Tarzan, de Clown en de sjieke Dame

Een avondje bij de eerste hulp. Een nachtje in een ziekenhuis. Ik kan het de ontevreden Nederlander van harte aanraden; wat een louterende ervaring. Wat is het eigenlijk allemaal goed geregeld in ons kikkerlandje!

Enfin. Dit verhaal begint met Pijn. Geen pijntje, geen pijn, maar Pijn. Rechtsboven in mijn buik en in mijn onderrug. De Pijn besloop me (oneeneeneewatisditikgavastzodood), zwol aan om, als ik er urenlang van overgevend over het toilet gebukt gelegen had, als een dief in de nacht weer te verdwijnen.

Het groot wachten

Zo kwam het dat ik een paar weken geleden een avond lang doorbracht bij de afdeling Spoedeisende Hulp van het Maasstad Ziekenhuis. Wachtend. Samen met mijn vader, samen een beetje wit om de neus.

Bij binnenkomst vielen me de dames van de receptie al op, veilig van ons afgesloten in een hokje. Praten met ons deden zij via een met duimendik glas afgeschermd luik. Ik ken de verhalen van agressie tegen verplegend personeel, dus ik verbaasde me niet. Een van de dames stond me te woord en middels een stalen lade in de balie schoof ik haar mijn ID-pas toe. Ze noteerde mijn gegevens, vroeg naar de aard van mijn klachten en verwees me naar de wachtruimte. Daar sloot ik me bij een grote groep wachtenden aan.

Een man met een jaap in zijn oor praatte zachtjes met zijn maat. Een jongetje met een ernstige darmontsteking klampte zich aan zijn moeder vast en gilde alsof hij een fluitje had ingeslikt. Een ongeruste familie met een wel heel stil klein meisje wachtte bedrukt haar beurt af. Een ouder echtpaar, mevrouw was gevallen, verpoosde zich met het hardop observeren van de andere wachtenden.

Zo’n wachtkamer is een bijna magische andere werkelijkheid. De tijd verandert in een vloeistof met veranderlijke viscositeit. Hoe meer weerstand dat wachten bij je opwekt, hoe stroperiger ze verstrijkt. Voor wie zich gelaten aan het wachten overgeeft is de tijd lang zo viskeus niet.

Je eigen leed is er relatief. Triage, heet dat. Een man meldde zich bij het luikje van de receptionistes, of eigenlijk deed zijn familie dat. Zelf hield hij zijn mond vast. Misschien was hij gevallen, misschien was hij gruwelijk geslagen. Zijn mond was een gapend rood gat vol brokstukken. Hij bloedde erg en deed gorgelend zijn best dat bloed niet in te ademen. Binnen een paar minuten was er een kaakchirurg beschikbaar en mocht hij doorlopen. Een zwangere vrouw werd kermend naar binnengereden in een rolstoel, aan haar werden zelfs geen vragen gesteld maar ze werd direct voorbij de wachtruimte het hart van het ziekenhuis in gewuifd.

De ene wachtende ergert zich daaraan en wordt soms zelfs boos, de andere relativeert zijn eigen leed bij het zien van erger bij een ander. Ik kroop in mijn schulp bij het zien van de man met dat gruwelijke letsel aan zijn mond. Zat ik hier al die mensen hun tijd niet te verdoen? Uiteindelijk zou blijken van niet. Mijn galblaas zat vol geniepige galstenen en het ding moest er uit.

Tarzan, de Clown en de sjieke Dame

Afgelopen donderdag namen mijn galblaas en ik dan ook definitief afscheid van elkaar. Slechts één nachtje ziekenhuis en ik mocht alweer huiswaarts. Iets meer dan vierentwintig uur met zijn viertjes op een ziekenhuiskamer en, geloof me, je hebt genoeg voer voor een hele roman.

Een verpleegster die geroutineerd vraagt wie van ons de ‘clown van de kamer’ is en de Clown in kwestie, die de meest knorrige van ons al dagen op probeert te monteren en hem de bijnaam ‘Tarzan’ heeft gegeven. Tarzan zelf, ziek als een hond maar vastbesloten de volgende ochtend te vertrekken, ongeacht wat de dokter daarvan meent te moeten vinden. Hij behandelt het verplegend personeel respectloos, is volledig in de contramine en leeft zijn pestbui zonder enige terughoudendheid op de mensen in het wit uit. Zodra een goedbedoelende verpleegster hem adviseert zijn bed uit te komen en even rond te wandelen, want dat is goed voor zijn herstel, trekt hij demonstratief zijn deken tot onder zijn kin.

Recht tegenover mij ligt een oudere vrouw, een echte Dame, zelfs met ongekapt haar en in ziekenhuisjurk straalt ze dat uit. Ze is bescheiden, bang om lastig te zijn voor het verplegend personeel, welbespraakt. Beschaafd doet ze alsof ze onze twee mannelijke medepatiënten niet in louter hun onderbroek rond ziet lopen en negeert ze de misselijkmakende frequente enorme boeren van Tarzan. Wanneer hij het weer op een verpleegster gemunt heeft vraagt ze op uitermate vriendelijke toon hoe lang zijn vrouw het al bij hem uithoudt? De Clown en ik schieten in de lach, verrast door haar verholen venijn.

Dat verplegende personeel is fantastisch. Geen van die ziekenhuistoppers laat zich afschrikken door het slechte humeur van Tarzan. Zonder morren en begeleid door zijn gemopper en gevloek helpen ze hem met zijn katheter, verschonen ze zijn bed en proberen ze hem weer op de been te helpen. Eten wil hij niet en ze proberen steeds lekkerdere dingen te verzinnen om hem toch tot eten te bewegen. Hij strijkt er niet een níet tegen de haren in. Er komt een diëtist, speciaal voor hem alleen. Tarzan moet niets van haar hebben en laat daar, op geheel eigen wijze, geen enkel misverstand over bestaan.

Tegen het medisch advies in vertrekt Tarzan inderdaad de volgende dag, lopen kan hij nauwelijks en hij staat voorovergebogen van de pijn terwijl hij zijn jas aantrekt. Op verzoek van de Clown loop ik naar de verplegerspost en probeer ik een van hen zo ver te krijgen Tarzan in een rolstoel naar de uitgang te wieleren. Ik tref uiteraard een goedzak die wel even met me meeloopt. Even lijkt Tarzan zijn eigen glazen weer in te gooien door de goedzak in kwestie direct weer onheus te bejegenen, maar het incasseringsvermogen van verplegend personeel lijkt oneindig. Exit Tarzan.

Twee uur later mag ik ook naar huis. Met toestemming en een handje van de dokter. Opgelucht en dankbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s