"Moge de gore wijven met hun kut over een kanon worden getrokken".

Als sinds ik zelf student was heb ik een hekel aan studenten. Aan de brallers, de knorren, de corporalen, de slaafse feuten, de hijgende hertjes der jacht ontkomen. Het aangeleerde kakkineuze accentje. Een ontgroening, dagen of weken van vernederingen, om dáár bij te mogen horen?  O, nee.

In Gent, waar de nieuwbakken studenten Diergeneeskunde door de zwaarste ontgroening van Europa moesten gaan om bij een studentenclubje aan te mogen sluiten, visten mijn jaargenoten met hun mond meelwormen uit borden bloem. Ze lieten zich dopen in een badkuip bloed, vers van het abattoir. Die geur gaat niet meer uit je haar, dus eenmaal weer terug in de collegebanken kon je de leden en de niet-leden olfactorisch makkelijk van elkaar onderscheiden. Zo’n vereniging vond ik meer een kweekschool voor sadisten.

Soixante-neuf

Een van mijn vrouwelijke jaargenoten werd herdoopt tot ‘Soixante-neuf’ omdat ze zo mooi was om te zien. Kwam ze op straat ouderejaars tegen, dan werd ze toegeschreeuwd en uitgekafferd, hetgeen ze dan gedwee en onderdanig onderging. Ik vond de ouderejaars, die daar zo midden op straat stonden te gillen en te schreeuwen dat de spetters spuug haar in het gezicht vlogen, vooral maar sneue figuren. Aan haar kreeg ik een hekel, juist om die gedweeë onderdanigheid.

Een van die ouderejaars heeft zich een keer vergist. Het was laat. Ik liep alleen over straat, op weg naar huis. Hij was kachel. Opeens stond hij voor me, een schrielhannes met een weke kin, te gillen dat ik hem zonder netjes gedag te zeggen voorbijgelopen was. Ik schrok me het leplazarus en voordat hij en ik er erg in hadden stompte ik hem vol op zijn mond.

Sektarisch 

Ontgroeningen lopen al sinds jaar en dag met grote regelmaat uit de klauw. Ieder jaar weer. Soms zelfs met dodelijke afloop, omdat een of andere ouderejaars besluit dat het een leuk idee is om een feut een hele liter jenever te laten drinken.

Van een afstandje zag ik het aan. Eerst in Gent, later in Leiden. Ik hoorde verhalen aan van medestudenten. Van machtsgeile ouderejaars die binnen twee jaar tijd een metamorfose ondergaan van vernederde tot vernederaar. Van een totaal verknipt beeld van solidariteit. Sociale druk, seksisme, vernederingen, intimidatie, pesten, emotionele en fysieke uitputting, geweld en dat alles onder het mom van het smeden van groepsbanden en kameraadschap.

Dat alles zou nochtans een beetje zichzelf respecterende sekte niet misstaan en deze sekteleden zijn wel onze toekomstige bedrijfsbonzen en politici.

Tuig van de richel

Zo’n bangalijst, zoals die opdook bij het Groningse studentenclubje Vindicat atque Polit, verbaasde me dan ook weinig. Tuig van de richel bestaat ook in de jasje-dasjevariant en dat schrijft: “Moge de gore wijven met hun kut over een kanon worden getrokken”. Wat me wel verbaast is dat deze ‘studentencultuur’ nationaal erfgoed mag heten.

Dat Stijn Derksen, rector van studentenvereniging Vindicat, zo iets afdoet als niet meer dan een ‘slechte studentengrap’ is veelzeggend. Zo ook het gegeven dat de studentenvereniging poogt dit alles met een ‘intern rechtssysteem’ onder de pet te houden.

De Rijksuniversiteit Groningen, die meebetaalt aan de beurzen van de bestuurders van Vindicat, stelde zich al even slap op. Zo’n bangalijst is een intern kwestietje van de vereniging, net als het incident waarbij een feut het ziekenhuis werd ingeslagen met hersenoedeem.

Ontgroeningen zijn niet meer van deze tijd. Publiceer nog een bangalijst om het af te leren, met de dertien hertjesjagers van Vindicat, en pleur op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s