Schijnheilig II

Joannes Gijsen werd op 13 februari 1972 door paus Paulus VI in eigen persoon tot bisschop gewijd. De paus sommeerde kardinaal Bernardus Alfrink voor die gelegenheid naar Rome af te reizen en dwong de kardinaal Joannes Gijsen de handen op te leggen. 

Wat het Vaticaan betreft was Nederland in die tijd een zieke kerkprovincie. Een lastige luis in de roomse pels, waar men openlijk de rigide regels van Rome over zaken als geboorteregeling en het celibaat aan de kaak stelde. Een klein landje dat bol stond van een vervelende vernieuwingsdrang en waar vrouwen het gore lef hadden baas in eigen buik te willen zijn. De paus benoemde twee “rechtzinnige” mannen, Joannes Gijsen en Ad Simonis, tot bisschop om orde op zaken te stellen in dat opstandige kikkerlandje. 

Joannes Gijsen was aartsconservatief. In zijn bisdom leerde men hem daarnaast kennen als een onverzettelijk en kil man. Homoseksualiteit vond hij tegennatuurlijk en hij was strikt voor het celibaat. In lijn met Rome nam hij stelling tegen abortus en euthanasie. Kort na zijn aanstelling in Roermond haalde hij uit naar de politiek: 

Een katholiek politicus die meewerkt aan de legalisering van abortus moet op zijn minst eens nagaan of zijn geweten nog wel goed gevormd is.” 

Tijdens een interview in 2000, zeven jaar nadat hij plotseling zijn werk als bisschop van Roermond neerlegde en hij sinds vijf jaar het bisdom IJsland bestierde, bleek hij niets milder te zijn geworden.  

“Anders komen we tot valse naastenliefde. Zoals ouders die hun kinderen te veel verwennen. Of een dokter die zegt dat hij een vrouw helpt door een ongewenste zwangerschap te beëindigen. Dat kan nooit uit echte naastenliefde gebeuren. Het doden van ongeboren leven is immers gruwelijk intolerant.”

Kort voor het vertrek van de bisschop in 1993 bleek de conrector van het seminarie Rolduc, waar Joannes Gijsen in zijn hoedanigheid als bisschop verantwoordelijk voor was, seks te hebben met zijn studenten. Bisschop Gijsen wist daarvan, maar handelde niet.

Op 2 september 2011 werd tegen de bisschop een klacht neergelegd. In 1958, toen hij kapelaan was, zou hij een toen negen- of tienjarige jongen hebben misbruikt. De bisschop weigerde alle medewerking aan het onderzoek van de klachtencommissie voor seksueel misbruik binnen de rooms-katholieke kerk en toog zelfs naar de politie om daar aangifte wegens smaad te doen. De klacht werd in 2012 na rijp beraad ongegrond verklaard, maar de commissie deed daarbij wel een wonderlijke uitspraak: ze liet weten dat daarmee “bepaald niet gezegd wil zijn dat de door de klager gestelde feiten niet waar zouden zijn”.

Het slachtoffer liet het er niet bij zitten en er werd een herzieningsverzoek ingediend. Bisschop Gijsen stierf op 24 juni 2013. Op 28 juni 2013 werd het herzieningsverzoek gegrond verklaard en op 15 januari 2014 vond er opnieuw een zitting plaats van de klachtencommissie. Ditmaal overtuigde “de authentieke wijze waarop en de details waarmee klager zijn verhaal in het klaagschrift heeft bewezen en ter zitting heeft verteld” de leden van de klachtencommissie wél. Alleen echter voor wat betreft de lichtste handtastelijkheden. Voor het meer verregaande misbruik, tot verkrachting aan toe, zag men geen “steunbewijs”. 

In 2011 werd overigens ook een tweede klacht tegen bisschop Gijsen ingediend. In 1958 zou hij gesurveilleerd hebben op de slaapzaal van het seminarie Rolduc, waarbij een masturberende pupil begluurde. Omdat gluren per definitie nog geen kindermisbruik is werd de klacht onontvankelijk geacht.

Tijdens de uitoefening van zijn ambt in Reykjavik kreeg bisschop Gijsen een brief in handen van een man die daarin schreef dat hij als kind door een IJslandse priester misbruikt werd. De bisschop vernietigde de brief, ongeopend.

Op 29 april 2013 werd opnieuw een klacht ingediend tegen bisschop Gijsen. De klacht in kwestie behelst het betasten van een jongen in 1961. Pas op 15 januari 2014 beraadt de klachtencommissie zich over deze zaak tijdens een zitting en ze adviseert het bisdom Roermond de klacht gegrond te verklaren.

Het bisdom Roermond heeft inmiddels erkend dat bisschop Gijsen twee kinderen heeft misbruik. Schoorvoetend weliswaar, want het bisdom weet al sinds februari dit jaar van het oordeel van de klachtencommissie, maar hulde zich twee maanden lang toch in stilzwijgen. Met zulke informatie wil het bisdom niet “te koop lopen”.

Luidruchtig je afkeer laten horen over wat volwassen mensen van hetzelfde geslacht met elkaars wederzijdse toestemming in hun slaapkamer uitspoken, maar misbruik van kinderen stilletjes onder de mijter houden.

Geheel in de geest van wijlen de monseigneur. Wel ja.

Een gedachte over “Schijnheilig II

  1. Ik ben gedoopt,enzo.
    Het waren leuke kinderfeesten om eraan deel te nemen.
    Ik vind de kerk prachtig.
    Oude bouwwerken ademen geschiedenisverhalen uit.
    En tot zover..

    Maar goed.. was ik een God met mijn boerenverstand.
    Had ik spijt gehad met mijn creatie Mensch.
    Had deze niet mijn aard kloot verder laten vern*****n
    Of tenminste het vernietigingsdrang in Der Mensch niet laten functioneren.
    Vuist en stok als wapen was dan nog van toepassing.
    Beestachtig eigenlijk..
    Om maar gelijk kennis te hebben tot massavernietiging.
    (Tot de volgende generaties toe)
    Ook had ik qua voortplanting meer voor de slak gekozen.
    Een slak beschikt over beiden.
    Wel zo veilig voor moederaarde..
    Ben geen God..
    Tja….
    Maar het had beter gekund…
    Vind ik..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s