Elizabeth Barrett Browning

Op 29 juni 1861 blies Elizabeth Barrett Browning haar laatste adem uit. Ze was een van de grootste dichters uit de Victoriaanse tijd, bewonderd door Edgar Allen Poe en Alfred, Lord Tennyson. Abolitioniste, feministe en een van mijn heldinnen, mijn Grote Vrouwen.

Jeugd

Elizabeth Barrett werd op 6 maart 1806 geboren in Ledbury. Ze groeide in rijkdom op, de streng christelijke familie Barrett had een fortuin vergaard op de suikerplantages van Jamaica. Ze genoot thuisonderwijs en benijdde haar broers die wel naar school mochten, omdat ze jongens waren.

Ze was een wonderkind, haar eerste gedicht, On the Cruelty of Forcement to Man, componeerde ze al toen ze zes of acht jaar oud was. Ze leerde Grieks op haar tiende en raakte verslingerd aan de klassieken. Toen ze veertien jaar was schreef ze The Battle of Marathon en haar vader Edward Moulton Barrett liet dit gedicht in eigen beheer drukken. Op haar vijftiende geraakte Elizabeth ziek, ze leed aan hoofd- en rugpijnen die haar de rest van haar leven zouden achtervolgen. Ze gebruikte laudanum tegen de pijn.

Een jaar later schreef Elizabeth An Essay on Mind, een lang filosofisch gedicht, dat aanleiding gaf tot de publicatie van haar eerste dichtbundel: An Essay on Mind and Other Poems.

Tijdens de dertiger jaren van haar eeuw ontmoette Elizabeth dankzij haar neef John Kenyon verschillende literaire grootheden; William Wordsworth, Mary Russell Mitford, Samuel Taylor Coleridge en Alfred, Lord Tennyson.

Later leven en de liefde  

In 1833 vertaalde ze de Griekse tragedie Prometheus Geboeid van Aischylos in het Engels. Vader Edward Browning moet de afschaffing van de slavernij in datzelfde jaar met lede ogen aangezien hebben. Financieel had hij daaronder te lijden en hij zag zich genoodzaakt eerst naar Sidmouth en later naar Londen te verhuizen. Elizabeth was juist fel gekant tegen de slavernij.

In 1838 verschijnt de eerste ‘volwassen’ dichtbundel The Seraphim and Other Poems van Elizabeths hand. Haar gezondheid ging verder achteruit, waarschijnlijk kreeg ze ook nog eens tuberculose. Nadat een van haar broers bij een zeilongeluk omkwam kwam ze haar slaapkamer een poos zelfs niet meer uit.

Tussen 1841 en 1844 schreef Elizabeth als een bezetene. Ze schreef ettelijke gedichten, vertaalde meerdere werken en schreef proza. The Cry of the Children verscheen in 1843 en Poems in 1844. Daarnaast maakte ze zich hard tegen de slavernij en kinderarbeid. Elizabeths ster was rijzende en ze kreeg almaar meer naamsbekendheid.

In die tijd ontmoette ze Robert Browning, schrijver en bewonderaar van haar werk. Hij was zes jaar jonger dan zij. Ze schreven met elkaar, van het een kwam het ander en ze raakten verliefd. In die tijd schreef Elizabeth Browning haar prachtige Sonnets from the Portuguese

Een van mijn favorieten doe ik u vandaag cadeau:

XXIV
Let the world’s sharpness like a clasping knife
Shut in upon itself and do no harm
In this close hand of Love, now soft and warm,
And let us hear no sound of human strife
After the click of the shutting. Life to life –
I lean upon thee, Dear, without alarm,
And feel as safe as guarded by a charm
Against the stab of worldlings, who if rife
Are weak to injure. Very whitely still
The lilies of our lives may reassure
Their blossoms from their roots, accessible
Alone to heavenly dews that drop not fewer;
Growing straight, out of man’s reach, on the hill.
God only, who made us rich, can make us poor.



Ze trouwden in het geheim, omdat Elizabeth dacht dat haar vader die verbintenis zou afkeuren. Dat deed hij inderdaad en hij onterfde Elizabeth toen hij er eenmaal van hoorde. Dat stond de liefde tussen Elizabeth en haar Robert echter niet in de weg en het stel verhuisde in 1846 naar Italië.

Ze betrokken een herenhuis, Casa Guidi, in Florence. Het huis staat er nog en is nu een museum. Elizabeth schreef daar Casa Guidi Windows, dat politiek getint is en waarbij ze beïnvloed werd door de Italiaanse eenwordingsstrijd. Ze kregen in 1849 een zoon Robert Barrett Browning, ze noemden hem “Pen”.

Robert en Elizabeth ontmoetten in 1953 Harriet Hosmer in Rome. Kort na die ontmoeting vroeg Hosmer het stel of zij een beeltenis van hun handen maken mocht. Op voorwaarde dat de beeldhouwster in eigen persoon een afgietsel zou maken gingen ze akkoord. Harriet Hosmer vereeuwigde hun handen in brons.

Aurora Leigh

In 1856 verscheen Aurora Leigh, het absolute hoogtepunt van Elizabeths schrijverschap en haar meest ambitieuze onderneming. Het is een episch gedicht, een roman in verzen, een verhaal in lagen en feministisch bovendien. Het laat ons kennismaken met Aurora Leigh, die ons vertelt over haar lotgevallen en omzwervingen. Het idee de heldin van het verhaal haar eigen verhaal te laten vertellen was een literair novum. Aurora vertelt hoe ze op jonge leeftijd haar eerst haar moeder en dan haar vader verliest, waarna ze bij haar vaders kille en harteloze zus komt te wonen. Ze vertelt over haar ontmoeting met haar neef, Romney Leigh, met wie ze hartgrondig van mening verschilt over de “roeping” van vrouwen en hun plaats in de maatschappij en het belang van de schone kunsten. Romney meent dat vrouwen helemaal geen poëzie van belang kunnen schrijven, daar hebben ze het talent niet voor. Ze wijst zijn huwelijksaanzoek af en verkiest een leven alleen, als schrijfster – met met succes.

Voor de romantici onder u, het komt ook weer goed hoor tussen Aurora en Romney. 

Dood

Elizabeth Barrett Browning tobde haar hele leven met haar gezondheid. Ze stierf op 55-jarige leeftijd in de armen van haar grote liefde Robert Browning, met een glimlach op haar gezicht.
Het laatste wat ze zei was “Beautiful”.

XLIII
How do I love thee? Let me count the ways.
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sight
For the ends of Being and ideal Grace.
I love thee to the level of everyday’s
Most quiet need, by sun and candle-light.
I love thee freely, as men strive for Right;
I love thee purely, as they turn from Praise.
I love thee with the passion put to use
In my old griefs, and with my childhood’s faith.
I love thee with a love I seemed to lose
With my lost saints,—I love thee with the breath,
Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,
I shall but love thee better after death. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s