Marianne Vaatstra. Het verhaal van haar moord.

“Marianne Vaatstra. Het verhaal van haar moord”. Het boek heeft een ingetogen uitstraling, de bekende foto van het meisje Vaatstra prijkt prominent op de kaft. Meisje Vaatstra. Jong, een open blik, een spleetje tussen de tanden, zorgvuldig langs het het gezichtje gedrapeerde krullen. De wereld lag, op het moment van die foto, nog aan haar voeten.

Simon Vuyk schreef het boek op verzoek van Bauke Vaatstra en “met medewerking van o.a. Bauke Vaatstra en Peter R. de Vries”. Het moest hét boek over de moord op Marianne Vaatstra worden, geschreven voor het nageslacht. Maar ook, aldus meneer Vaatstra, omdat er meer mensen zijn die een boek over deze vreselijke gebeurtenis willen schrijven. Mensen die links en rechts liever wat weg zouden willen laten en die de waarheid niet weten. Simon Vuyk schreef twee jaar lang aan dit geesteskind; een monument van een vader voor zijn dochter.

Het boek doet meer dan de titel belooft. Het beperkt zich zeker niet tot de moord op Marianne Vaatstra, maar verhaalt ook over haar leven, haar familie en vrienden. Over wat die vreselijke gebeurtenis deed met de achterblijvers, haar nabestaanden.

Meneer Vuyk schetst voorts een ontluisterend beeld van de perikelen rond het opsporingsproces, de ophef om de asielzoekers, van stoorzenders en botsende koppige mensen. Speurder Verkaik bijvoorbeeld, die van meet af aan botst met vader Vaatstra. In zo’n mate zelfs dat Bauke Vaatstra later kennelijk zijn Duitse herder naar hem heeft vernoemd.

Direct betrokken maar buitenstaander tegen wil en dank

Het verhaal van Marianne is ook het verhaal van een stoïcijns Openbaar Ministerie, dat de nabestaanden eerder als lastige bemoeials behandelt dan als de slachtoffers, die ook zij zijn. Vooral het OM verschanst zich in haar hoge toren, doet daar haar ding en verwaardigt zich niet ook maar iets te delen met de familie Vaatstra. Hardnekkig stilzwijgen, de harde “Lijn-Den Hollander” en frictie tussen politie en justitie enerzijds en de nabestaanden anderzijds, het is een centrale lijn in dit verhaal.

Hoe hoger iemand zich in de voedselketen van zo’n instantie bevindt, hoe minder zijn besluiten nog werkelijk met de menselijke maat van doen hebben. Afstand levert minder emotionele betrokkenheid op en dat schept duidelijk ruimte voor harde beslissingen. Let wel, die mensen zijn ook nodig. Tot in zekere mate, weliswaar. Politie en justitie, mankracht en opsporingsmiddelen, het wordt allemaal van zuurverdiend belastinggeld betaald en daar moet zo efficiënt mogelijk mee worden omgegaan.

Hardvochtige beslissingen zijn veel makkelijker te nemen, wanneer je het lijdend voorwerp ervan niet in de ogen hoeft te kijken. Helemaal makkelijk zal het zijn, wanneer je een of andere onderknuppel de onheilstijding kunt laten brengen. In elk geval wordt de familie Vaatstra, met al hun gemis, verdriet en hun vragen, behandeld als een buitenstaander.

Een van de mooiste monumenten voor de zaak Vaatstra is dan ook de invoering van de zogeheten familierechercheur, die de directe betrokkenen begeleidt en een schakel is tussen hen en het onderzoeksteam. Door deze zaak en de ervaringen van Marianne’s nabestaanden is er gelukkig veel veranderd in de houding van politie en justitie naar slachtoffers en nabestaanden.

In all fairness; een deel van het stoïcijns stilzwijgen begrijp ik toch wel. Ik begrijp dat rechercheteams bijvoorbeeld liever in alle rust en ongestoord hun werk doen. Dat ze, om geen slapende honden wakker te maken, het achterste van hun tong niet laten zien. Het belang van het geheimhouden van daderwetenschap in het onderzoek. Vooral in de aanloop naar het grootschalig verwantschapsonderzoek, waarvan het zo lang onzeker was óf en zo ja, wanneer het plaats zou kunnen vinden; leg je te vroeg zo’n troef op tafel, dan is de kans groot dat de dader aan zijn stutten trekt.

Bauke Vaatstra 

Evengoed begrijp ik Bauke Vaatstra, die zich al die jaren vastbeet in de zaak en het vaste voornemen had de dader boven water te krijgen. Niet goedschiks, dan kwaadschiks – zo eerlijk is Simon Vuyk ook nog. Vader Vaatstra leert door de jaren heen politie en justitie wantrouwen, handelt daarnaast uit wanhoop en niet aflatende wrok en spant iedereen die hij maar kan voor zijn karretje.

In tijden van stilte benadert hij de pers, manipuleert die soms zelfs. Naarmate de wanhoop groeit kan het hem ook niet meer schelen of dat positief of negatief uitpakt; als de zaak maar onder de aandacht blijft en, belangrijker nog, het de druk op de ketel van politie en justitie houdt.

Jaren later zou hij er de Machiavelliprijs voor krijgen, een prijs voor een bijzondere prestatie op het gebied van publieke communicatie. De toekenning van die prijs zet kwaad bloed, onder andere bij een oud-directeur van Vluchtelingenwerk Leeuwarden en bij (medestanders van) wat complotdenkers.

De moord op zijn dochter beheerst zijn leven en kost hem zelfs zijn huwelijk. Bauke Vaatstra weet van geen wijken en al helemaal niet van opgeven en daarom bewonder ik hem zeer.

Geef de man eens ongelijk. Hij stond die noodlottige dag in een weiland, waar twee sporen in het hoge gras naartoe leidden en slechts een terug. Bij het ontzielde, koude lichaam van zijn jongste dochter. Vrijwel geheel ontkleed, haar bh om de nek gesnoerd en met doorgesneden keel.

De politiek en het DNA-verwantschapsonderzoek

Dan is er nog de politiek, die lippendienst bewijst aan het belang van het opsporen van daders en het oplossen van zaken, maar die doorgaans wel erg afwijzend staat tegen nieuwe ontwikkelingen in bijvoorbeeld opsporingsmiddelen als het DNA-verwantschapsonderzoek. Dat geldt evengoed de roep om “meer blauw op straat”, terwijl er toch almaar meer op de politie bezuinigd wordt en er al jaren een nijpend tekort aan rechercheurs bestaat.

Toch, het onderzoeksteam dat in 1999 het onderzoek naar de moord op Marianne Vaatstra startte pleitte kennelijk destijds al voor een DNA-onderzoek. Zo ook de familie Vaatstra, in de loop der jaren. Eén enkele voortvarende beslissing en een berg lef had er wellicht voor kunnen zorgen dat het onderzoek geen jaren (en miljoenen euro’s) zou hebben gekost. Maar zo iets gaat over te veel schijven en er moeten nog zo veel politici een plasje over doen. Het politiek gevecht om het DNA-verwantschapsonderzoek sleepte zich daarom jarenlang voort.

Anyway, hindsight is 20/20.

Wanneer de kogel eenmaal door de politieke privacy-kerk is, gaat het snel. Er komt een grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek. Voor de dader is er geen ontkomen meer aan; ook hij meldt zich voor het afstaan van wangslijm. Hij heeft familie in de omgeving, die doen mee aan het onderzoek, dus hij heeft weinig andere keus. Tijdens de moord op Marianne Vaatstra liet hij een spoor van bloed achter op haar jas en spermasporen in haar vagina en op haar bh. Op 14 november 2012 is er een match.

Jasper S.

Zondag 18 november 2012, in de avond, wordt boer Jasper S. op zijn eigen erf door een arrestatieteam overmeesterd. Jasper S. is een wat schlemielige, kleine man die vindt dat hij thuis op seksueel vlak veel tekort komt. De man leidt een dubbelleven, overdag een hardwerkende boer en vader, ’s nachts een gefrustreerde hoerenloper. Zijn DNA heeft hem verraden. Hij bekent al snel.

Het nieuws van de aanhouding slaat in als een bom. Bij de Vaatstra’s. Bij hun familie, vrienden en bekenden. In de pers wordt over weinig anders meer gesproken. De zaak Marianne Vaatstra is opgelost.

Al snel volgt de rechtszaak. Die is tekenend overigens, voor de jarenlange gang van zaken; de familie zit tijdens een zitting letterlijk tweederangs. Achter de rechtbanktekenaars. Ze kunnen slecht horen wat er gezegd wordt, krijgen maar de helft van de zaak echt mee.

Tijdens de rechtszaak blijkt Jasper S. een manipulatief mannetje. Hij dreigt zijn mond te zullen houden als er opnames gemaakt worden. Op cruciale momenten laat zijn geheugen hem heel opportuun in de steek. Hij weet dat hij brood at voor zijn avondeten, maar weet niet of zijn slachtoffer zich tegen hem verzet heeft. Hij beweert van niet, zijn DNA onder haar vingernagels zegt echter van wel. Dat hij Marianne’s polsen met haar bh vastgebonden zou hebben ontkent hij. Ook de beruchte aansteker kent hij niet. Of Marianne nog wat gezegd heeft weet hij ook niet meer. Rechter Dölle raakt er geïrriteerd van.

Het relaas van Jasper S. is bloedstollend. Marianne had op gegeven moment door dat hij haar volgde. Al fietsend legde de boer zijn hand op haar mond, probeerde haar tot stoppen te dwingen en, al struikelend, lukt hem dat. Marianne wilde wegrennen, maar Jasper S. houdt haar tegen. Ze bijt in zijn hand, zijn bloed kwam op haar jas terecht. Het meisje blijft worstelen, probeert zich opnieuw los te rukken. Dan zet Jasper S. haar zijn mes op de keel.

Onder bedreiging met het mes dwingt hij het meisje hem oraal te bevredigen. Dan verkracht hij haar ook vaginaal. Ze is dan nog bij bewustzijn en doodsbang. Eenmaal aan zijn gerief gekomen vreest Jasper S. de gevolgen van zijn daad en hij draait zijn slachtoffertje om, gaat op haar rug zitten, grijpt haar bh en begint haar te wurgen. Daarna pakt hij zijn mes, tilt haar hoofd op en snijdt haar de keel door.

Jasper S. laat het levenloze lichaam van Marianne liggen en gaat naar huis. Hij bewaart het mes, wast het schoon.

Uitspraak

Op 19 juli 2013 doet rechter Dölle uitspraak. Die uitspraak wordt vrijwel meteen digitaal gepubliceerd (klikkerdeklik); de rechtbank acht verkrachting, meermalen gepleegd, en moord bewezen. Jasper S. krijgt een gevangenisstraf van achttien jaar opgelegd, maar is zelf niet aanwezig om zijn vonnis aan te horen. Er komt geen hoger beroep.

Langzaamaan begint de rust wat terug te keren binnen de verscheurde familie Vaatstra. Bij Bauke Vaatstra blijft het relaas van Jasper S. knagen: “Omdat die rat niet alles wil vertellen”.

Het liefst zou vader Vaatstra de moordenaar van zijn dochter zelf pakken. Zulke wonden helen nooit. Niet echt.

Stoorzenders

Simon Vuyk wijdt een paar pagina’s aan lieden als Micha Kat en Wim Dankbaar, “internetjournalisten” die zich aanvankelijk als medestanders bij de familie Vaatstra aandienden. Mensen met, aldus Vuyk, financiële armslag, concrete mogelijkheden, ambitie en lef, imposante netwerken en ervaring op het gebied van Internet. Zij “ontfermen” zich over de ouders Vaatstra, vooral over moeder Maaike. Van meet af aan zetten ze zich op het spoor dat een asielzoeker de moord moet hebben gepleegd. Feik Mostafa en Ali Hussein Hassan zijn de gedoodverfde verdachten. De eerste als aanstichter, de tweede als moordenaar.

Wanneer Jan Vlug, de advocaat van Jasper S., zijn veelbesproken en veel becommentarieerde verklaring over de bekentenis van zijn cliënt geeft, doet hij dat mede vanwege deze lieden. De complotdenkers, die de families van zowel de verdachte als die van het slachtoffer tot last waren. Het was “schofferend”. Hinderlijk, voor iedereen.

Peter R. de Vries noemt de heren Dankbaar en Kat bij de naam en meent zij “op gewetenloze wijze op talloze betrokkenen karaktermoord hebben gepleegd”.

Dat is een van de vormen van secundaire victimisatie, waar de nabestaanden van Marianne Vaatstra mee te kampen hebben gekregen en nóg hebben. Micha Kat schreef onlangs nog het volgende over Bauke Vaatstra:

 “BAUKE GENOOT VAN ELKE SECONDE DAT HIJ IN HET ZONNETJE WERD GEZET OVER HET LIJK VAN ZIJN SATANISCH VERMOORDE DOCHTER * HOEVEEL GELD EN DRANK KREEG BAUKE VAN JORIS DEMMINK? * WIE DENKT ER AAN MAAIKE TERPSTRA DIE WEL VOOR DE WAARHEID GING?”

Karaktermoord. Dat is het woord wel. Wanneer ik dat zo lees dan begrijp ik meteen ook een andere opmerking van Peter R. de Vries, waarin hij stelt dat hij “weleens heeft gedacht dat er bij Wim Dankbaar en Micha Kat nog meer een steek loszat dan bij Jasper S.”

Ook Bauke Vaatstra refereert in dit boek aan Wim Dankbaar, die “de vreselijkste dingen plaatste op het Internet. Ik ging ervan over m’n nek gewoon”.

Het boek

Het boek leest bijna prettig weg, de kniesoor in mij valt her en der wat over het taalgebruik en meneer Vuyks kennelijke aversie tegen samengestelde zinnen. Aan de andere kant zijn ’s mans beschrijvingen helder en duidelijk, juist doordat hij zijn teksten niet opsmukt. Simon Vuyk neemt je van het allereerste begin, de brute verkrachting en moord tijdens de nacht van 30 april op 1 mei 1999, mee op een reis door de tijd.

Bijna dertien jaar aan nieuwe ontwikkelingen, voortschrijdende inzichten, verschuivende onderlinge verhoudingen en herziene meningen. Blunders, missers, doorbraken in de zaak. Ontwikkelingen op het gebied van DNA-onderzoek die tergend langzaam zicht op de moordenaar van Marianne Vaatstra bieden. Maar ook bijna dertien jaar lang menselijke tragiek, het gemis van een geliefde en de strijd tegen de al te traag malende politieke en justitiële molens van ons kikkerlandje.

Een must-read.

9 gedachtes over “Marianne Vaatstra. Het verhaal van haar moord.

  1. Mooi en met nuance gerecenseerd Marijke!
    Bijna te beeldend soms, maar dat is in deze context ook geen overbodige luxe.

    En wat zijn wij toch ontzettende tweederangs buitenstaanders, wat dat betreft. Ik heb althans mijn eigen dochter niet ontzield en onteerd aan hoeven treffen, badend in bloed en met doorgesneden keel. En ook geen jarenlange, zeer belastende en ontwrichtende, verwikkelingen hoeven doormaken, op weg naar een begin van erkenning en verwerking. Wie zijn wij toch met z'n allen om daar allerhande (waarde-)oordelen aan te geven?

    Met samengestelde zinnen is in beginsel niets mis. Hoewel het soms wel handig is om je doelgroep in het oog te houden bij je schrijfsels 😉

    Ik heb het boek nog niet gelezen, dus zal me van een oordeel daarover onthouden. Evenals voel ik me niet geroepen om partij te trekken. Opportuun… treffend of cynisch dat uitgerekend een van de periodieken van het OM juist die titel draagt…

    Familierechercheur is een prachtige functie, die recht doet aan de vele, complexe facetten van een politiezaak. Ook in zedenzaken kunnen die voor gedupeerden het verschil maken (echt!)- mits voldoende levenservaring, draagvlak en slagkracht, dat spreekt voor zich.

    Hoewel ik in de zaak-Vaatstra geen persoonlijke contacten heb gehad (en sowieso niet van alle ins en outs op de hoogte ben) is het een van de grootste en meest geruchtmakende moordzaken van de laatste decennia. Dat mogen we toch wel concluderen. De zaak, inclusief de ontknoping ervan, heeft verregaande implicaties voor maatschappij, opsporingswereld en wetenschap, maar bijvoorbeeld ook voor het sociaal veiligheidsgevoel van bepaalde mensen of groepen in bepaalde gebieden. En vlak de (misdaad-)journalistiek niet uit!

    Met een beetje fantasie kunnen bepaalde websites of stichtingen hier nog jaren hun brood aan verdienen. You gonna get what you give, zongen New Radicals in 1999, ten tijde van de moord. Evenals you’ve got the music in you. En dat had Marianne, zie foto.

    But when the night is falling
    And you cannot find the light
    you feel your dreams are dying
    Hold tight
    You've got the music in you

    Like

  2. Uiteraard heeft het O.M forse blunders gemaakt.
    Ook werd het een politieke stemmenwerver.
    Ed Nijpels liep mee met de begravenis?
    Pim Fortuijn schreef een stuk over Kollummerstront.
    Vanaf de moord was Marianne een 'bekende Nederlander'

    Dat tasje met aansteker dat later op de proppen kwam en dat haartje (rossig)
    Dna vergelijkingen met Duitsland,Denemarken,België en Engelse databanken..
    Het is terug te vinden op de site van de O.M.
    Ik had ook nooit verwacht dat er nog een dader uitkwam.
    Er is ook een mogelijke dader opgegraven..
    Jasper was verdachte nr 13..
    Woonde er bijna bovenop.
    Was het een complot zoals Dankbaar en Kat dat gewild hadden, dan was het makkelijk om 'haar geheel te laten verdwijnen', was ze nog vermist.
    Ook had het OM al jaren geleden een 'Patsy' kunnen aanwijzen, een asielzoeker, of die dode de schuld in de schoenen kunnen schuiven…
    Dat alles om de rust te bewaren..

    Tuurlijk is het een blunder dat de dader zo ongemerkt en dichtbij tot zoiets gruwelijks in staat was, en zijn bek hield, toen de gemeenschap uiteenviel, er naar mensen gewezen werd,De voorgaande verdachten. en er een dode werd opgegraven.
    Jasper heeft vele mensen onnodig laten lijden, het onderlinge vertrouwen ook zwaar beschaamd.

    Wim zet zichzelf te kakken..
    Ook nu weer, met zijn geluidsfragmenten en dagboeken van Maaike.
    Zijn persoonlijke gejank en getier naar de familie, ook op internet.

    Ik heb me vaak afgevraagd of deze zaak opgelost zou worden.
    Vond het vreemd dat er jaren na data nog een Dnatest moest komen om 'onschuld te weerleggen'
    Dat dnaverplichting hoort thuis bij zware misdadigers..

    Maar goed..
    Deze zaak kan de boeken sluiten.
    Het was een kostbare zaak op diverse gebieden.
    Ik denk wel dat het goed is geweest voor Bauke om een boek te schrijven, ook al is het om het allemaal op een rijtje te zetten en hun volle verhaal erover kwijt te kunnen.

    Het was hun dochter, en werd bijna een merknaam van Friesland.
    Nog bekender dan Mata Hari..
    Die al bijna 100 jaar dood is (en dan pas mogen de dossiers open)
    FeeX

    Like

  3. Dank, Sander. Tweederangs buitenstaander vind ik een mooie term, zo heb ik me tijdens het lezen van het boek af en toe wel gevoeld. Bauke Vaatstra werd met de ergste nachtmerrie van elke ouder geconfronteerd en bleef strijdvaardig. Doe het hem maar eens na, denk ik dan. Een gedachte die ik beschroomd direct weer wegstop, want wat de familie Vaatstra overkwam wens je niemand toe.

    Like

  4. Ha Feex,

    Er werden door veel partijen fouten gemaakt. Daar kan ik redelijk tegen, 't blijft mensenwerk. Het meest ontluisterend vind ik de houding naar Marianne's nabestaanden en dat zij zich daardoor zo door iedereen verlaten hebben gevoeld.

    Aan de andere kant was het ook goed te lezen over de positieve rol van bijvoorbeeld meneer Hirsch Ballin, in de politieke aanloop naar het grootschalig DNA-onderzoek.

    Like

  5. Tsja. De zaak-Vaatstra is tegen wil en dank publiek geworden. En zo werden vele nabestaanden van Marianne en direct betrokkenen gaandeweg een semi-bekende Nederlander. Zoals gebeurt in al die duizenden gruwelijke zaken elk jaar. Moordzaken, zedenzaken, familiedrama's, suïcides. Ineens heeft half Nederland een mening over je – of met een beetje pech een vernietigend oordeel!

    En dan laat ik het fenomeen 'publieke rouw en piëteit' nog even buiten beschouwing.

    Het is natuurlijk een jong verschijnsel, iets van de laatste decennia. Massale stille tochten, straalverbindingen bij TROS Vermist of Hart van Nederland, condoleanceregisters op internet… De complotwereld met al haar blogs, topics, comments en podcasts.

    Het is ook een bekend menselijk verschijnsel dat shock, verdriet en beroering geprojecteerd wordt. Maar waar vloeit oprechte empathie of afschuw over in meehuilen, of zelfs leedvermaak? Het heeft iets vervreemdends in zich. Want zijn al die tranen en buikpijn nu wel authentiek als het over een mediabegrafenis gaat, of een internetoverlijden?

    Of, concreter en recenter, bij Ruben en Julian, bij Anass. Wat is de relevantie in al die gevallen waarin geen sprake is (geweest) van een dierbare of bekende, waar persoonlijke of professionele binding ontbreekt?

    Zo oud ben ik nou helemaal nog niet en ik sta toch bekend als behoorlijk modern en progressief. Maar ik blijf dit een raar, onwennig fenomeen vinden waar ik me vermoedelijk nooit echt prettig bij zal voelen. Soms met plaatsvervangende gène gadesla. Bedoel, rouw is toch privaat ofzo.

    Om de wereld van geëxploiteerde rouw is een hele sector gebouwd. Er bestaan draaiboeken en regieaanwijzingen hoe een nabestaande zodanig in beeld te brengen, dat mensen blijven kijken… echt. Een sneaky appèl op de onderbuik, dus. Really, m’n bek viel open toen ik voorjaar 2010 bij een vriend in een montagehok zat. Een A4’tje op de monitor:

    5’12’’ STUDIOGESPREK WOORDVOERDER
    6’57’’ LOCATIEQUOTES BUURVROUW
    7’24’’ SHOTS TUIN, INZOOM HELIKOPTER
    7’33’’ CROSS TEASER #2 – INSERT MILLY
    7’58’’ START LEADER COMMERCIALBLOK B
    * END OF ITEM 3 * T23:12:26

    Je gaat pas echt beseffen wat gepaste terughoudendheid behelst als je er zelf mee te maken krijgt, denk ik wel eens. En in mijn geval dan (gelukkig) niet eens persoonlijk. Maar het kan zwaar met je aan de haal gaan, je wordt geleefd. Het lijkt ook wel prettig, al die aandacht, al die steunbetuigingen. Hartverwarmend! De ironie wil vaak dat iemand in rouw de draagwijdte van een mediacircus niet helemaal overziet. Zeker als het je een eerste keer overkomt. Je hebt ten slotte wel iets anders aan je hoofd dan met media of beeldvorming bezig zijn. Of je verweren tegen complotters in diverse hoedanigheden, met legio goedbedoelde initiatieven en internetacties.

    Voor kinderen en jongeren, mensen met een beperking of ziekte gaat dit in versterkte mate op. Je zult maar je broertje of zusje verliezen. Of je ouders! Staat er ineens een cameralens voor je deur, WTF! Om in jouw termen te blijven, secundaire victimisatie is ook hier vaak op z'n plaats.

    Het is niet betuttelend als er dan mensen zijn die je dan, als nabestaande of gedupeerde, in bescherming willen nemen. Partner, familie of vrienden, vertrouwenspersonen of familierechercheurs. Laat die dan maar lekker even in de vuurlinie staan, de klappen opvangen. Al duurt 13 jaar daarvoor best lang, wat Vaatstra betreft.

    Hoe dan ook: als gedupeerde of nabestaande ben je geen enkele collectieve verantwoording schuldig, ook al vindt half Nederland van wel. Punt!

    Like

  6. @Sander
    Efkes nuanceren. Dat Vaatstra een van de meest geruchtmakede moordzaken genoemd wordt heeft natuurlijk weinig te maken met het feit dat ik geen insider ben. Verder mag “goedbedoelde” tussen aanhalingstekens, want zo goed bedoelde ik die internetacties niet. En maak van duizenden gruwelijke zaken maar honderden. Is al erg genoeg. Tot zover de nuance!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s