Voltooid verleden tijd

Portret van een lezende oude vrouw, Gerard Dou

De enige zekerheid in het leven is de dood. Voor de een komt hij sneller dan voor de ander, maar komen doet hij.

Gemiddeld gezien ben ik zelf bijna op de helft van een ‘voltooid mensenleven’, volgens de statistieken kan ik nog 46 jaar mee. Daarvan verwacht ik er nog 27 werkend door te zullen moeten brengen en daarna gloort een utopisch ‘alleen maar doen waar ik zin in heb’.

Tenminste, zo lang mijn mentaal en lichamelijk welbevinden dat toelaten. Ik heb namelijk geen enkele moeite met ouder worden, maar ik weet daarnaast ook heel goed wat ik van het leven wil. Beter nog weet ik wat niet van het leven wil.

Ik hoop dus lang actief en zelfstandig te kunnen leven, het zonderlinge kattenvrouwtje van Kralingen te worden en duizenden boeken uit te lezen. Natuurlijk vrees ik een bestaan in een bejaardentehuis waar overbezette lieve mensen het goed met me voorhebben, maar waar ik overgeleverd ben aan luiers en pyjamadagen. Eerlijk is eerlijk.

Er is er vervolgens maar een die voor mij bepaalt wanneer ik er klaar mee ben, met het leven. Ik en ik alleen zal weten wanneer ik het leven niet langer draagbaar vind. Ik heb het recht over eigen leven en lijf te beschikken, dus ik houd me ook het recht voor de dood tegen die tijd naar believen een handje te helpen.

Die grens zal voor iedereen anders zijn en dat is prima. Voor mij zal de mate van de door mij beleefde onafhankelijkheid waarschijnlijk bepalend zijn, want dat is nu eenmaal het soort mens dat ik ben. Van eenzaamheid heb ik geen last, ik ben een notoire eenzaat die net zo makkelijk onder vrienden is als geheel alenig. Zonder problemen kan ik dagenlang overgeleverd zijn aan mijn boeken en mijn eigen gedachten. Ik verwacht niet dat mijn aard wat dat betreft nog spectaculair zal veranderen.

Voor u, lieve lezer, zal dat misschien anders zijn. Misschien is deze vraag voor u in het geheel niet aan de orde en vindt u dat u de rit moet uitzitten tot u vanzelf uw laatste adem uitblaast. Misschien bent u het soort mens dat wegkwijnt zonder familie en vrienden, zoals een plant zonder zon. Of misschien bent het soort mens dat afhaakt wanneer het lichaam dat doet; wanneer u de activiteiten niet meer kunt doen waar u van houdt of wanneer de pijn u te veel wordt. Dat zou ik goed kunnen begrijpen. Maar al zou ik dat niet, dan nog bent u alleen het die met uw geweten worstelen moet en niet ik.

We verdienen allemaal de regie over ons eigen levenseinde. Zonder bemoeienis van mensen die denken het beter te weten of die de moraal in pacht menen te hebben, politiek, religieus of anderszins.

Het kabinetsvoorstel van deze week gaat uit van hulp bij zelfdoding, zo ook de commissie Voltooid leven. Ik vraag me af of het daar echt over moet gaan. Als de dag ooit komt dat ik besluit dat mijn leven voltooid is, dat ik niet langer dag na ongelukkige dag het onvermijdelijke wil afwachten, hoop ik echter niemand met die laatste hulpvraag te hoeven belasten. Dan hoop ik met mijn oude, knokige vingers een Pil van Drion uit zijn verpakking te mogen halen en die zelf in te kunnen nemen.

Daar wil ik geen huisarts of hulpverlener mee belasten.

Een gedachte over “Voltooid verleden tijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s