De pop aan de strop en de bordjesman

Daar sta je dan, met je postzegel in zo’n beetje alle kranten. Met naam en toenaam. Woonplaats. Daar zullen jullie je vast het apelazarus van geschrokken zijn. Misschien nog wel meer dan van de aangifte die tegen je gedaan werd.

Stoer doen in de vermeende anonimiteit van de massa en dan sta je ineens in je eentje met je bijdehante harses in de krant en op GeenStijl. Is het hele Internet en zijn moeder boos op je en moet je onderduiken.

Zeg, vrind met die pop aan een strop. Kocht je die bruine opblaaspop nou speciaal voor de gelegenheid? Of had je ‘m toevallig toch al liggen en heeft die meneer uit het onderliggende vak eigenlijk helemaal geen roos?

Wat ging er door je heen toen je die strop knoopte en die om die plastic nek legde? Toen je het ding over de balustrade van je ‘sfeervak‘ verhing? Louter en alleen omdat je het niet kunt verteren dat een sporter van ‘jouw’ club naar een andere is verhuisd.

Heb je nu echt op geen enkel moment gedacht dat ’t misschien toch allemaal wel een bruggetje te ver was? Of kwam de kater later, toen je in je eentje in een celletje zat? Mijn complimenten aan je advocaat overigens, die je verzachtende karakterschets met de nodige humor weet te brengen.

“Hij heeft zware momenten in zijn leven meegemaakt. Verlies van familieleden waardoor hij er vrijwel alleen voor staat. Samen met zijn jongere broer probeert hij de eindjes aan elkaar te knopen.”

Dan die bordjes bij die Britse dartswedstrijd, internationaal uitgezonden: “Kenneth NSB”. “Kenneth Vermeer hangen”. Met een poppetje aan een galg erbij getekend voor de slechte verstaander.

Het lachebekkie dat het bordje ophield met “Kenneth Vermeer hangen”, is kennelijk de huispoëet van het ‘sfeervak’ 410. Hij zou bekend staan als ‘chef spandoeken’ en moet in het verleden regelmatig opgetreden hebben als woordvoerder van de groep Ajax-supporters.

Zou hij laatst ook het hoogste woord gehad hebben, tijdens een goed gesprek met de spelers, coach en technische staf, over het gezamenlijk ongenoegen van de heren voetbalsupporters over “het gebrek aan respect naar de supporters toe”?

Excuses, daar plaste ik toch bijna in mijn broek van het lachen.

Zeg, bordjesman. Brede lach, middelvinger opgestoken, hele bink. Ja, jij daar, sportbegeleider bij een centrum voor revalidatie en reumatologie, was het je baan waard? Misschien was het inderdaad jouw bordje niet, maar je poseerde er wel mee.

Je wist toch dat je werkgever een foto van je op haar site had staan? Je was projectleider Special Heroes, een landelijk project voor leerlingen in het speciaal onderwijs. Leerlingen van 6 tot 19 jaar oud, die jij mocht laten ervaren hoe leuk sport en bewegen kan zijn.

Toen je die middelvinger opstak en naar die camera lachte, heb je toen nog even aan je pupillen gedacht? Kijk jongens en meisjes, zó leuk is sport nou. Je was toch niet echt verrast dat je prompt op non-actief gezet werd?

Kan zo’n balletje toch raar rollen, hè?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s