jaar lang ordinair handjeklap tussen Justitie en Cees H. vind ik stuitend. De voorstellen over en weer, het geheimzinnig gedoe, en dan het negeren van een advies van de Bureau Ontnemingswetgeving Openbaar Ministerie, dat al aangaf dat het voorstel in enkele verhouding stond tot het door Cees H. wederrechtelijk verkregen voordeel. Verschillende ministers hebben van deze zaak geweten (in 2002 werden de eerste Kamervragen over Cees H. gesteld!), maar niets gedaan. Al in 2002 was de vermelding van het bedrag van twee miljoen gulden in de antwoorden op vragen uit de Tweede Kamer feitelijk onjuist.

Uiteindelijk zou gratie verleend worden voor de veroordeling uit 1985, voor de handel in cocaïne, en werd Cees H. achttien maanden van deze straf kwijtgescholden. De twee jaar voor zijn uitbraakpoging met semtex hoefde hij ook niet uit te zitten.

Alhoewel het college van procureurs-generaal op 26 januari 2000 besloot dat het overleg met de Belastingdienst wél plaats diende te vinden (dit in overeenstemming met haar eigen Richtlijn ontneming) werd de fiscus dus nadrukkelijk in het ongewisse gehouden. Iets waar toenmalig minister in het Kamerdebat van 13 maart 2014 over zou liegen tegen de Tweede Kamer.

Erger, tijdens dat debat zou hij zich ook nog eens op het standpunt stellen dat het Openbaar Ministerie wat hem betreft de vrijheid had af te wijken van wetgeving die het zelf in het leven had geroepen.

Samenvattend, ontkomt de Onderzoekscommissie niet aan het oordeel dat de ontnemingsschikking de toets van de kritiek niet kan doorstaan, zowel naar de inhoud, als uit een oogpunt van totstandkoming en afwikkeling.

Het heeft allemaal schrijnend weinig te maken met recht of rechtvaardigheid.

Hiya’s – hoe ’s werelds grootste kinderpornonetwerk werd opgerold

Onvoorstelbaar. Walgelijk. Niet te bevatten. Een kinderpornosite met meer dan 360.000 foto’s en films en ruim 45.000 leden. Het moet ’s werelds grootste kinderpornonetwerk zijn en het werd onlangs opgerold door de FBI en rechercheurs uit Australië en Nederland.

Twee Nederlanders en een Australiër zijn opgepakt, zij beheerden die enorme site, en zij zijn inmiddels veroordeeld. Het gaat om (onder anderen) de Almeloër Erwin van den B. (medebeheerder van de site van Shannon McCoole) en Auke V. (medebeheerder van een tweede, kleinere kinderpornosite van diezelfde Shannon McCoole) uit het Friese Pingjum. Nog eens drie Nederlanders zijn aangehouden omdat zij verdacht worden van betrokkenheid en naar hen lopen nog onderzoeken.

Wat we inmiddels over dat netwerk weten is onvoorstelbaar. De wreedheid onbeschrijflijk.

“Het is walgelijk. Dit is de donkerste kant van de samenleving die ik ooit heb gezien. Het gaat om filmpjes van kinderen die misbruikt worden, gemarteld worden.”

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Shannon McCoole 

De Australiër was de hoofdbeheerder van al die gorigheid. Deze Shannon McCoole is 33 jaar en werkte als jeugdverzorger in een kinderopvanghuis van de Australische kinderbescherming. Dat laatste verraste me overigens niet, pedoseksuele roofdieren gaan vaak gestructureerd en berekenend te werk en ze zoeken vaak werk waar ze makkelijk toegang hebben tot kwetsbare kinderen.

Denkt u maar aan zwemleraar Benno L., die tientallen meisjes aanrandde en het vooral gemunt had op kinderen met een handicap of watervrees. Of Robert Mikelsons, die emplooi zocht bij kinderdagverblijven. En Ronald B., die als hopman bij een scoutinggroep tijdens scoutingkampen jonge meisjes aanrandde.

Al moet daarbij opgemerkt dat binnen dit netwerk ook genoeg pedoseksuelen hun eigen kinderen bruut misbruikten, dat zijn ook ‘makkelijke’ slachtoffers – altijd voorhanden en geen kans eraan te ontsnappen. Zo’n 80% van de slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.

McCoole ging al net zo berekenend te werk met zijn kinderpornosites. Toegang verleende hij alleen aan mensen die zelf foto’s uploadden, om er zeker van te zijn dat ze niet van de politie waren. Hoe hoger de uploadfrequentie van de gebruiker en hoe heftiger de door hem aangeleverde beelden, hoe meer toegang die bezoeker op de sites kreeg. Gebruikers waren verplicht om elke maand nieuw materiaal te uploaden. Iedere 30 dagen, 45.000 leden.

Ook Shannon McCoole vergreep zich aan kinderen die onder zijn zorg gesteld waren, zeker zes van zijn slachtoffertjes verbleven in het kinderopvanghuis waar hij werkte. De jongste van zijn slachtoffertjes was een meisje van 18 maanden oud. De oudste was drie. Dat komt hem op een gevangenisstraf van 35 jaar te staan, waarvan 28 onvoorwaardelijk.

Rechercheurs wisten zijn ware identiteit te achterhalen aan de hand van niet meer dan zijn opvallende standaard begroeting ‘hiya’s’, een fake Facebookaccount met een foto van een witte auto en een minuscule moedervlek op een van zijn vingers. Toen de politie zijn woning binnenviel, seconden nadat hij op de site inlogde, stond zijn laptop nog aan. Bingo. Ze troffen nog ongepubliceerde beelden aan op een camera. Bingo.

Een van de rechercheurs die McCoole verhoorde, Stephen Hegarty, vertelde naderhand over de trots waarmee McCoole tot zijn verbazing sprak over diens website. De pedoseksueel was trots op wat hij een hele ‘prestatie’ noemde. Sergeant Hegarty beschrijft McCoole voorts als bijzonder intelligent en ontzettend manipulatief.

“I think that is one reason why his victim range was so young. As soon as he thought a child would be capable of reporting anything he would shy away from them. He would be very selective of who he targeted as victims.”

De bijzondere speurtocht naar ‘NUKE’

Op zijn kinderpornosites noemde McCoole zich ‘NUKE’. Deze nick name dook, samen met de naam van de kinderpornosite, voor het eerst op na een arrestatie in een kinderpornozaak in Duitsland in 2011. De man die destijds door de Duitse politie gearresteerd werd was administrator. Behalve de naam ‘NUKE’ was er niets bekend over de persoon die achter deze alias schuilging, behalve dat hij misschien uit Australië afkomstig zou zijn.

Ergens in het begin van 2014 vond er nog een arrestatie plaats en wel in Nederland. Tijdens het Nederlandse onderzoek duikt opnieuw de nick name ‘NUKE’ op en de Nederlandse rechercheurs weten informatie op de website te achterhalen waaruit blijkt dat ‘NUKE’ kinderpornografisch materiaal op die website eigenhandig gemaakt heeft. Van ten minste drie verschillende kinderen; een meisje van ongeveer vier jaar en twee jongetjes, van hooguit twee jaar oud. Het op de door ‘NUKE’ gemaakte beeldmateriaal vastgelegde misbruik is extreem. Ze weten zelfs metadata te achterhalen die leidt naar een specifieke camera van het merk Panasonic. Exact dezelfde camera als die de Australische politie later zou aantreffen in het huis van Shannon McCoole.

Die informatie wordt doorgespeeld aan Australië, samen met informatie van verder surfgedrag van ‘NUKE’. De Australische onderzoekers ontdekken vervolgens een connectie met een Facebookpagina in Zuid-Australië. Goed recherchewerk leverde nog meer op: ‘NUKE’ was ook nog actief op een forum over vierwielaangedreven auto’s en daar ondertekende hij niet met ‘NUKE’ maar met ‘Shannon’. Op dat forum maakte hij een fatale fout: Hij plaatste er een foto van zijn eigen witte VW Amarok, inclusief voorste kentekenplaat.

De aanhouding van Shannon McCoole werd door de opsporende instanties in eerste instantie onder de pet gehouden en ze plozen die enorme website uit. Daarvoor deden ze iets dat de Nederlandse politie volgens de alhier geldende wetgeving nooit had mogen doen: Ze namen het beheerdersaccount over, deden zich een half jaar lang voor als Shannon McCoole en onderzochten zo het afgeschermde dataverkeer waar alleen mensen met beheerdersprivileges toegang tot hadden.

Dat onderzoek leidde tot een internationale actie van onder meer de FBI, een Australisch rechercheteam en Nederlandse rechercheurs, waarbij tot nog toe 303 mensen aangehouden werden. Deze kinderpornoproducenten werden opgepakt in tien verschillende landen, onder meer in Nederland, Groot-Brittannië, Australië, Zuid-Korea en de Verenigde Arabische Emiraten.

Erwin de B. 

De 35-jarige Erwin de B. blijkt al twaalf jaar lang kinderporno te verzamelen en te verspreiden. Hij moet geopereerd hebben vanuit een zolderkamer in Almelo. Hij is computerprogrammeur en bleek meer dan 224.000 kinderpornografische afbeeldingen, foto’s en films, in zijn bezit te hebben. Beelden van peuters en baby’s. Hij komt in beeld omdat hij chat met NUKE, nadat de Australische politie dat account heeft overgenomen. Zij seinen hun Nederlandse collega’s in en die vallem met een team de woning van Erwin de B. binnen. Er werd een groot aantal harde schijven vol dieren- en kinderpornografisch materiaal bij hem aangetroffen. Het politieteam nam daarnaast ’s mans uploadserver in beslag en haalde deze uit de lucht, waarmee ze het onmogelijk maakte om nog langer nieuwe kinderporno op de site te plaatsen.

Als medebeheerder van de kinderpornosite van McCoole verschafte Erwin de B. toegang aan de 45.000 leden van die site. Daarbij moet hij dus per bezoeker diens uploadfrequentie en de aard van de door die bezoeker geüploade beelden beoordeeld hebben, om het vervolgens een specifieke mate van bewegingsvrijheid op die kinderpornosite toe te kennen.

Erwin de B. werd door psychiaters onderzocht en werd net als Auke V. ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden. Hij werd in juni veroordeeld tot een celstraf van 18 maanden en tbs met voorwaarden.

Auke V. 

Auke V. is 37 jaar en hij heeft een voorkeur voor kinderporno met uitgesproken jonge kinderen en misbruik met een zeer gewelddadig karakter. Deze man verkrachtte in 2012 een tienjarig meisje. Hij filmde die verkrachting en zette de beelden online. Vorig jaar april werd hij aangehouden en de politie doorzocht zijn woning. Die doorzoeking leverde een twee videocamera’s en een enorme verzameling kinderpornografische foto’s en films op.

De Zweedse politie ontdekte een filmpje waarin Auke V. samen met andere mannen een meisje van net tien jaar oud misbruikt. De FBI ontdekte op haar beurt Auke V. op beelden waarop een jonge jongen verkracht werd.

Deze Auke V. zou tevens in de zomer van 2010 met een Deense pedoseksueel T.L. naar Roemenië zijn afgereisd. De Deen zou van plan zijn geweest om daar een baby te kopen, om die thuis seksueel te mishandelen. Auke V. verklaarde inmiddels tegen een Deense rechtbank over de plannen van T.L. en de rit die hij samen met de Deen naar Roemenië ondernam. De koop zou mislukt zijn en ik hoop bij alles dat ik liefheb dat dat ook werkelijk zo was.

Auke V. werd door psychiaters onderzocht en ‘verminderd toerekeningsvatbaar’ bevonden, hij heeft kennelijk een persoonlijkheidsstoornis die (serieus!) Niet Anders Omschreven (NAO) heet. Hij is inmiddels veroordeeld tot 5 jaar cel met tbs.

Uit het psychiatrisch en psychologisch onderzoek komt onder meer naar voren dat bij verdachte sprake is van pedofilie en van een persoonlijkheidsstoornis NAO, met ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheidstrekken. Beide stoornissen werken negatief versterkend op elkaar in. Gelet op deze diagnostiek is geadviseerd verdachte verminderd toerekeningsvatbaar te achten. De rechtbank neemt de conclusies uit de rapporten in zoverre over en maakt deze tot de hare.

Ook de buurman van de Pingjumer Auke V. is aangehouden en hij is inmiddels ook veroordeeld, tot een gevangenisstraf van vijf jaar. Hij heeft samen met, onder meer, Auke V., dat meisje van net tien jaar oud misbruikt.

Barend van D.

D 66-jarige Amsterdammer Barend van D. was vier jaar lang ‘lid’ van Shannon McCooles kinderpornosites heeft zich gedurende die tijd verlekkerd aan al het gruwelijke materiaal dat het netwerk te bieden had. Hij downloadde én verspreidde filmpjes waarin seks met kinderen en met dieren of met een combinatie van beide voorkomt. Hij had er diverse USB-sticks vol van in zijn bezit. Hij is mede veroordeeld voor feiten die in de Limburgse woonplaats van Van de B. plaatshadden en zou ook contacten met Van de B. onderhouden hebben.

Van D. manipuleerde kinderen speciaal voor hem te poseren en die kinderen moesten daarbij een bordje ophouden waarop zijn nick name geschreven had. Iets dat de rechercheurs meermaals tegen kwamen in hun onderzoek naar het kinderpornonetwerk. Bordjes en briefjes met zo’n internetalias moesten bijvoorbeeld bewijzen dat filmpjes of foto’s van eigen makelij waren. De pedoseksuelen moesten immers aan een uploadfrequentie voldoen om lid te mogen blijven of toegang te krijgen tot alsmaar erger wordend materiaal.

Volgens advocaat Coen van de Heuvel stond Barend van D. onderaan de keten in het wereldwijde kinderpornonetwerk: “Hij was een afnemer, niet meer dan dat. Hij wist dat hij bijvangst was in een heel groot onderzoek.”

Van D. is veroordeeld tot 10 maanden onvoorwaardelijke celstraf.

Eerbetoon

Wat heb ik een enorm respect voor de mannen en vrouwen die pedoseksuelen als deze mannen opsporen. Die dag en nacht in touw zijn, die beelden moeten bekijken die hen hun leven lang zullen blijven achtervolgen en de daders ervan moeten ondervragen.

Alleen met dit internationale onderzoek al wisten zij meer dan honderd slachtoffertjes te achterhalen en deze in sommige gevallen zelfs uit de klauwen van hun misbruikers te redden.

De Nederlandse maatschappij is al heel lang niet erkentelijk genoeg voor wat zij doen. Al jaren zijn er tekorten, aan rechercheurs, aan middelen, aan budget, aan wetgeving zelfs.

“We blijven op de daders jagen. Ik heb het grootste respect voor deze rechercheurs. Dat zijn echte helden. Wat die mensen doen – zij beluisteren door het gekrijs heen de geluiden, zij bekijken de verschrikkelijkste beelden, op zoek naar aanwijzingen van daders. Zij absorberen al dat leed om dat te kunnen omzetten in gerechtigheid. Ik vind dat een bovenmenselijke kwaliteit.” 

Inge Philips, plaatsvervangend hoofd van de landelijke recherche

Dat jullie er zijn. Dat jullie dit werk doen. Dat is zo vreselijk fantastisch. Dank jullie wel.

Het menselijk roofdier

Hij is zo’n goedzak. Hij is terughoudend, maar als het ijs eenmaal gebroken is dan blijkt achter zijn onzekere schuchterheid een lieve, zachtmoedige ziel schuil te gaan. Hij doet soms wel stoer, maar hij is het stiekem niet. Er klopt maar een klein hartje in zijn brede borst. Daarnaast hangt hij erg aan me en dat ontroert me. Wanneer ik thuiskom van mijn werk laat hij duidelijk merken hoe erg hij me gemist heeft. Op zijn eigen manier, maar toch. Ik kan hem lezen als een boek.

Dacht ik. Tot hij eerder deze week een moord pleegde. Ik was in shock. Ik heb me laten leiden en in slaap laten sussen door zijn aaibare voorkomen. Nu is dat in mijn geval zonder al te verstrekkende gevolgen gebleven. Het gaat hier om een van mijn huiskatten die, met door mij onverwachte moordzucht, een koolmeesje omlegde. Geërgerd vond ik mezelf een domme doos, want hij is en blijft een roofdier ook al ligt hij ’s avond graag in zijn hangmatje tegen de warme radiator aan geschurkt en eet hij beschaafd voer uit blik. Hoe kon ik dat vergeten?

Maar dit is het wel probleem met mensen hé? We denken een ander te kennen, hem goed in te kunnen schatten naargelang het beeld dat we van hem hebben. Soms ook, horen we vooral datgene dat we wíllen horen. Daarbij laten we onszelf ook nogal eens in de maling nemen, door schone schijn. We projecteren onze eigen belevingswereld graag op anderen en vervallen al te gauw in de fout te denken dat een ander net zo denkt als wij. Zelfs dieren neigen we op die manier te vermenselijken, en die neiging is zo wijdverbreid dat ze een eigen naam gekregen heeft; ‘antropomorfisme’. Vice versa hebben we moeite het roofdier in de mens te herkennen.

Totdat alle (al dan niet ingebeelde) gemeenschappelijke grond wegvalt en de ander blijk geeft van een belevingswereld die wij, binnen het raamwerk van de onze, niet bevatten kunnen.

Volkert van der Graaf

Dat bleek deze week ook al in de kwestie van Volkert van der Graaf  en de foto, die paparazzo Ferry de Kok van hem maakte. Was u ook zo ondersteboven van de uitzending van Brandpunt? Had u verwacht dat hij, na het uitzitten van twaalf van de achttien hem opgelegde jaren gevangenisstraf, als milder en berouwvol mens aan zijn resocialisatie in onze maatschappij begonnen was? Had u gedacht dat hij de kans, die hij met zijn voorwaardelijke invrijheidstelling kreeg, dankbaar aan zou pakken?

Niets van dat al. ‘Natuurlijk niet’ zou ik willen zeggen, maar zelfs met mijn wantrouwige natuur was ik nog verrast over ’s mans verwerpelijke houding, verwaten opvattingen en tomeloze arrogantie. Daarbij, gevangenissen maken veroordeelden nu eenmaal niet tot beter mens. De notie dat ze dat wel zouden doen is een klassiek voorbeeld van magisch denken.

Anyway, terug naar meneer Van der Graaf. De onderzoekers van het Pieter Baan Centrum beschreven hem in 2003 nog als “overdreven gewetensvol” en “scrupuleus”. Als hij dat toen al was, dan heeft hij daar nu in elk geval geen last meer van. Werken wil hij niet, daar lijkt hij zich zelfs te goed voor te voelen. Wel wil hij zijn hand ophouden bij de samenleving, die hij al zoveel schade berokkende. Eerlijk werk vindt hij dwangarbeid. Hij geniet dus een uitkering en om die maximaal uit te kunnen melken woont hij een deel van de week op zichzelf, weg van zijn gezin. Zou hij een baan zoeken, dan moet hij proceskosten betalen en daar heeft hij geen zin in. Berekenend en uitgenast doet hij er alles aan om het de Reclassering en het UWV moeilijk te maken en het hele rechtssysteem uit te buiten.

Volkert van der Graaf geeft het ruiterlijk toe: Hij speelt een spelletje, neemt die instanties in de maling en leeft daar goed van. Hij hoeft daarvoor eigenlijk niets anders te doen dan mensen te vertellen wat ze willen horen.

Wat die uitkeringsfraude betreft is hij er een van velen. Heeft u enig idee hoeveel we in dit landje frauderen? De Rekenkamer berichtte in 2013 over schattingen (bij gebrek aan harde cijfers):

• Belastingfraude minimaal 4 miljard euro
• Zorgfraude ongeveer 2 à 3 miljard euro
• Sociale uitkeringsfraude ongeveer 1 miljard euro

Het vervelende daarvan is nog wel dat buitengemeen veel van die fraudeurs helemaal geen criminelen zijn à la Volkert van der Graaf. Het gros is gewoon huis- tuin- en keuken-Nederlander.

De kwetsbare samenleving

Onze samenleving en de diverse systemen die we daarin ingebed hebben om in sociale zekerheden en veiligheid te voorzien zijn vaker kwetsbaar gebleken voor mensen die dat spelletje mee weten te spelen. Dat is een relatief klein probleem wanneer mensen misbruik maken van het sociale vangnet dat uitkering heet, maar het is een schreeuwerige-chocoladeletters-groot probleem wanneer er doden vallen. Zoals met de jeugd-tbs’er die ervan verdacht wordt een 48-jarige Tilburger doodgeschoten te hebben tijdens, jawel alweer, een verlof.

Problemen met tbs’ers op verlof, daar kan ik inmiddels een schier oneindige lijst van opdreunen. Van Dannyboy T.Saban B. en Murat O., Nabil F., Johannes van T. tot de verlofganger die in een Udense Hema op een winkelende vrouw instak – en dit zijn dan alleen de zaken waar ik over geschreven heb.

Natuurlijk zou het verneukeratief zijn om daar niet bij te vermelden dat ieder jaar zo’n 50.000 ‘verlofbewegingen’ plaatsvinden. Procentueel gezien valt het aantal onttrekkingen reuze mee. De meeste tbs’ers die zich aan hun verlof onttrekken keren na  een kort uitje ook uit eigen beweging weer terug. Daarbij, tbs werkt. Het recidivecijfer voor ex-tbs’ers veel lager is dan voor veroordeelde niet-tbs’ers.

Nog verneukeratiever zou het zijn om u er niet bij te vertellen dat het uitermate waardevol is mensen te resocialiseren nadat ze een misdaad pleegden en daarvoor hun straf uit zaten. De Reclassering, zoals we die in Nederland kennen, heeft daarbij haar waarde ruimschoots bewezen.

En, met het risico dat u mij nu volledig als zijnde een geitenwollen sok afschrijft, werkstraffen, blijken een goedkopere en effectievere manier om te straffen én recidive te voorkomen dan gevangenisstraf, niet in het minst omdat bij een werkstraf nadruk ligt op resocialisatie en re-integratie.

Ik heb familie met een draaideurabonnement bij Justitie. Niet een van zijn vele logeerpartijen in een van onze staatshotels heeft hem tot een beter mens gemaakt. Net als meneer Van der Graaf voelt hij zich te goed voor “de sleur” van een arbeidzaam leven, heeft hij een asociale persoonlijkheid en meent hij dat de rest van de samenleving hem maar moet onderhouden. Sterker, hij vindt dat hij gewoon recht heeft op geld. Juist dat slag zou gebaat zijn bij werken-voor-zijn-geld en de waardevolle, bijkomende les dat deze maatschappij hen niets verschuldigd is.

Alleen, die werkstraffen komen niet tegemoet aan de behoefte tot genoegdoening die (potentiële) slachtoffers en de samenleving voelen.

Hetgeen overigens niet uitsluit dat er altijd mensen zullen zijn die niet mee willen werken, ongeneeslijk onverbeterlijk of zelfs in het geheel niet te ‘repareren’ zijn.

Justitie

Hoe verleidelijk ook, incidenten zoals met die ontsnapte tbs’ers en de klaplopende Volkert van der Graaf, mogen ons het kind niet met het badwater doen weggooien. Het systeem werkt, maar het is mensenwerk. Mensen maken (inschatting-) fouten. Daar moet iedereen in de hele keten van willen leren.

Dat vraagt openheid en transparantie. Fair play. Integriteit. Eerlijk af willen rekenen op misstanden.

En dat is dus heel iets anders dan in het geniep afspraken maken met paparazzi en het volk en haar vertegenwoordigers verkeerd voorlichten.

De straatdictatuur van het mannetjesmens

Ik heb het al eens gekscherend geschreven, maar het is nochtans waar: Er bestaat een heus mannenprobleem. Zeggen dat mannen oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteitscijfers is bepaald een understatement.

De ‘moordcijfers’ die het CBS vandaag publiceerde maken pijnlijk duidelijk dat vooral vrouwen last hebben van een afgewezen-mannenprobleem. Ruim de helft van de vrouwen die in de afgelopen vijf jaar werden vermoord, werd omgebracht door hun (ex-) partner. Het motief was in 90% van gevallen echtelijke ruzie en jaloezie van de dader.

In de belevingswereld van dat soort mensen is een partner kennelijk nog altijd een bezit. In die categorie valt ook de moordenaar op de 28-jarige Linda van der Giesen, vandaag 17 dagen geleden, althans voor zo ver we nu weten. Hij moet de breuk tussen hem en zijn slachtoffer niet hebben kunnen verkroppen. Zijn voorlopige hechtenis werd vandaag met 90 dagen verlengd.

Seksuele intimidatie

Een rondvraag onder mijn vriendinnen leert dat wij allemaal groepen manvolk op straat hebben leren vrezen. Van jongs af aan hebben we allemaal al last gehad van intimiderend mannetjesgedrag; gefluit, gesis, seksuele toespelingen, gescheld, handtastelijkheden en soms zelfs geweld.

Zonder uitzondering zijn wij allemaal ook al eens gevraagd of wij die seksuele intimidatie niet aan onszelf te danken hadden. Wat hadden we aan? Waarom liepen we dan ook zo laat nog over straat? Het ergst vond en vind ik de dwazen die seksuele intimidatie wegwuifden als ware het ‘onhandige versierpogingen’.

Ik heb u al eens het relaas verteld van de allereerste keer dat ik voor ‘hoer’ versleten werd. Dat was op een zondagochtend, terwijl ik in de tram zat naar mijn allereerste bijbaantje. Er kwam een man op het stoeltje achter me zitten. Hij was mijn enige medepassagier. Ik was jong, had nog geen ervaring met jongens, laat staan met mannen, en taalde daar ook nog niet naar. De man, zo’n dertig jaar ouder dan ik, begon vuig tegen me te lispelen. Hij sprak luid genoeg zodat ook de tramchauffeur hem kon horen, maar die reed stoïcijns voort. Ik was “maar een hoer”, zei de man, dat “kon hij zo zien” en hij begon bedragen te noemen. Hij joeg me angst aan met zijn boosaardig gesis. Maakte dat ik me vies en geminacht voelde.

Een optelsom van dergelijke ervaringen van seksuele intimidatie leerde mij al vroeg dat ik op straat maar beter alert kon zijn. Ik leerde situaties vermijden; het donker, stille straatjes, groepen mannetjesmensen, oogcontact. Ik leerde ook al gauw dat het niet uitmaakte hoe je er als jonge meid uitzag en hoe je je kleedde. Het is de gelegenheid hier, die de dief maakt.

Wat van mij gestolen werd is mijn gevoel van veiligheid in de openbare ruimte en het recht me daar vrij in te mogen bewegen.

Masculiene superioriteit

Zulke gedragingen worden doorgaans gedaan door een specifieke groep mannen, die overtuigd is van zijn masculiene superioriteit en op grond daarvan meent uit te mogen maken of, wanneer en hoe meisjes, vrouwen, homoseksuelen en transgenders zichtbaar in de publieke ruimte mogen laveren. Zij denken meer recht op die openbare ruimte te kunnen doen gelden dan een ander; dit mannetjesmens dicteert de norm en is de baas op straat. Die notie (niet toevalligerwijs vaak tezamen met het aloude madonna-hoer complex) ligt ten grondslag aan al dat seksueel geweld, verbaal en anderszins.

Eind mei van dit jaar werd een 23-jarige transgender mishandeld door zo’n groep mannetjesmensen, op het Afrikanerplein in Amsterdam-Oost. Het slachtoffer stond gewoon een praatje te maken met een bekende. De groep jonge mannen begon een bal in de richting van het slachtoffer te trappen en seksueel getinte opmerkingen te maken. Een van de belagers sloeg het slachtoffer vervolgens op het hoofd met een eind hout. Het slachtoffer vluchtte een restaurant binnen, maar binnen ging de agressie gewoon door.

Een paar dagen geleden, ook in Amsterdam, werd travestiet Diva Mayday van haar fiets getrapt. Ze fietste op het Rembrandtplein waar alweer zo’n groep jonge mannetjesmensen zich verzameld had. “Oppassen jongens, er komt een kankerhomo langs” riep er een. Wonderlijk genoeg zijn het altijd van dit soort taalvirtuozen. Een ander trapte vervolgens het object hunner irritatie van de fiets.

Elders in de wereld zijn er inmiddels initiatieven om dit gedrag eens echt goed in kaart te brengen. Egyptische vrouwen kwamen met de Harrasmap. Holly Kearl zette met Stop Street Harassment seksuele intimidatie op de kaart.  Laura Bates bracht ons het virtueel meldpunt Everyday Sexism, dat ook op Twitter te volgen is. De kracht van al deze initiatieven? Het delen en openbaar maken van dit soort ervaringen. Dat werkt. Langzamerhand raken steeds meer mensen doordrongen van de aard van dit probleem en de epidemische omvang ervan.

La Femme de la Rue

In Brussel krijgen sinds 2012 mensen die seksuele toespelingen op straat maken een boete van 250 euro. Dat is direct te danken aan de documentaire Femme de la Rue (van Sofie Peeters) over seksuele intimidatie van vrouwen op straat. ‘Onuitvoerbaar’ werd er gezegd, maar in 2013 werden daar nochtans 22 boetes à 250 euro uitgedeeld.

Het wettelijk strafbaar stellen van seksuele intimidatie is een belangrijk signaal: in onze vrije samenleving heeft iedereen het recht in alle vrijheid en ongehinderd over straat te gaan. In 2012 gaf de Amsterdamse tak van de VVD dan ook aan het Brusselse voorbeeld te willen volgen. Er kwam echter niets van terecht, want het invoeren van zo’n Algemene Plaatselijke Verordening (APV) had geen prioriteit, “want geen groot en typisch Amsterdams probleem”, dixit burgervader Eberhard van der Laan.

In 2014 werd een burgerinitiatief gestart op de website www.straatintimidatie.nl. Wil ik meteen maar even de gelegenheid te baat nemen dit initiatief van harte bij u aan te bevelen! Tekenen kan hier: klikkerdeklik.

Nu laat ook Leefbaar Rotterdam van zich horen: De Rotterdamse partij wil een verbod op intimiderend gedrag op straat tegen meisjes en vrouwen opgenomen hebben in de plaatselijke APV. Hartstikke goed. Tanya Hoogwerf van Leefbaar Rotterdam maakt echter een bijzonder onderscheid:

“Het gaat me niet om nafluitende bouwvakkers, maar om irritant gesis, seksuele toespelingen en jongens die vrouwen zomaar uitschelden voor hoer. Soms leidt het zelfs tot intimiderende achtervolgingen en voelt zo’n meisje zich echt bedreigd en angstig.” 

Het fluiten is in de basis net zo min complimenteus van van aard als het gesis, mevrouw Hoogwerf. Daarnaast maakt het nog altijd niets uit of je nu door de hond of de kat gebeten wordt. 
Dat gezegd hebbende, laat die APV maar komen! En dat de landelijke wetgeving daarna maar snel mag volgen.