Inferno

Op 12 maart van het vorige jaar schreef ik in “Cerca Trova“: In Florence heeft men achter een beschilderde muur van het Palazzo Vecchio mogelijk sporen aangetroffen van een verloren fresco van Leonardo da Vinci; De Slag van Anghiari. Het is een verhaal dat zo door Dan Brown zou kunnen zijn geschreven.

Dan Brown is een van mijn vele schrijvershelden. Ik volg hem op de voet. Zijn “Inferno” heb ik dan ook weken geleden al gereserveerd, want wat is er leuker dan zo’n boek op de dag van verschijnen al in handen te hebben? Wel, de ontdekking dat die twee woorden “Cerca Trova” een centraal thema vormen in Inferno!

Hij schreef weliswaar het verhaal over de ontdekking van Leonardo’s fresco niet, maar maakt “Cerca Trova” wel onderdeel van de nieuwe avonturen van Harvard-professor Robert Langdon.

Op het literaire vlak krijgt Dan Brown veel kritiek, maar bij veel critici krijg ik het idee dat ze met al te hoge verwachtingen een thriller hebben opengeslagen. Natuurlijk, de literaire snob in mij fronste ook heel even toen ze Dan Brown in haar favoriete boekwinkeltje schouder aan schouder zag liggen met de grote Dante. Ik heb haar gepaaid door hen allebei mee te nemen; Dante voor een literair hoogtepunt en Brown om mijn honger naar spannende verhalen te stillen.

Elck wat wils, zal ik maar zeggen.

Nu valt er ongetwijfeld ook wat af te dingen op Browns consequent gebruik van codes en (voornamelijk) religieuze symbolen en hij heeft in sommige kringen geen vrienden gemaakt met de manier waarop hij met bijvoorbeeld de Bijbel omsprong. De vraag is misschien ook wat er van de verhaallijn overblijft zou je al die mysterieuze gegevens weglaten.

Wie niet van stoffige colleges houdt zal professor Langdon en zijn uiteenzettingen waarschijnlijk minder waarderen, maar wat mij betreft máken ze het boek. Ze halen de vaart her en der uit het verhaal, maar zijn wel in character met de professor in zijn wollen Harris Tweed-jasje.

Ik heb het boek gelezen met mijn Ipad onder handbereik, de feitjes en beschrijvingen die me interesseerden kon ik zo meteen eens opzoeken. Dan Brown maakt geen half werk van zijn research en de zeldzame kleinigheden die niet kloppen dienen het verhaal. Ze hoeven ook niet zo zeer te kloppen met de werkelijkheid, Inferno heeft niet voor niets het onderschrift “a novel“, maar dat het allemaal zo gedegen in elkaar steekt is wat Inferno weer een echte gedegen “Dan Brown” maakt.

In Inferno brengt Dan Brown de dichter Dante Alighieri ten tonele. Diens bekendste werk is het ellenlange gedicht  La divina commedia en Brown spitst zich vooral toe op het eerste van de drie delen waar dit gedicht uit bestaat; Inferno, de Hel.

In plaats van de eeuwenoude complotten, waar Brown zo bekend mee werd, schotelt hij ons met zijn laatste pennenvrucht een uitermate modern probleem voor; onze enorme overbevolking. Daarbij verwijst hij heel kort nog even naar An Essay on the Principle of Population van de Engelse demograaf Robert Malthus. Malthus becijferde in 1798 de gevolgen van onze exponentiële bevolkingsgroei en de hongersnood, een Malthusiaanse catastrofe, die ons lot zal zijn wanneer we die niet in toom zouden houden.

Niets voor niets wordt in het boek een koppeling gelegd tussen de decimatie van de bevolking door de pest en de Renaissance, die daardoor kon opbloeien. De tegenspeler van Robert Langdon, een even geniale als gekke wetenschapper Bertrand Zobrist, vat het plan dan ook op de menselijke kudde uit te dunnen.  

Aan professor Langdon, uiteraard, om de wereld te redden. Zijn omzwervingen voeren ons mee, naar het Palazzo Vecchio, naar Venetië en Istanboel. De beschrijvingen van die steden en hun eigenaardigheden vind ik heerlijk. Kers op de taart, voor mij, zijn de bronzen hengsten van de Basiliek van San Marco. Onvoorstelbaar dat deze schoonheden door een kunstenaar uit de tweede eeuw gemaakt werden en zo voorstelbaar, dat ze gedurende hun lange geschiedenis zo veel gestolen werden.

 
 
 
I always try to choose the grey area and argue both sides,” aldus Dan Brown. “If I’ve done my job, you close this book saying ‘Oh my God, what an enormous problem, and there is no simple solution, and I kind of see Zobrist’s point.'”
 
Meneer Brown is, wat mij betreft, in zijn opzet geslaagd. Natuurlijk wil ik hier niets van de ontknoping verraden, ik zou graag willen dat u daar heerlijk onbevangen van geniet. Inferno is het lezen meer dan waard, maar geeft me ook zeker stof tot nadenken.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s