#NoKidsAllowed

Een lijst met kindvrije horecagelegenheden, dat vind ik nu eens een puik idee van actiegroep No Kids Allowed!

Geen rennende minimensjes in het restaurant, geen gedram, gedrein, gegil en geschreeuw, geen onsmakelijke snottebellen. Geen loslopend grut van vreemden dat aan je tafeltje komt staan bedelen om een frietje, handjes op de tafelrand, ‘hallo-ik-ben-Kimberley-en-wie-ben-jij?’  terwijl je net romantisch aan het tafelen bent of goed gesprek aan het voeren bent boven een selectie tapas. Geen ouders die een driftbui krijgen als je ze aanspreekt op het gedrag van hun spruit en het uitblijven van enig ouderlijk ingrijpen.

Ik heb me overigens voorgenomen dat ik, bij de volgende keer dat me dat laatste weer gebeurt, ik dat goede gesprek gewoon voortzet. Luid. Duidelijk. Over het niet bestaan van Sinterklaas.

Niet ieder restaurant zal er aan mee willen doen, dat is zo te lezen ook zeker de bedoeling van de actiegroep niet, en dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Ik zou er nochtans bij gelegenheid met graagte gebruik van maken, zowel van de kindvrije horeca als van de lijst met kindvrije gelegenheden. Net zoals ik liever naar een vakantieoord ga waar ik niet geconfronteerd wordt met fuivende tieners en af en toe graag een restaurant bezoek waar de hond van mijn zus welkom is. Die dan aan de lijn onder tafel ligt en niet langs de tafeltjes van andere gasten schooit, mind you.

Nu heb ik geen uitgesproken hekel aan kinderen in het algemeen of aan fuivende tieners in het bijzonder (al heb ik er zeker ook niets méé), maar ik weet wel wat ik prettig en onprettig vind tijdens een verblijf in een restaurant of hotel. Op dezelfde wijze gun ik rokers hun sigaretje, maar vind ik het het toch lekkerder eten in een restaurant zonder de geur van sigarettenrook. Een keuzemogelijkheid tussen rookvrije horeca en horeca waar wel een sigaretje gerookt mag worden zou ik ook van harte toejuichen.

Je hoeft daarnaast natuurlijk ook geen hekel aan kinderen te hebben om eenvoudigweg niet met andermans onopgevoed kroost geconfronteerd te willen worden. En als ik heel eerlijk ben, daar is er nogal wat van. Onopgevoed kroost, dat is.

Sinds de Gillende Horden van de basisschool achter mijn woning in een volledig postcodegebied geluidsoverlast veroorzaken (En nee, dat maakte zo geen deel uit van het bestemmingsplan toen ik mijn woonst kocht) heb ik een razendsnel toenemend begrip voor sentimenten als die van deze actiegroep.

Iedere dag staan ouders in de file en dubbel geparkeerd om hun kinderen bij dat schooltje af te leveren. Mocht de ouder in de auto voor de hunne de kinderen niet rap genoeg uit de auto bonjouren, dan beginnen de ouders erachter een ongeduldig toeterconcert. De paar ouders die hun kinderen op de fiets naar school brengen doen dat op het smalle voetpad. Dat op de stoep fietsen leren ze hun prinsjes en prinsesjes ook en alle buren in mijn straat zijn inmiddels zo geconditioneerd dat ze eerst rechtslinksrechts kijken alvorens ze hun voordeur uit stappen.

Zeg er wat van en de bijbehorende ouder ontsteekt in woede. Ik schreef daar eerder al over, maar dat is een beetje een Nederlands probleem, hé? Mensen die niet op hun gedrag aangesproken wensen te worden. Voor een selecte groep ouders geldt dat evengoed het gedrag van hun kroost. Het oogappeltje is heilig, denk erom, en het liefst zien ze je mee gaan in blinde idolatrie.

Niet verwonderlijk dus, dat de initiatiefnemers behalve positieve reacties ook uitgesproken boze reacties krijgen van een groep mensen die vindt dat ‘kinderen nou eenmaal huilen en rondrennen’ en de wereld om hen heen dat dus maar heeft te dulden.

Want uit eten is leuk. Voor de kindertjes. Hartstikke leuk. Ja, tien minuten en dan vinden de meeste kindertjes het allengs minder leuk. Kinderen die nog niet lang genoeg kunnen stilzitten om het een hele restaurantmaaltijd plezierig uit te kunnen zitten zonder ongedurig wangedrag dat andere gasten stoort moet je gewoon thuislaten bij een leuke oppas. Je doet henzelf, de ouders, het restaurantpersoneel en de medebezoekers er geen plezier mee ze toch mee te nemen.

De mate van gedram en gedrein en het toenemend volume van gehuil zijn een goede graadmeter voor hoe leuk het kroost dat avondje restaurant vindt. Heus.

Anderen draaien de zaken even om en vinden mensen dat juist de mensen die het vervelend vinden naar een uitgebreid krijsconcert te moeten luisteren tijden een romantisch diner of om een frietje bedelend vreemd kind aan hun tafeltje op bezoek te krijgen onwellevend en ‘intolerant’. Niet de onopgevoede kindjes en de nalatige pappa’s en mamma’s maar de mensen die daar wat vinden zijn het structureel probleem in ons ‘kinderrijke land’.

De hellend vlak-adepten vragen zich af welke doelgroep de volgende is om geheel uit de horeca geweerd te worden. Gehandicapten? Bejaarden? Singles? Niemand pleitte vooralsnog voor een volledig kindvrije horeca, ook die actiegroep niet, maar het is een kniesoor die daarop let.

En ondertussen zul je ouders de kost maar moeten geven die eens lekker een avondje weggaan ‘zonder de kids’. Heerlijk, gezellig en wat een verademing wordt er dan verzucht.

Mja, dat vinden andere mensen dus ook.

4 gedachtes over “#NoKidsAllowed

  1. Het is denk ik wat overdreven. Natuurlijk is het jammer dat ouders kinderen niet leren dat in een restaurant ze zich dienen te gedragen. Maar ik neem ook aan dat als je als ouders gezellig een avondje uit wil gaan en je gaat naar een goed restaurant dat je weinig kinderen zult aantreffen.

    Like

  2. Ik kom ook niet graag bij de Mc Donalds.
    Te druk, en ik vind het ook niet lekker.
    Maar verder kun je hier prima eten, en het overlast van kinderen valt hier reuze mee.
    Maar die eetgelegenheden hier hebben dan ook vaak buiten een ruimte waar ze lief kunnen spelen tot het op tafel komt.
    Dat scheelt zeker qua stilzitten.
    Alhoewel kinderen toch in mijn ogen meer bezig zijn met spelletjes..(wat mij wel irriteert).

    (Ik woon ook best wel in een mooie omgeving,
    En in mijn buurt ishet ook rustiger dan toen ik hier kwam.
    (Maar goed… hopelijk blijft dat.)
    Krijsende kinderen tref je aan in de supermarkt, of idd bij de McDonald.waar het beloofde prulletje toch tegenvalt.
    Borstvoeding geven in een openbare ruimte heb ik ook niets op tegen, maar dan niet achter de bar.
    Dat kan ook op een rustiger plekje..
    Een baby wat blijft huilen,ja dan ga je toch naar huis?

    Honden.. over het algemeen beb ik dol op honden, maar dat ligt er ook aan hoe de baas ermee omgaat.
    Het zijn geen poppen of showmodellen.
    Met gehandicapten op pad gaan is ook een hele tour.
    Je trekt er wel aandacht mee.meer dan met kinderen.
    Er komen ook opmerkingen.
    Verbieden vind ik wel ver gaan in een restaurant.
    Eten is nu eenmaal een behoefte.
    En als je op vakantie bent, ga je nu eenmaal vaker uit eten.
    Op festivals en in de cafè kan ik me voorstellen dat je geen oppas wil spelen omdat de ouders lekker feesten en beesten.
    Het ene kind ishet andere ook niet.
    Maar standaard verbieden of weigeren van kinderen, gaat mij wel ver.
    Gaat het te ver.. verwacht ik van het personeel dat ze de ouders aanspreken.
    En van de ouders verwacht ik ook dat ze ook rekening houden met wat ze van hun kinderen kunnen vragen.
    Bij je verhaal krijg ik een beeld van ouders onverstoord bezig met hun mobiel terwijl hun kinderen de boel afbreken.
    Met kinderen heb je rekening te houden, en dat is vooral de taak van de ouders.
    Dat wel.

    Like

  3. Dat vind ik toch niet. Overdreven, dat is. Daarbij vind ik de negatieve reacties opvallend, terwijl er genoeg gelegenheden “kindvriendelijk” zijn. Dan is horeca voor een specifieke doelgroep wel weer leuk en aardig. Het is voor veel ouders schijnbaar een heel slecht verteerbare newsflash, maar nee, andere mensen zitten echt niet allemaal met smart op hun kroost te wachten en ja, er zijn ook mensen die dat kroost oervervelend vinden.

    Like

  4. Niemand had het dan ook over het standaard verbieden van kinderen in horecagelegenheden. Ik hoef overigens in beginsel helemaal geen rekening met kinderen te houden, vind ik, als ik daar zin an had gehad dan had ik er zelf wel een paar op de wereld gezet. Dank je de koekoek.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s