Sorry zwarte vrouw, ik laat mij in niets beperken en ik laat mij niets opleggen – ook niet door jou

In een wereld waar seksediscriminatie nog altijd gewoon is, jawel ook in ons o zo beschaafde ‘gidslandje’, moet ik zelf nog van mede-vrouwen horen dat ik iets niet màg. Dat iets niet voor mij is, want ik ben een witte vrouw. What. The. Fuck?

Van Anousha N’Zume, Mariam el Maslouhi, Arzu Aslan en Seada Nourhussen “moest ik als wit mens maar eens luisteren”

“Sorry witte vrouw, LEMONADE is niet voor jou” maant Helene Christelle Munganyende me vandaag.

Waarbij ‘Lemonade’ het nieuwe album is van Beyoncé Knowles. Witte vrouwen kunnen in de discussie en deconstructie van ‘Lemonade’ het beste afstand houden, want wij snappen het toch niet. Ik moet, als witte vrouw, het podium aan de zwarte vrouw laten en mee juichen vanaf de zijlijn. Dixit mevrouw Munganyende.

Munganyende linkt daarbij meteen naar een ander epistel, dat op agressievere toon witte mensen met klem adviseert liefst niets over ‘Lemonade’ te schrijven. Really? La Beyoncé zingt “I break chains all by myself” en dan denk je me aan de ketting te kunnen leggen?

Lemonade

Het is een prachtig album trouwens, rauw, intiem, persoonlijk en politiek tegelijkertijd. Over ontrouw en overspel en de consequenties daarvan, twijfel, verraad, pijn, eenzaamheid, boosheid, geweld, liefde en verzoening. Over zwarte vrouwen in Amerika, over zwarte mannen die daar door politieagenten werden doodgeschoten. Sterke vrouwen, dochters, moeders, grootmoeders, overlevers.

La Beyoncé, in een jurk van Roberto Cavalli, om zich heen meppend met een baseball bat.

De ongetemde vrouw, natuurkracht op hoge hakken. Wauw.

Beyoncé Knowles leest tussen de nummers de poëzie voor van Warsan Shire. For Women Who Are Difficult To Love, bijvoorbeeld. Ik kende haar nog niet, dus wat een cadeautje.

Ze citeert ook geweldenaar Malcolm X: “The most disrespected person in America is the black woman…”

Hear, hear.

Natuurlijk is dat een boodschap waar mijn witte huidje me niet ongevoelig of doof voor maakt. Natuurlijk kan ik alleen maar mijn best doen me in te leven in hoe een zwarte man of vrouw discriminatie ervaart.

Dat wil echter niet zeggen dat ik mij daarom moet laten marginaliseren, me bedeesd moet beperken tot een deemoedig, zwijgend luisteren. Het maakt me nog geen klapvee aan de zijlijn.

Wereldvrouwen 

Mondiaal gezien komen alle vrouwen er namelijk nogal beroerd af; we mogen dan de helft van de wereldbevolking uitmaken, we doen twee derde van al het werk en dat tegen een bijzonder karig salaris; vrouwen verdienen 10% van het wereldinkomen. Weinig verwonderlijk is dan ook driekwart van de armen op deez’ aardkloot vrouw.

Gendergerelateerd geweld is een wereldwijd een enorm issue. Op deez’ aardkloot wordt één op de vijf vrouwen in haar leven slachtoffer van verkrachting of poging daartoe.

Mondiaal wordt 35% van de vrouwen slachtoffer van seksueel geweld en 30% van huiselijk geweld.

Van de gevallen van seksueel geweld is 50% gericht op meisjes jonger dan 16 jaar.

Naar schatting zullen 20.000 vrouwen het aankomend jaar uit eerwraak worden omgebracht.

Elke dag ondergaan zo’n zesduizend jonge meisjes de volstrekt barbaarse meisjesbesnijdenis. Meer dan 130 miljoen vrouwen leven met de gevolgen van genitale verminking.

Alleen dit jaar al zullen zo’n 15 miljoen jonge meisjes als kindbruid een huwelijksbootje in worden gedwongen. Soms zelfs al op leeftijden van acht of negen jaar.

Van de ongeveer 1,2 miljoen kinderen die dit jaar als slaaf verhandeld zullen worden zal 80% een meisje zijn.

Meer dan honderdtwintig miljoen kinderen en adolescenten, het gros vrouw, gaan anno 2015 nog steeds niet naar school. In de ergste gevallen gaan meisjes helemaal niet naar school, er zijn landen waar voor elke duizend jongens die lager onderwijs genieten nog geen twintig meisjes diezelfde kans krijgen. Krijgen meisjes wel onderwijs, dan worden hun jonge geesten van meet af aan vergiftigd met stereotype rolpatronen.

Rae Blumberg, sociologe aan de Universiteit van Virginia, verzamelde gegevens van een zestigtal onderzoeken naar hoe vrouwen worden beschreven en afgebeeld in schoolboeken van 21 landen. Meisjes en vrouwen blijken sterk ondervertegenwoordigd en als er al aan hen gerefereerd wordt, dan is dat bijna altijd in de stereotype rol van huisvrouw, passieve thuiszitter en met weinig meer om handen dan traditionele huishoudelijke taken. Vrouwen zijn onzichtbaar of onderdanig. De jongetjes zijn de van zelfvertrouwen blakende avonturiers, de slimme wetenschappers en uitvinders, de grote leiders en de succesvolle carrièretijgers.  De meisjes zijn timide vogeltjes, voorbestemd voor een huiselijk leven achter de schermen. Op veruit de meeste afbeeldingen in die boeken staan vrouwen te koken of voor hun gezin te zorgen.

Dat is de huidige, treurige stand van zaken voor vrouwen. Van alle kleuren. Mijn zusters.

Vertel me nu nog eens dat ik me deemoedig stil moet houden. Omdat ik vrouw ben? Omdat ik wit ben? Omdat ik wel naar school mocht? Vertel me nog eens dat ik afstand moet houden, me op de vlakte moet houden, omdat ik het geluk had niet te besneden te worden? Omdat ik niet als slaaf verhandeld werd, ten prooi viel aan een loverboy of niet hoef te vrezen voor eerwraak?

Vertel me nog eens dat ik niets mag zeggen, omdat ik iets toch niet begrijp omdat ik het niet beleefd zou hebben? 

Sorry zwarte vrouw, ik laat mij in niets beperken en ik laat mij niets opleggen, niet om mijn vrouw-zijn, niet om mijn wit-zijn, niet door mannen, niet door vrouwen – ongeacht de kleur van hun huid. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s