Paradijsbestormers

Vol verwondering en onbegrip kijk ik nog een keer naar de documentaire Paradijsbestormers van Floor van der Meulen. De jonge filmmaakster is afgereisd naar Turkije, naar de grens met Syrië, om daar op zoek te gaan naar de Nederlandse Syriëganger en diens drijfveren.

Ze treft Abu Gharib. Dat is niet zijn echte naam, maar een die hij zichzelf heeft aangemeten. Het betekent De Vreemdeling. Abu Gharib is een gewone Nederlandse jongen, die een gewoon Nederlands leven heeft geleid alvorens te besluiten heel ongewoon naar Syrië te vertrekken. School, werken, elke zaterdag eerst voetbal en daarna met vrienden op stap. Beetje scheuren met auto’s, samen met zijn matties, en dan samen op de loop voor de politie. Niet een achtergestelde kansloze domoor, maar een gewone, intelligente jongen.

Hij had in eerste instantie weinig met de islam, zo vertelt hij, totdat hij broeders leerde kennen die de islam praktiseren. Hij besloot zich verder in de islam te verdiepen en kwam op zijn zoektocht nog meer broeders tegen. Zij hebben hem “verder geholpen, tot het moment waar hij nu eigenlijk zit”.

Inmiddels is Abu Gharibs wereld zwart-wit. Er zijn maar twee kampen; het kamp van geloof en het kamp van ongeloof, het kamp van Allah en dat van de Duivel. Hij weet zeker dat de Nederlandse regering hem dood wil hebben en dat blijkt wel uit de Nederlandse bemoeienis in landen als Mali en Afghanistan.

De grote ommekeer in zijn leven was 9/11. Drieduizend Amerikaanse doden en de wereld stond op zijn kop, maar de miljoenen moslims die worden afgeslacht “zijn niks”. Daar wordt “niks aan gedaan”. En dan wordt je wat harder.

Volgens Abu Gharib kan hij zijn religie in Nederland simpelweg niet volledig praktiseren, dat is een clash of civilisations. Wat hij in Nederland dan niet praktiseren kon blijft jammer genoeg in het midden. Een van de vele vragen die helaas níet gesteld werden. Anyway. Dus stapte hij in de auto en vertrok. Naar Syrië, waar hij naar eigen zeggen eindelijk zichzelf kan zijn. Hij sloot zich daar aan bij Jabhat al Nusra.

Grijsbruin stof, grijsbruine puinhopen van stuk geschoten grijsbruine huizen. Er wordt gevochten. Mannenstemmen roepen steeds weer: “Allahoe akbar!” Geweervuur en explosies, gillende sirenes van ambulances, schreeuwende mannen. Verwoesting en wanhoop. Mensen hongeren, dorsten, bloeden en sterven. Alleen aan wapentuig lijkt er geen tekort te zijn. Een kind smeekt haar vader huilend niet naar de strijd te gaan. Hij gaat toch.

Abu Gharib beschrijft de strijd, hoe er een knop omgaat wanneer hij moet gaan vechten. Hij vertelt over zijn eerste dode en over feestgedruis en gelach bij het verdelen van de oorlogsbuit na een gewonnen slag. Als Bashar al-Assad is verslagen, dan is volgens Abu Gharib de jihad nog lang niet afgelopen. Die gaat door zo lang de wereld bestaat en waar de jihad gaat, daar gaat Abu Gharib.

Ik ga waar op dat moment de Jihad is. Als het vandaag Syrië is en morgen Marokko, dan is het Marokko. Als het aan de andere kant van de wereld is dan ga ik daar naar toe.

Een andere jihadist vertelt over de beloning die hem wacht. Wanneer hij met goede bedoelingen in naam van God sterft, een martelaar wordt, dan is dat een ticket naar het Paradijs. En niet alleen voor hem, nee, hij krijgt meteen vrijkaartjes voor zeventig anderen. Abu Gharib meent ook te sterven om te kunnen leven. Eeuwig gelukkig of eeuwig ongelukkig aan de hand van hoe je de korte tijd in dit ondermaanse hebt besteed. Zijn nalatenschap aan zijn ongeboren zoon is de strijd, hij zou graag willen dat zijn zoon hetzelfde pad bewandelt.

Wanneer je de documentaire zo bekijkt zou je bijna vergeten dat er niet meer alleen maar gevochten wordt tegen het regime van dictator Bashar al-Assad. In Syrië ligt inmiddels iedereen zo’n beetje overhoop met iedereen. Het is ook een strijd tussen verschillende groepen moslims onderling, gematigd, radicaal, soennieten, wahabieten, sjiieten en alevieten. Er vindt sektarisch geweld plaats tegen onder meer druzen, christenen en sjiieten.

Man is a Religious Animal. He is the only Religious Animal. He is the only animal that has the True Religion – several of them. He is the only animal that loves his neighbor as himself and cuts his throat if his theology isn’t straight. He has made a graveyard of the globe in trying his honest best to smooth his brother’s path to happiness and heaven… The higher animals have no religion. And we are told that they are going to be left out in the Hereafter. I wonder why? It seems questionable taste. 

Mark Twain

Meteen de titel van deze documentaire al geeft me een ongemakkelijk gevoel. Het is zo vreselijk menselijk de gewapende strijd te romantiseren. Bloedvergieten voor een hoger doel. Het is altijd weer ontluisterend hoeveel tijd, energie, middelen en levens we bereid zijn in te zetten om elkaar naar gene zijde te helpen. Stel u eens voor hoe de wereld eruit gezien zou hebben als we dat alles ten positieve gebruikt hadden. We geven er vervolgens een imaginair Beest er graag de schuld van, maar het is de aard van het beestje. We steken zelf de wereld in brand. Keer op keer op keer.

Een gedachte over “Paradijsbestormers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s