Wel trouwen, niet zoenen

Foto: Mads Nissen

Op 11 mei verscheen het rapport “Wel trouwen, niet zoenen” van het Sociaal Cultureel Planbureau.

Dit tweejaarlijks rapport beschrijft de uitkomsten van een onderzoek naar de houding van ons, Nederlanders, ten opzichte van onze lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten.

Uiteraard uitgesplitst per onderwerp, bevolkingsgroep en demografie. Overigens, etniciteit is grotendeels buiten schot gebleven vanwege niet genoeg deelnemers met een migrantenachtergrond.

Voor de intellectueel minderbedeelden die mijn blog frequenteren: Nee, dan hebben we het per definitie dus niet over volwassenen die het op seksueel gebied op kinderen voorzien hebben. Homoseksualiteit is de seksuele en romantische voorkeur voor een gelijkwaardige partner van eigen geslacht en heeft met de ziekelijke voorliefde voor de kindergestalte niets te maken.

Goed. Homoseksuele mannen en vrouwen moeten vrij zijn om een leven te leiden zoals zij dat willen, dat staat voor mij buiten kijf. Gelukkig vond 92% van u dat ook en daarmee stonden we op de tweede plaats van meest tolerante landen. Een “forse” meerderheid van de inwoners van Nederlanders is voor de wettelijke gelijkheid inzake huwelijken (78%) en adoptie (65%) bij paren van gelijk geslacht. Alleen de IJslanders scoorden nog beter.

Dit rapport van het SCP legt echter op pijnlijke wijze onze nog altijd ambivalente houding tegenover deze groepen mensen bloot. In vergelijking met andere landen zijn Nederlanders erg tolerant, maar dat is bepaald geen reden om ons op de borst te slaan. In vergelijking met het uitgesproken homofobe Rusland bijvoorbeeld, doen we het natuurlijk al gauw goed. Wel werden we weer positiever ten opzichte van homo- en biseksualiteit en dat geeft de burger moed.

Zoals mevrouw Bussemaker al eens schreef: Emancipatie is niet vanzelfsprekend en nooit af. Gezapig achteroverleunen, blij met een tweede plaats andere landen ons aan het inhalen zijn is geen optie.

Genderconformiteit en heteronormativiteit

We hebben op de keper beschouwd ook geen moeite homoseksuele mannen gewoon als “echte mannen” (whatever that may be) te zien (72%).

Toch hebben we er nog buitengewoon veel moeite mee wanneer mensen zich anders gedragen dan ze volgens ons hokjesdenken zouden moeten. Mannen en vrouwen die gedrag tonen dat volgens onze vooroordelen bij het tegenovergestelde geslacht hoort, met een duur woord gendernonconformiteit, kunnen een stuk minder op onze sympathie en sociale acceptatie rekenen. Ook met transgenders hebben we moeite, vooral omdat we graag van het eerste moment af willen weten wat voor vlees we in de kuip hebben.

Slechts weinigen onder ons (18%) hebben moeite met een homoseksuele docent voor hun eigen zoon of dochter (7%). Als die eigen zoon of dochter echter zélf gaat samenwonen met een partner van gelijk geslacht dan liggen de zaken opvallend anders; maar 65% van ons vind dat ‘aanvaardbaar’.

Zo tolerant als we onszelf wanen, toch zou 7% van de Nederlanders liever geen homoseksuele buren naast zich hebben wonen en vindt 13% homoseksualiteit “nooit gerechtvaardigd”.

Echt benepen worden we zodra het gaat om intimiteit tussen homoseksuelen. Of dat nu privé is of in de publieke ruimte en zelfs als het gaat om zoenen of een beetje hand-in-hand lopen. Zo vindt 27% seks tussen twee mannen walgelijk. We doen stukken minder moeilijk over lesbiennes, maar dat verbaasde me niet. Seks tussen of zelfs met twee vrouwen is een van de meest gangbare mannenfantasiën, namelijk.

De houding van Nederlanders ten opzichte van (zichtbare) intimiteit tussen mensen van dezelfde sekse is minder positief dan hun houding ten opzichte van wettelijke gelijkheid of algemene aanvaarding. Daar steekt onze calvinistische bemoeizucht toch opeens de kop weer op. Trouwen vinden we prima hoor, maar een kus midden op straat vinden we aanstootgevend. We willen onze lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten wel accepteren, maar dan moeten ze natuurlijk wel “gewoon doen”.

Uitschieters in negatieve zin zijn groepen inwoners met een migrantenachtergrond,
bepaalde religieuze groepen, mensen boven de zeventig en jongeren.

Er is dus weer werk aan de winkel!

Een gedachte over “Wel trouwen, niet zoenen

  1. Eerlijk gezegd heb ik nooit geen kussende mannen, of vrouwen onderling gezien.
    En bij geen enkele liefdesrelatie hoef ik de details te weten van hun seksleven, dus ik vraag er nooit naar.En mijn seksleven is iets tussen mij en partner.
    Dus privé.
    Wel heb ik met vele nationaliteiten gewerkt.
    Sommigen nemen hun hele achterban vrienden /familieleden mee naar het werk.
    Die begroetingsceremonie is wel intiem na enkele uren van afwezigheid.
    High five omhelzingen, alsof ze een doelpunt hebben gemaakt bespringen ze elkaar.
    Maar kussen is er niet bij..
    Want homo..
    Dat soort intimiteit zie je niet bij Nederlandse mannen onderling in het openbaar.
    Want dan denken ze dat je Homo bent.
    Dat vond ik opmerkelijk..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s