Kinderlokker 2.0

Afgelopen zomer schreef ik over Sean O., een kinderlokker 2.0. Sean O. benaderde zo’n drieduizend meisjes online en misbruikte zeker honderdachtendertig van hen. Het jongste slachtoffer was tien jaar oud. Sean O. dwong zijn slachtoffers tot verregaande seksuele handelingen voor de webcam. Hij manipuleerde, misleidde, chanteerde, intimideerde en bedreigde ze. Sommigen van hen heeft hij zo maandenlang geterroriseerd, hun leven tot een hel gemaakt.

Op ‘s mans computer vond men zesduizend chatsessies en honderden filmpjes met minderjarige meisjes. Zijn jachtgebied? Social media. Hyves, Twitter, MSN, Habbohotel, Solomio en Partyflock.

Frank R.

Vandaag bericht het Openbaar Ministerie over nog zo’n kinderlokker 2.0.

Met de politie doet het OM onderzoek naar een 48-jarige man uit Cuijk. Deze Frank R. wordt ervan verdacht ongeveer driehonderd meisjes te hebben “verleid” tot het verrichten van seksuele handelingen met zichzelf voor de webcam. Daar maakte hij filmpjes van. In enkele gevallen kwam het zelfs tot fysiek misbruik. Ook dat legde hij vast.

De man werd op 19 mei 2013 aangehouden op verdenking van het onttrekken van een minderjarige aan het ouderlijk gezag. Na een tip van een getuige werd een meisje, dat op dat moment vermist werd, bij de man in de auto aangetroffen.

Gaandeweg het onderzoek kwamen daar verdenkingen bij; het bezit van kinderporno, het plegen van ontucht en verleiding van minderjarige meisjes via het internet. Inmiddels wordt vermoed dat deze man al acht jaar met dit soort praktijken bezig is en ongeveer driehonderd meisjes, tussen de tien en zeventien jaar oud, met seksueel getinte verzoeken heeft benaderd. Met elf meisjes wist hij een afspraak in real life te maken.

Ook van deze man werd een computer onderzocht; daar werden ruim 26.000 filmpjes, 144.000 afbeeldingen en een grote hoeveelheid chatgesprekken op gevonden. Die chatgesprekken, dat zou dus net als bij Sean O. zo maar in de duizenden kunnen lopen.

 

De geest van het beest

Zaken als deze doen me walgen, dat zullen ze u ongetwijfeld ook doen, en ze verbijsteren me. Ik begrijp niets van iemand die seksueel opgewonden raakt van een kindergestalte, laat staan van iemand die zijn gerief haalt uit het misbruik van het overwicht dat volwassen op kinderen hebben. 

Dat laatste bedoel ik letterlijk. Jaren geleden schreef ik over het boek “Conversations with a pedophile” van psychologe Amy Hammel-Zabin. Het beschrijft de geest van zo’n beest, Alan, en zijn werkwijze; hij gaat project- en planmatig te werk, streeft ernaar zijn slachtoffers volledig in zijn ban te krijgen tot de kinderen geen kant meer op kunnen en ervaart iedere vooruitgang in dat proces als een climax. De pedoseksueel uit het boek spreekt genietend over de slaafse gehoorzaamheid, waarmee zijn slachtoffertjes uiteindelijk zijn seksuele handelingen ondergaan. De macht over zijn murw gemanipuleerde slachtoffertjes, geestelijk én lichamelijk, is zijn ultieme kick.

Het zijn ook de aantallen die ik, net als bij Sean O., verbijsterend vind. Enorme aantallen slachtoffers, aantallen foto’s en filmpjes, aantallen chatsessies. De wondere wereld van het Internet maakt het mogelijk dat seksuele roofdieren maanden en zelfs jarenlang ongestoord op hun jonge slachtoffers kunnen jagen. Grooming is een proces en tezamen met die duizenden chatsessies, filmpjes en afbeeldingen kan het niet anders of lieden als Sean O. en Frank R. moeten daar bijkans een dagtaak van maken. Ongestoord uren, dagen, jaren, verlekkerd achter hun computer hebben gezeten.

We zijn ons met zijn allen veel te weinig bewust van de gevaren die kinderen ook in het virtuele lopen. Ouders kijken te weinig over de schouder van hun kinderen mee, zijn zich misschien ook helemaal niet bewust van wat er onder kinderen leeft. Cyberpesten, bangalijsten, sexting, vriendenverzoeken – ga er ook maar eens aanstaan.

Amy Hammel-Zabin vroeg Alan naar zijn belangrijkste wapen bij het strikken en misbruiken van honderden kinderen. Het antwoord luidde kort en bondig: ‘luisteren’.

“Ik (Alan) probeerde een omgeving te creëren waarin ze vrijuit over alles konden praten en niet bang moesten zijn dat ze iets niet wisten of het mis hadden. In die ‘cocon van aanvaarding’ voelden ze zich heel speciaal. Tragisch genoeg gebruikte ik deze kennis voor een absoluut zelfzuchtig en vernietigend doel. Maar als ik hun het gevoel kon geven dat ze speciaal waren, waarom zouden anderen dat dan niet kunnen leren en dat in het voordeel van deze kinderen toepassen? Ik ben vooral bang dat als ouders dit niet leren, er steeds meer verdorven geesten als ik zullen zijn die hun kinderen een funest alternatief bieden.”

Het OM verwees in haar bericht naar wat nuttige links. Here goes;

www.vraaghetdepolitie.nl

http://www.mediaopvoeding.nl/

http://www.ouders.nl/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s