Phan Thị Kim Phúc, het meisje op de foto

Dit is een van de bekendste foto’s ter wereld. Hij werd genomen door fotograaf Huỳnh Công Út (Nick Ut), die op die noodlottige dag, 8 juni 1972, hoorde van een napalmbombardement op het Vietnamese dorpje Trảng Bàng. Toen hij er aankwam was het dorp in dikke rookwolken gehuld en stond zelfs de weg er naartoe in brand.

Een groepje kinderen kwam zijn kant op gevlucht, waaronder een meisje van negen jaar. Het kind gilde het uit van pijn: “Nong qua! Nong qua!” “Te heet! Te heet!” Ze had zich haar kleren van het lijf gerukt omdat die in brand stonden. Stukken verbrande huid hingen van haar schouders.

Nick Ut bracht het meisje, Phan Thị Kim Phúc, naar een Zuid-Vietnamees ziekenhuis. Met derdegraads brandwonden op meer dan de helft van haar lichaam dacht men niet dat ze overleven zou, maar dat deed ze wel. Ze bracht veertien maanden door in het Barsky Ziekenhuis in Saigon, waar ze 17 keer geopereerd werd. Door de verwondingen was haar kin met haar borstkas vergroeid en haar arm aan haar ribben, maar een Amerikaanse chirurg wist dat te verhelpen. Daarna kon ze naar haar familie en haar dorp terugkeren.

De foto van het brandende gillende meisje choqueerde de wereld. Hij werd het icoon van de wreedheden van de oorlog. De foto werd World Press Photo of the Year en Nick Ut won er een Pulitzerprijs mee.

Wist u dat president Nixon de echtheid van die foto betwijfelde? Op 12 juni 1972 sprak hij erover met zijn chief of staff, H.R. Haldeman. Nadat hij de foto onder ogen kreeg zei hij:  “I’m wondering if that was fixed.” Niet dat president Nixon zich überhaupt bekommerde om burgerslachtoffers. Over hen zei hij “I don’t give a damn, I don’t care”. 

Later leven 

Phan Thị Kim Phúc kreeg in 1986 de kans om in Cuba te gaan studeren. Daar ontmoette ze een Vietnamese medestudent, Bui Huy Toan. Ze raakten verliefd en het paar trad in 1992 in het huwelijk. Hun huwelijksreis voerde hen naar Moskou.

Op de terugreis grepen ze tijdens een tussenstop in Gander (Newfoundland) hun kans en liepen over. Ze vroegen politiek asiel aan in Canada en daar wonen ze nog, samen met hun twee kinderen Thomas en Stephen.

In 1996 werd Phan Thị Kim Phúc uitgenodigd aanwezig te zijn bij een Veteranendag bij het Vietnam Memorial in Washington. Ze sprak er duizenden Vietnamveteranen toe; over het napalmbombardement op haar dorp, over jarenlang tobben met pijn en leed en hoe ze eindelijk het geluk en haar vrijheid gevonden had. Ze ontmoette er zelfs de piloot die de aanval op Trang Bang gecoördineerd had en ze vergaf hem.

In Washington ontmoette ze ook Vietnamveteraan Ron Gibbs. Ze raakten aan de praat, over hun ervaringen tijdens de Vietnamoorlog en over de toekomst. Uit die ontmoeting werd het idee geboren een stichting op te richten, de Kim Foundation International, die tot doel heeft kinderen te helpen die slachtoffer zijn van oorlog en die zich inzet voor vrede en verzoening. The Kim Foundation helpt kinderen uit oorlogsgebieden een nieuw leven op te bouwen, zoals in Oeganda, Ghana, Kenia en Tadzjikistan.

Op 10 november 1994 werd Phan Thị Kim Phúc uitgeroepen tot Goodwill Ambassadeur voor UNESCO. Zij is een van mijn Grote Vrouwen.

“I’ve decided I want to control that picture. I want to use that picture to work for peace. Deep inside my heart, I don’t want to see another little girl running like that with hopelessness, with terror.”

2 gedachtes over “Phan Thị Kim Phúc, het meisje op de foto

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s