James Foley, in memoriam

Van nature ben ik een dromer en ik heb de onhebbelijkheid regelmatig de grote boze werkelijkheid te willen ontvluchten. Wordt die me te veel, dan ontsnap ik dagenlang naar de fantasiewereld van een goed boek, dompel ik mezelf onder in de fantasy van Robin Hobb of duik ik onder in een historische roman.

Dat is heerlijk, zo’n vlucht, maar ook onverstandig.

Je kunt maar beter weten wat er werkelijk speelt. In je directe omgeving en verder weg. Door scha en schande leerde ik dat wegduiken voor de realiteit haar niet verandert en je voor onaangename verrassingen kan stellen.

Dus volg ik ook de non-fictie verhalenvertellers van nu op de voet. Nationale en internationale dagbladen, blogs, wetenschappelijke bladen – ik doe mijn uiterste best bij te blijven. Me in te lezen in kwesties waarvan ik meen wat te moeten vinden. Daarbij heb ik een speciaal slag journalisten leren waarderen.

Journalisten als James Foley, die dapper genoeg zijn om zich naar conflictgebieden te begeven en van daar uit eerste hand kond te doen van de gebeurtenissen aldaar, zijn de levenslijn van de slachtoffers van die conflicten met de buitenwereld. Dat is wat James Foley in het roerige Syrië beoogde te doen: de wereld vertellen van het leed van de Syrische bevolking.

James Foley wist hoe gevaarlijk dat kan zijn. Hij werd, samen met nog drie andere journalisten, eerder al eens beschoten, ontvoerd en zes weken lang vastgehouden in Libië. Een van hen, de Zuid-Afrikaanse fotograaf Anton Hammerl, bekocht dat met zijn leven. James Foley wist waar hij aan begon, maar vond dat belangrijk genoeg om zijn eigen leven in de waagschaal te stellen.

“Ik geloof dat frontlinie-journalistiek belangrijk is. Zonder deze foto’s en video’s kunnen we de wereld niet vertellen hoe ernstig de situatie kan zijn.” – James Foley, 2011

Ik keek naar het filmpje van de laatste momenten van James Foley. In een oranje overall gekleed, die uiteraard doet denken aan de oranje gevangeniskledij van Guantánamo Bay, met zijn handen op zijn rug gebonden geknield naast een man in het zwart. Zijn hoofd is kaalgeschoren en zijn gezicht staat strak terwijl hij zijn laatste woorden spreekt. Woorden die niet van hem zijn, maar die hij gedwongen wordt op te lezen. Woorden die hem duidelijk moeite kosten.

Ook de man in het zwart heeft een boodschap, dit is zijn Message to America. Tot mijn verbazing hoor ik een Britse tongval.

De man in het zwart heeft al die tijd een mes in zijn hand. Het blikkert in de zon. Hij grijpt het hoofd van James Foley vast, trekt diens kin omhoog, legt hem het mes tegen de keel en begint te zagen.

Ik voel mijn hartslag oplopen en proef gal achter in mijn mond. De palmen van mijn handen worden klam.

Ik kijk echter niet weg. Dat heeft James Foley bij leven ook nooit gedaan.

Video: Syria’s casualties of war

Video: Scenes from Aleppo

Video: Inside Gaddafi’s Libya

Meer van James Foley: Global Post

2 gedachtes over “James Foley, in memoriam

  1. ” … legt hem het mes tegen de keel en begint te zagen. “

    Ik heb dit filmpje niet gezien, maar ken het van eerdere filmpjes.

    Hoe murw geslagen moet je zijn voordat je dit toelaat, vraag ik me ook af? Wat is daar aan vooraf gegaan?

    Er ontstaat bij mij enkel afgrijzen door zulke handelingen, zeker geen begrip noch medelijden met hun “lot”.

    En wat te denken van Islam apologeten (zoals Hamza Tzortzis) die willen beweren dat onthoofding een prima, zelfs bijna pijnloze, dood is?

    Like

  2. S 97. Schijnt dat het toch een humanere doodstraf is dan de elektrische stoel.
    Maar dan wel met 1 klap de hoofd van de romp scheiden.
    hoe dan ook..
    Ik heb het filmpje ook niet gezien.

    Wel heb ik bij dat soort beelden een gevoel van Arenagevechten, heksenverbrandingen en dat soort 'middeleeuws volksvermaak'..
    Religie is in mijn ogen vooral vrouwonvriendelijk.
    Net als geld is het een vorm van macht.
    Maar goed..
    Je hoopt dat de 'westerse' Moslim wel beter weet, gezien ze hun eigen gewaardeerde moederland ontvlucht zijn en ook liever in het westen zijn, terwijl er genoeg Moslimlanden te kiezen zijn.
    Onderling gaat het gewoon door.
    Koerden en Turken liggen nog steeds gevoelig,om maar een voorbeeld te noemen.
    Een Moslimmeisje is ook niet vrij om een man te kiezen, ook al is deze Moslim.
    Tussen de Moslims zelf zit er ook veel discriminatie.

    Ik denk dat eigenlijk de meeste geweldsdelicten hier ook tussen de Moslims zelf plaatsvind.
    Brandstichting,neerschieten of neersteken, ook verkeersongelukken scoren ze hoog in mijn regio.
    In landen waar een wapencultuur heerst, is het ook een symbool van status.
    In America is het particuliere wapenbezit toegenomen na de schoolbeschietingen.
    Ipv afgenomen.
    Dit soort oorlogsvoering is alleen maar goed voor de wapenhandel.
    Mocht er een Allah of God zijn, dan hadden ze de wapenuitvinders van massavernietiging nooit geboren moeten laten worden.
    Er is geen respect.

    De slachtoffers van nu worden de daders van morgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s