Rotmens

Hij kijkt vanaf de kast met grote, groen oplichtende ogen op me me neer en is als de dood van me. Wanneer ik op een stoel klim en dichterbij kom drukt hij zich tegen de muur achter hem. Hij laat zijn tanden zien en blaast en als ik mijn hand dichterbij beweeg haalt hij uit. Hij slaat een gat in de lucht, gelukkig is hij nog niet zo ver dat hij zijn nagels daadwerkelijk in mijn vlees bedoelt te slaan.

We zijn twee dramatische bezoeken aan de dierenarts verder en zijn vertrouwen in mij, waar ik twee jaar lang mijn stinkende best voor heb gedaan om dat op te bouwen, is daarmee als sneeuw voor de zon verdwenen. We zijn bijna terug bij af.

Ik heb hem en zijn broer uit het asiel. Ze waren tien weken oud en zaten daar toch alweer even. In beslag genomen bij iemand, die hen voorgoed voor de mensheid verziekt heeft. Hun rare al te korte en broze vacht sprak van ondervoeding, hun angstige gedrag van erger. Ik zat ziek thuis, met “mentale problemen” zoals ze dat zo netjes plegen te zeggen, en ik had meer dan genoeg tijd omhanden om een waar project van die twee kleine grijze bangeriken te maken. Ik heb ze wekenlang uit de hand gevoerd. Van de twee was hij mijn grootste succes, zijn broer is zijn gereserveerdheid jegens mensen nooit kwijt geraakt.

Dat hij nu weer gealarmeerd bijna keffend miauwt als hij mij aan ziet komen breekt mijn hart. Relaxt in zijn mandje liggen is er niet meer bij, als hij slaapt dan is dat op die hoge kast – ver buiten mijn bereik. Ik ben het rotmens dat hem tot twee keer toe heeft gevangen en hem in een transportkooi heeft gestopt. Hem daarin heeft afgeleverd bij de dierenarts en hem daar heeft achtergelaten.

Het kleine pilletje in mijn broekzak blijft dus nog even zitten waar het zit. Dit is geen doen. Ik heb die kleine pilletjes al verstopt in alles wat hij maar lekker vindt, ze vermalen in exquise lekkernijen, maar hij laat zich niet foppen. Hij is twee en een half jaar oud en in zijn kleine lijf woekert een lymfoom. Het ding is al twee centimeter groot, ik heb het zelf op de echo gezien. Net als de sterk verdikte darmwand, die buikpijn verraadt. Dat kleine pilletje in mijn broekzak is zijn enige kans op remissie.

Ondertussen is hij onzindelijk en poept en plast overal in huis. Twee weken lang was hij aan de dunne en de pijn in zijn buik heeft hem waarschijnlijk van zijn kattenbak verjaagd. Hij is gewoon op zoek geweest naar een plekje waar het poepen hem geen zeer deed en ik kan er dan ook niet boos om worden. Moedeloos, dat wel. Je staat ook wel even raar te kijken wanneer je zo’n plakkaat in de trommel van je wasmachine vindt. Om nog maar niet te spreken van de plasjes op mijn bed. Er staat nu een nieuw bed. De slaapkamer is nu dan ook verboden terrein voor katten.

Ik vis het pilletje uit mijn broekzak en stop het terug in het doosje. Ik voel me een rotmens en grien er een potje om. Het lucht niet op.

6 gedachtes over “Rotmens

  1. Je kunt misschien even je dierenarts opbellen en vragen of zij het pilletje niet kunnen inbrengen of een andere manier weten bijv. klein infuusje met medicijn.
    Ik hoop het beste voor je bange katje!!
    groeten teigertje

    Like

  2. ik kan het zo goed begrijpen dit verhaal.

    Ik heb Tommie (nu 14 jaar -> veel problemen met tandjes, veel operaties verder, al zijn tandjes eruit, nu gelukkig) en Jip (zwarte kat – wit puntje op staart).

    Laatstgenoemde heeft nu chronische verkoudheid.. Oke.. en wat doe ik er aan? Af en toe kan ik hem een stoombad geven met eucalyptus, dan doe ik hem in zijn mandje (afgesloten) en dan in de douche cel. Een andere optie is de neusdruppels geven van de dierenarts, dat is net als jij schrijft, niet mogelijk. Dan ga ik eraan… Snap het heel goed hoe je je voelt en ja, ik wil Jip ook graag helpen :(.

    Veel beterschap voor jouw katje en voor mijn katje :).

    Like

  3. @ Disputax.
    Je kat haat je niet, maar wil geen aandacht.
    Als een kat pijn heeft,of bang is, trekt die zich terug.
    Mijn kat is rond de jaarwisseling ook zo.
    De rest van het jaar is deze superafhankelijk tot vervelens toe.
    Mijn kat is niet ziek, gelukkig.
    Wel heb ik de vorige in laten slapen omdat deze last van de nieren had.
    Het werd chronisch.
    Na veel speciaal voer en antibioticabehandelingen werd het niet beter.
    Het nadeel van huisdieren is dat je ze niet uit kunt leggen dat je ze ontwormt, omdat het beter voor ze is etc.
    Het toedienen van medicijnen is ook een ramp.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s