Dame Rebecca West

Op 21 December 1892 werd Cicely Isabel Fairfield geboren. Ze was het derde kind van een begenadigd pianiste en een al even begenadigd (en controversieel) journalist. In het huishouden waren met regelmaat allerlei politieke activisten zoals Russische revolutionairen te gast. Haar vader vertrok toen Cicely acht jaar was en hij stierf zes jaar later, alleen en arm als een kerkrat.

De jonge Cicely ging school aan het George Watson’s Ladies College, maar moest daar in 1907 weg omdat ze tuberculose had. Omdat er geen geld meer voor was keerde ze niet meer naar school terug. Haar twee oudere zussen hadden meer geluk. De oudste van de drie, Letitia, was een van de eerste vrouwelijke artsen in Groot-Brittannië én was advocate. De middelste zus, Winifred, kwam al even goed terecht en werd directeur-generaal van Greenwich Hospital.

Cicely had een enorme voorliefde voor toneelstukken en auditeerde met succes voor de Academy of Dramatic Art in London en vertrok dus naar Londen om actrice te worden. Daar nam ze de pseudoniem ‘Rebecca West’ aan, naar de rebelse heldin in het toneelstuk Rosmersholm van Henrik Ibsen.

Samen met haar zus Letitia sloot ze zich aan bij de suffragettebeweging. Zus Winifred beschreef haar jongste zusje in een brief aan hun moeder bezorgd als een feministe enragée. West werd journaliste bij een feministisch weekblad Freewoman en bij de Clarion. Haar eerste artikel verscheen in 1911. Bij de meer literaire opvolger van de Freewoman, The Egoist, werkte ze samen met Ezra Pound.

Het is september 1912 wanneer Rebecca West een scherpe recensie schrijft van het boek Marriage van de toen al beroemde libertijnse schrijver  H.G. Wells. Wells nodigde haar prompt uit voor een lunch en eind 1913 worden de twee geliefden. Op vier augustus 1914 komt hun zoon Anthony West ter wereld. Rebecca’s affaire met de zesentwintig jaar oudere en getrouwde Wells zou tien jaar duren, waarna ze tot de dood van H.G. Wells (in 1946) bevriend zouden blijven.

Rebecca West schreef een enorm aantal artikelen, essays, vlijmscherpe recensies en boeken. Scherp van geest, eloquent en gedurfd.

[Nabokov has a] habit of constructing his novels on the same pattern as the mandrill, with the parts devoted to sexual activities far too extensive and highly coloured.

Vanaf de jaren ’20 van de vorige eeuw reisde ze met regelmaat naar de Verenigde Staten, waar ze lezingen gaf. Ze sloot er veel hechte vriendschappen, zoals met oprichter van de CIA Allen Dulles, Charlie Chaplin en Arthur Schlesinger jr. In 1947 prijkte ze op de cover van Time, het blad noemde haar “indisputably the world’s No. 1 woman writer”. In 1948 overhandigde president Truman haar de Women’s Press Club Award for Journalism, waarbij hij haar roemde als ’s werelds beste reporter.

West bleef haar leven lang reislustig en die reislust beperkte zich bepaald niet tot Amerika, maar reikte tot in Joegoslavië, Zuid-Afrika, Mexico, Libanon, Venetië en Monte Carlo.

In 1930, ze is dan 37, treedt Rebecca West in het huwelijk met bankier Henry Maxwell Andrews.

Tien jaar later heeft ze eigenhandig een fortuin bij elkaar geschreven en is de trotse bezitster van een Rolls Royce en een landgoed in het zuiden van Engeland. Tijdens de Tweede Wereldoorlog huisvest ze daar Joegoslavische vluchtelingen.

West was een uitgesproken feministe, een actieve suffragette en was politiek geëngageerd. Daarbij schroomde ze niet controversiële standpunten uit te spreken. Zo was ze een van de bar weinigen die zich kritisch uitliet over de Oktoberrevolutie en het bolsjewisme en openlijk haar wantrouwen van Joseph Stalin uitte en dat maakte haar in linkse kringen (waartoe ze zichzelf zeker rekende) impopulair.

Ze was behalve anticommunist ook fervent antifascist. Ze maakte zich boos om de lafhartige houding van de Engelse regering tegen de opkomende Adolf Hitler en de pacifistische houding die in linkse kringen werd aangenomen.

Ze versloeg de Processen van Neurenberg voor The New Yorker. In 1960 reisde ze voor de Sunday Times naar Zuid-Afrika om daar over de Apartheid verhalen. Ook over de oorlog in Vietnam liet ze zich meer dan kritisch uit. Niemand ontkwam aan haar kritische pen.

I can’t help thinking that the whole of the Vietnam War was the blackest comedy that ever was, because it showed the way you can’t teach humanity anything. We’d all learnt in the rest of the world that you can’t now go around and put out your hand and, across seas, exercise power; but the poor Americans had not learned that and they tried to do it. The remoteness of Americans from German attack had made them feel confident. They didn’t really believe that anything could reach out and kill them. Americans are quite unconscious now that we look on them as just as much beaten as we are. They’re quite unconscious of that. They have always talked of Vietnam as if by getting out they were surrendering the prospect of victory, as if they were being noble by renouncing the possibility of victory. But they couldn’t have had a victory. They couldn’t possibly have won.



Rebecca West stierf op 15 maart 1983. Een van de Grote Vrouwen in de Engelse literatuur en de journalistiek.

I myself have never been able to find out what feminism is; I only know that people call me a feminist whenever I express sentiments that differentiate me from a doormat or a prostitute.



3 gedachtes over “Dame Rebecca West

  1. @
    Haar dossier mocht 100 jaar na dood pas open..
    2017 dus..
    En ik geloof dat weinigen weten dat ze een Friezin was.
    Toch is haar naam wel 'behoorlijk bewaard' gebleven.

    * ( Nederlandse) vrouwengeschiedenis is eigenlijk onmisbaar*
    FeeX

    En jij ook nog fijne kerstdag en nieuwjaar.
    FeeX

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s