Sacherijn

Ik begin mijn werkdag een uur vroeger dan mijn lief en dus ben ik ook wat vroeger thuis dan hij. ‘Thuis’ is mijn huis. Ik ben niet erg goed in samenwonen, dat zouden we dan ook niet gaan doen. Mijn lief is echter niet erg goed in afspraken nakomen en is toch steeds vaker hier dan daar.

In de eerste fase van verliefd-tot-over-je-oren kan ik dat nog goed behappen, maar naargelang dat wittebroodswekengevoel verdwijnt neemt de ergernis exponentieel toe. ’s Nachts slaapdronken op het koude porselein van de toiletpot belanden omdat hij te besodemieterd is om de bril weer omlaag te doen. Of erger; half wakker ontdekken dat je met je blote voeten in half opgedroogde urinedruppels staat. Je kunt me niet kwader krijgen dan met dergelijke blijken van respectloze onachtzaamheid voor wat uiteindelijk nog altijd mijn territorium is. Simpelweg omdat ik dat heel persoonlijk opvat. Wie in herhaling valt treft de furie van een woman scorn’d.

Soms zit het in de kleinste dingen. Hoe hij mijn blik in de spiegel zoekt, terwijl ik raar grimassend mascara op mijn wimpers sta te smeren. Me beetpakt, terwijl ik probeer het borsteltje van de mascararoller niet in mijn oog te steken, en gelukzalig tot de conclusie komt dat ik al die moeite speciaal voor hem doe. De mate van nog aanwezig wittebroodswekengevoel dicteert of ik al dan niet nog bereid ben het mannelijk ego tegemoet te komen met het obligate “maar natuurlijk, schatje”.

Wat is dat toch? Ik maak me ook niet de illusie dat hij zijn stropdas elke ochtend speciaal voor mij om knoopt. Het gebrek aan realiteitszin ergert me – in toenemende mate.

Een keer ben ik daar bijna ingetuind, in dat samenwonen. Mijn lief van toen maakte gelukkig de kardinale fout me mee uit te nodigen naar zijn andere liefde, het voetbal. Op zich heb ik het in het geheel al niet op voetbal, maar zoals dat gaat in de liefde wilde ik hem graag plezieren en dus ging ik mee. Die ervaring was heel verhelderend. Halverwege de wedstrijd besefte ik me dat ik op het punt stond een veredelde halfaap in huis te halen.

Het nieuws dat toch nog twintig procent van het Neanderthaler-genoom in ons, de moderne mens, voortleeft verbaasde me dan ook niets. Alhoewel, daar doe ik de Neanderthaler waarschijnlijk ernstig mee tekort. De wetenschap is er nog niet uit, maar het zou zo maar kunnen zijn dat onder de hominiden de Neanderthaler de naam heeft maar dat juist Homo sapiens de gewelddadiger bruut is.

In een uurtje tijd raas ik alvast even door het huis, voer de katten, vul de wasmachine, maak de kattenbakken schoon, stof de boel even af en geef het toilet een schoonmaakbeurt. De toiletbril staat weer omhoog, zijn vuile was slingert weer door mijn huis en omdat ik lang wakker heb gelegen van zijn gesnurk is mijn goede humeur al zo fragiel. Ik knip gezellig de lampjes aan en draai de thermostaat een graadje hoger. De katten, drie stuks, liggen op hun vaste plekjes uit te buiken. Knus, vind ik ‘t.

Wanneer mijn lief eindelijk binnenkomt sta ik al in de keuken, een uitje en wat knoflook aan te fruiten. Hij eet graag op tijd en ik vraag me af sinds wanneer ik me daar aan conformeer. Ik krijg een vluchtige zoen op mijn wang en hij ploft op de bank. Hij pakt de afstandsbediening van tafel, klikt de televisie aan en zakt verder onderuit. Terwijl ik twee porties spaghetti uit een doosje schud vraag ik hem nog even te stofzuigen, dan is alles gedaan en staat niets een gezellig avondje film kijken nog in de weg.

Hij heeft geen zin, want hij is moe.

“Doe nou even”, probeer ik nog terwijl ik het gehakt rul sta te bakken. Het water kookt. Ik ook, bijna. In elk geval even de korreltjes kattenbakgrit die het vee uit de bakken gelopen heeft? Wiens katten zijn dat nou helemaal, moppert hij. Toch niet de zijne, zeker?

Ik schuif de helft van de spaghetti terug in het doosje.

16 gedachtes over “Sacherijn

  1. Alhoewel er herkenbare situaties en irritaties in je stukje staan zou ik waarschijnlijk binnen een week helemaal knettergek van je worden. Voor alle duidelijkheid, niet knettergek op maar van. Niet dat het wat uitmaakt, ik twijfel er niet aan dat dát wederzijds zou zijn 😉

    En je hebt zeker schrijverstalent. Een erg leuk (geschreven) stukje.
    Cheers!

    Like

  2. Weer mooi geschreven.
    Ken je het boek mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus?
    Weet je, verliefd zijn gaat over in houden van in een vaste relatie, dat is mijn ervaring.
    Geven en nemen hoort erbij, mannen pissen wel eens naast de pot tja.
    Maar goed wij dames zijn toch ook niet perfect, zuigen als je thuiskomt van je werk..ik weet niet maarre dat doe ik ook niet hoor.
    Toen ik las dat je (ex) vriend gek van voetballen is, dacht ik aan het goaltje in de pot, heb je die wel eens gezien?
    BTW. eet jij spaghethi uit een doosje? Grrrrrr, ik zal je wel eens een lekker eenvoudig receptje sturen als je wilt.

    teigertje

    Like

  3. Ken ik, inderdaad. Vreselijke vent, die John Gray. Laatst weer op zijn kortzichtigst in die documentaire van Sunny Bergman. Goaltje in de pot zegt me zo niets.

    Dat stofzuigen… Wie niet werken wil zal niet eten! 🙂

    Like

  4. Ik zat vd week in de bus en achter me zat een vrouw een soortgelijk verhaal te vertellen. Ze was getrouwd en had kinderen, maar haar man was een eikel en ze had pas geleden eindelijk iemand ontmoet die haar wel goed behandelde. Iedereen in de bus kon meeluisteren naar haar verhalen over haar geheime ontmoetingen en haar plannen voor een scheiding. Uiteraard gun ik iedereen zijn geluk. Maar ik heb wel zwaar medelijden met die kinderen die straks onterecht gestraft worden, omdat hun moeder nooit het lef heeft gehad om te ontdekken wat ze zelf eigenlijk echt wil. Misschien ben ik weer ouderwets en kort door de bocht, maar ik werd er wel een beetje misselijk van.

    Like

  5. Alhoewel..

    Er was ook een man die weigerde te eten.
    En hoever moet je gaan?
    Hij werd echt een karkas, en at, of eigenlijk hooguit mondjesmaat alleen zijn vrouw het deed..
    Werd rustig als zijn vrouw er was..( Uitdroging schijnt pijnlijk te zijn)
    Personeel leek het wel handig te vinden dat ze ook s'nachts aanwezig was.
    Uiteindelijk is toch graatmager gestorven, toen zijn vrouw er even niet was.
    Het weigeren van eten en drinken, vind ik vrij lastig…
    Dwangvoeding weiger ik te geven bij ouderen.

    Bij kinderen tot op zekere hoogte..
    *Eten wat de pot schaft*

    Maar goed..
    Alleen oud worden, of je leven delen..
    Allebei wel eng eigenlijk..
    *asiel en marktplaats punt en el afzoekt voor hond*
    http://www.froot.nl/posttype/froot/video/de-reden-waarom-sommige-vrouwen-single-blijven/

    Like

  6. Ik betwijfel of zo'n vrouw er, aan de andere kant goed, aan doet haar kinderen op te doen groeien in een ongelukkig huwelijk. Ook dat is een straf.

    Tekenend overigens, dat je daar die vrouw automatisch verantwoordelijk voor houdt en niet de man die zich als een eikel tegen haar gedraagt. Takes two to tango.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s