Vechtscheiden

De grootste tragiek van de liefde is toch wel dat ze zo dicht tegen haar tegenhanger haat aan schuurt. Wat ooit begon met verliefde vlinders in je buik, uitgroeide tot het samenspel van intense liefde tussen twee mensen kan zo maar omslaan in onmin en wrok. Lust maakt eerst plaats voor tegenzin, waarna zelfs afkeer haar intrede kan doen. Daar is bij de een meer voor nodig dan de ander, maar het gebeurt vaker dan u misschien zou willen weten.

In 2012 bereikte het aantal scheidingen een recordhoogte. De kans dat een huwelijk (in Nederland) voortijdig strandt was in 2010 al 36,2 procent en dat is er dan niet beter op geworden. Vrouwen blijken in het leeuwendeel van de gevallen de scheiding in gang te zetten. Daar blijken heel wat verschillende redenen voor te zijn; van niet meer met elkaar kunnen praten, botsende karakters, huiselijk geweld, seksuele of financiële problemen tot (in een derde van de gevallen) vreemdgaan.

Een gemiddeld huwelijk duurt een jaar of veertien. Tot zo ver de eeuwige liefde.

Men schat dat ieder jaar zo’n zeventigduizend thuiswonende kinderen hun ouders zien scheiden. Die zien hun voorheen liefhebbende ouders stellingen tegen elkaar opwerpen. Raken buitengemeen vaak in een loyaliteitsconflict. Ze zijn bang verlaten te worden, voelen zich boos, verdrietig, machteloos en zelfs schuldig.

Niet alle effecten van een scheiding op kinderen zijn negatief overigens, de omgang tussen twee voormalig echtelieden kan ook behoorlijk verbeteren zodra ze “ex” zijn. De negatieve ervaringen en de schade die kinderen daarvan op kunnen lopen verdienen echter de spotlights. Want alles voor de kids, zou je zeggen. Toch?

Niet dus. Of toch in veel gevallen niet. Een bepaald zorgwekkende ontwikkeling is de stijging van zogeheten “vechtscheidingen”, waarbij kinderen inzet en dus dubbel de dupe worden van de ruzies tussen hun ouders. Het NRC kwam vandaag met wat ontluisterende cijfers van Jeugdzorg Nederland, dat netjes heeft bijgehouden in hoeveel gevallen van echtscheiding de situatie voor kinderen zo problematisch is dat zij daar onderzoek naar moet doen.

2010 4.867
2011 4.800
2012 5.248

Ieder jaar worden ongeveer vijfhonderd van die kinderen door de kinderrechter zelfs onder toezicht van een gezinsvoogd gesteld, vanwege “echtscheidingsproblematiek”.
Het is sowieso duister lezen in andermans kaarten, maar de positie van zo’n gezinsvoogd lijkt me ongemakkelijk. Het is wel wroeten in private besognes, een brutaal vingertje achter de voordeur.De belangrijkste inschatting die Jeugdzorg Nederland in zo’n onverkwikkelijk affaire maken moet is of, en zo ja in welke mate, de betrokken kinderen gevaar lopen. Ik benijd hen die rol niet. Je zult je vergissen in een der beide vechtlieden en een kind raakt beschadigd, verwond – of erger.

Ik ben nooit het verhaal van een oud-collega vergeten, die op verjaardagen zijn dochtertje niet meer op schoot durfde te nemen nadat zijn ex-vrouw hem valselijk van kindermisbruik beschuldigd had. Elk voorheen normaal contact vond hij daarna ongemakkelijk, al was het maar omdat de buitenwacht hem scheef aan bleef kijken. Waar rook is, is vuur zullen ze gedacht hebben.

Hoe ga je als gezinsvoogd met zulke beschuldigingen om? Anderzijds, wat doe je met de opmerkingen van een ongeruste moeder die vreest dat haar ex haar kinderen uit onversneden wraaklust wat aan zal doen? Kom er maar eens achter wie werkelijk de wraakzuchtige ex is.

En dan hopen dat je daar op tijd achterkomt.

Nee, ik zou me geen raad weten met zulke duivelse dilemma’s. Daarbij zou ik mijn geduld te snel verliezen vrees ik. Een jeugdvriendinnetje van me zat elke zaterdagochtend vroeg, weer of geen weer, in haar eentje op de onderste trap van het trappenhuis op haar vader te wachten. Gewoon omdat pa en moe het zelfs in haar bijzijn niet op konden brengen elkaar op een normale manier te bejegenen. Wanneer je zo’n stel op maandagochtend spreken moet sla je hen het liefst toch even met de koppen tegen elkaar? Maar dat mag natuurlijk niet.

In Noord-Holland krijgt een gezinsvoogd bij vechtscheidingen daarom inmiddels assistentie van een tweede gezinsvoogd. Zo kan een van hen zich puur en alleen om de kinderen bekommeren, terwijl de ander het hoofd biedt aan beide exen. Daarbij wordt enkel en alleen de focus gelegd op het belang van de kinderen. Dat is vast een kostbare aangelegenheid en het zal ongetwijfeld een wissel trekken op het personeel, het lijkt me dat we over een verdubbeling van de werkzaamheden spreken immers.

Rest de oer-Hollandse vraag; wie zal dat betalen?

Misschien is het tijd voor een scheidingsverzekering. Of een huwelijks- of zelfs kinderbelasting?

3 gedachtes over “Vechtscheiden

  1. Dingen kunnen verkeren.
    Een kind uit liefde 'nemen'
    Of een kind om mee 'te schermen en te steken'
    De verantwoording over een kind, 'je leeft niet meer alleen voor jezelf' is inderdaad een ingrijpende gebeurtenis.
    Wel is het triest dat vaders na jaren afwezigheid hun kind komen eisen.
    Of dat ze info en contact wordt onthouden.

    Bij velen blijft het bitter slikken en niet alles komt zo ver voor de rechter.

    Ik heb geen enkel begrip voor de vader van de 2 jongetjes.
    Hij heeft iedereen in zijn omgeving in zijn haat naar zijn vrouw meegenomen.
    Zijn eigen kinderen,…familie, buren kennissen, vrienden etc.
    Ik vind het juist sterk dat de moeder ook oog had voor verdriet voetbalclub/leeftijdsgenoten en ze een hart onder de riem stak.
    Dat geeft toch steun?

    Ik hoop dat de details en persoonlijke leed van de vechtscheiding niet meer in de media komt.

    Like

  2. Ik betwijfel ten zeerste of er mensen zijn die een kind “nemen” om mee “te schermen en te steken”. Dan zouden ze een vechtscheiding van tevoren beraamd moeten hebben en daar kan ik me toch weinig bij voorstellen. Dat het kan verkeren, dat staat buiten kijf.

    Like

  3. Zo langzamerhand ben ik een beetje klaar met de Mensheid. Men gunt elkaar niets. Het kind is in een scheiding het belangrijkst. Je moet het zo normaal mogelijk laten leven zodat je zo min mogelijk schade toebrengt aan het individu. Nee, elkaar maar voor rotte vis uitmaken en niet instaat zijn consessies te willen doen voor het kind. Wat een normale jeugd kan doormaken als ouders een beetje normaal doen. Ik walg van dit soort mensen. Ze stellen eigen belang boven het kind.
    Dat je elkaar haat prima, maar het kind heeft hier niet om gevraagd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s