Van afgewezen liefde tot dodelijke obsessie

Linda van der Giesen (Beeld: Facebook)

Eergisteren werd een prachtige jonge vrouw vermoord. Linda van der Giesen, achtentwintig jaar, moeder van een kindje van net vier jaar oud. Gewoon, zo op de parkeerplaats van het Waalwijkse TweeSteden-ziekenhuis waar ze werkzaam was als verpleegkundige. Ze had net haar eerste werkdag na haar vakantie erop zitten.

Ze zat in haar autootje toen ze point blank door haar hoofd werd geschoten.

Een getuige zag hoe een man aan kwam rijden in een andere auto en uitstapte, om vervolgens een pistool met een geluidsdemper op de auto van de jonge vrouw te richten. De man schoot meermaals, stapte weer in zijn auto en reed weg.

Een passerende man, hij liep net zijn hond uit te laten, beschreef het plaats delict: De auto, met gesneuvelde ruiten. De autoradio keihard aan. In de auto zag hij haar zitten. Een mooie jonge vrouw, met een schotwond in haar hoofd. Ze leefde nog. Haar collega’s en omstanders probeerden haar nog te redden. Het mocht niet baten.

De schutter zou de ex-vriend zijn van Linda van der Giesen, John F. Hij meldde zich gisteren op het politiebureau.

Achtergrond

Bas van den Muijsenberg, een voormalige K1-vechter en de huidige vriend van Linda van der Giesen, deed zijn verhaal tegen de pers. Hij had nog maar net vier weken een relatie met de blonde schone en dat zijn meteen vier roerige weken geweest. Toen zij elkaar ontmoetten, drie maanden geleden, had mevrouw Van der Giesen nog een relatie met John F. Vier weken geleden verbrak zij die relatie echter, om definitief voor meneer Van den Muijsenberg te kiezen.

En dat nu, schijnt die meneer F. niet te hebben kunnen verkroppen. Meermaals verscheen F. bij zijn ex-vriendin aan de deur en hij joeg haar angst aan. Het werd zo erg dat meneer Van den Muijsenberg zich genoodzaakt zag bij haar te blijven om haar te beschermen.

“Ik sliep bij haar op de bank. De angst was zo groot.”

Een duidelijk aangeslagen Bas van den Muijsenberg vervolgt zijn verhaal: Deze ex-vriend moet een geschiedenis hebben van het terroriseren van ex-partners. Drie verschillende vrouwen hebben al aangifte gedaan tegen deze man. Linda van der Giesen alleen al leverde vijf cd-roms met dreigmails en telefoontjes van haar ex bij de politie in. 

“Door Linda zelf, door zijn ex-vrouw en door een derde vrouw. Linda had vijf cd-roms met dreigmails en telefoontjes van haar ex. Die zijn allemaal afgeleverd bij de politie, maar er is niks mee gedaan.”

Een politiewoordvoerder bevestigde dat mevrouw Van der Giesen inderdaad koud een week geleden aangifte deed van bedreiging. Aan de hand van de aangifte werd een inschatting gemaakt van de ernst van de bedreiging, maar direct ingrijpen werd (nog) niet noodzakelijk geacht. Ook de voormalig K1-vechter vertelt dat hij, niemand zelfs, niet dacht dat deze John F. tot iets als dit in staat was.

Al hadden alle partijen die inschatting anders gemaakt, dan rest nog de vraag welke mogelijkheden Linda van der Giesen, de politie en de diverse hulpverlenende instanties gehad zouden hebben om erger te voorkomen.

Stalking en bedreiging, 37.000 zaken per jaar

Stalkende exen, die zich maar niet bij het beëindigen van de relatie neer kunnen leggen en hun voormalige partners structureel lastig blijven vallen, zijn een probleem van formaat.

Stalking is sinds het jaar 2000 een strafbaar delict (dankzij de heer Boris Dittrich) en de omschrijving ervan luistert nauw. Er moet sprake zijn van een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer en die inbreuk moet zowel stelselmatig als opzettelijk zijn. Ook moet die inbreuk op de persoonlijke levenssfeer met een specifiek oogmerk gedaan worden: Om het slachtoffer te dwingen iets te doen, juist niet te doen, iets te dulden of om het slachtoffers eenvoudigweg vrees aan te jagen.

Omdat de stelselmatigheid betekent dat één of twee keer lastigvallen bij lange na nog geen ‘stalking’ is, is elke hulp en ieder ingrijpen eigenlijk achteraf. Er moet, zogezegd, eerst het een en ander gebeuren alvorens de politie en de diverse hulporganisaties in beweging kunnen en mogen komen.

In Nederland is maar liefst 24% van de bevolking ooit het slachtoffer is geweest van dit soort ‘herhaaldelijk ongewenst gedrag’. In de periode 2005-2011 telde men ruim 3.300 stalkingszaken per jaar, waarbij men een behoorlijke onderrapportage bevroedt. In combinatie met bedreiging komt stalking nog veel vaker voor, ongeveer 37.000 keer per jaar. Daarbij zijn vrouwen beduidend vaker slachtoffer dan mannen. De daders zijn voornamelijk mannen.

Nederland kent dus duizenden stalkers.

Mensen bij wie liefde een donkere kant heeft, vol van egoïstische bezitterigheid en jaloezie. Mensen die zich een afwijzing niet laten welgevallen en die zich niet uit het leven van een ex laten bannen. Ze blijven bellen, overdag en ’s nacht. Mailen. Briefjes schrijven, die ze persoonlijk in de brievenbus of onder een ruitenwisser komen doen. Mensen die soms uren lang aan de overkant op straat kunnen staan, om maar een blik op te kunnen vangen zodat ze weten: hij of zij zag me wel. In sommige gevallen gaat een stalker over tot vernielingen of zelfs het doden van een geliefd huisdier. De ergsten zien een geliefde als onontvreemdbaar bezit en als zij hem of (vaker) haar niet langer kunnen bezitten, nou dan niemand niet.

Juist de stalkers die stalken omwille van een verbroken relatie (meteen de grootste groep onder stalkers) zijn statistisch gezien vaker betrokken bij bedreigingen en geweldplegingen tegen hun slachtoffers.

Deze John F., die zich inmiddels bij de politie gemeld heeft, is een van hen. Hij viel Linda van der Giesen lastig, via de telefoon, via mail en door bij haar aan de deur te komen.

Checklist bij stalking

De politie gebruikt een ‘checklist bij stalking’ om te inventariseren hoe veel risico’s er aan een specifiek geval van stalking kleven. De vraag of dader en slachtoffer een intieme relatie gehad hebben prijkt dan ook niet voor niets bijna bovenaan deze checklist.

Die checklist is speciaal voor de politie ontwikkeld, net als het bijbehorende handelingsprotocol. Het gros van de politiemensen heeft immers geen psychologische studie gedaan en handvatten zoals deze checklist zijn derhalve onontbeerlijk. Garanties geven ze echter niet, dat blijkt ook door deze zaak maar weer.

Geen mens, ook geen politiemens, kan weten wat werkelijk in het hoofd van een ander mens omgaat – laat staan accuraat voorspellen wat die ander werkelijk van plan is. In die zin, liever lezer, is veiligheid van overheidswege een illusie.

Mogelijkheden politie en slachtoffer bij stalking

Krijgt de politie een melding ‘op heterdaad’, dan zal zij naar de locatie van de melding toekomen om de acute situatie te doen stoppen. In sommige gevallen mag zij de stalker dan direct aanhouden en van de locatie verwijderen. Dat mag ze echter niet in alle gevallen, dat is juridisch zo geregeld.

De politie kan de bedreiger of stalker stevig aanspreken tijdens een “normstellend gesprek” in de hoop erger te voorkomen. Ze kan een klacht (geen aangifte, ‘stalking’ is een zogeheten klachtdelict) opnemen en daarmee een begin maken aan de vervolging van die bedreiger. Een slachtoffer moet dus een uitgesproken verzoek tot rechtsvervolging doen, anders dan bij huiselijk geweld mag de politie stalking niet zelfstandig ambtshalve vervolgen.

De politie kan de situatie vastleggen in een zogeheten afspraak op locatie, zodat bij een volgende melding op zo’n adres direct en adequaat gereageerd kan worden. In sommige gemeenten kan de bedreigde (ex-) partner een speciaal gps-gestuurd apparaatje, een aware-kastje, krijgen waarmee hij of zij met een druk op de knop de politie kan alarmeren. In ernstige gevallen kan de politie tijdens haar surveillances een oogje op een adres houden. Permanente bewaking is financieel en logistiek gezien simpelweg een onmogelijkheid.

Ernstig bedreigde partners die echt voor hun leven vrezen rest eigenlijk niets anders dan uit te wijken naar speciaal daartoe ingerichte Blijf-van-mijn-lijf- en veiligheidshuizen. Ze kunnen anoniem onderduiken. Ze kunnen uitwijken naar een andere locatie in het land en ze kunnen een nieuwe identiteit krijgen.

Er is geen mogelijkheid zo’n bedreiger preventief in hechtenis te nemen. Niet hij, maar zijn slachtoffer moet de wijk nemen.

De bedreiger kan echter effectief maar bar weinig aan strobreedten in de weg gelegd worden. Een rechter, officier van justitie of een burgemeester kan hem een gebiedsverbod opleggen. Overtreding van zo’n gebiedsverbod kan strafrechtelijk worden vervolgd door het Openbaar Ministerie. Dit kan de overtreder een boete, een taakstraf of een vrijheidsstraf opleveren. In het geval van een ‘ernstige aanranding van de openbare orde’ kan daarnaast een gebied-, contact- of straatverbod opgelegd worden door de rechter. De openbare orde is echter in veel stalkingszaken helemaal niet in het geding.

Via een advocaat kan een slachtoffer van stalking of belager ook straat- en contactverbod vorderen en eventuele schadevergoeding eisen bij overtreding ervan. Stalkers overtreden deze echter met grote regelmaat (Eke, Hilton, Meloy, Mohandie & Williams, 2011; Malsch et al., 2011). Een slachtoffer zal dus het initiatief moeten nemen een advocaat in de arm te nemen en zal daar in eerste instantie ook zelf de kosten voor moeten betalen.

Er valt dus veel te verbeteren. Liefst te beginnen bij de bron: de mensen die zich geen ‘nee’ laten vertellen. Daar is iets grondig mis mee. Wellicht dat die, bij de eerste signalen van stalkersgedrag, direct en verplicht de geestelijke hulpverleningsmolen in zouden moeten. Dan nog, dergelijk gedrag moet eerst gebeuren alvorens het opgemerkt en bestreden kan worden. “Te laat” en “te weinig gedaan” zullen we achteraf dan ook nog vaker horen.

Linda van der Giesen is niet de eerste die door een rancuneuze ex werd omgebracht. Ze zal ongetwijfeld ook niet de laatste zijn.

2 gedachtes over “Van afgewezen liefde tot dodelijke obsessie

  1. Het AD komt er al mee dat Linda Satudarah op haar ex zou hebben afgestuurd. De ruzie draaide volgens een ex om hun zoontje en belastende verklaringen die Linda weer naar een andere ex zou hebben gelekt.

    Ook heeft de verdachte een rot jeugd gehad zonder liefde. Het enige wat voor de ex pleit is dat hij zichzelf heeft aangegeven. Wat voor reden er ook geweest is, hij pakte willens en wetens een pistool en schoot haar op klaarlichte dag in haar auto dood.
    Opsluiten en niet meer loslaten. Triest voor de kinderen die hij nog heeft want die lijden ook.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s