Kinderen van de rekening

Een persconferentie laat op de avond voorspelt doorgaans niet veel goeds. Was het vinden van niet een, maar twee lichamen en dan ook nog eens zo nabij het Doornse Gat al genoeg aanwijzing om ervan uit te gaan dat het om de stoffelijke overschotten moest gaan van de jongens Ruben en Julian – dan was de “inside info” van het Jeugdjournaal dat wel. Of die ene verspreking; “lichaampjes”.

Dat raakte me, “lichaampjes”. De kleine, levenloze lijfjes van die twee knulletjes. Eenzaam achtergelaten in het water in een duiker. Bijna twee weken lang lagen de kinderen daar, koud en verstild, terwijl er zo driftig naar hen gezocht werd. Al die mensen die hoop hielden. Mensen van politie, brandweer, defensie, al die vrijwilligers. Moeder Iris en al haar familie, vrienden en bekenden.

Het beeld achtervolgt me van een vader, ontkleed tot op zijn rode onderbroek, die een sloot inwaadt. Met de levenloze lichaampjes van zijn bloedeigen kinderen, eigenhandig omgebracht, in de armen. Ze verstopt in de donkerte van die duiker. Heeft hij ze ingesnoerd met die drie spanbanden? Hun lichamen verzwaard, opdat het water dat door die duiker stroomt hen niet voor de dag zou brengen?

Kindermoord, door een ouder. Het is geen onbekend fenomeen. Lucas. Savanna. Gessica. Rowena.  Uit psychische nood, wraak op een partner of door fysieke kindermishandeling. Er sterft zo’n beetje elke week een kind door kindermishandeling. Schokkend, maar waar.

De vader van Ruben en Julian bereidde zijn daad voor en volgens de reconstructie van het NRC heeft hij zelfs al eens met zo’n “gezinsdrama” gedreigd. Hij schreef een afscheidsbrief, maar verried daar niets over zijn kinderen in. Het lijkt er dan ook sterk op dat hij zich op zijn ex-vrouw heeft willen wreken. Haar leven, in de meest letterlijke zin, tot een hel heeft willen maken.

Kinderen zijn altijd de dupe bij een scheiding. In meerdere of mindere mate kind van de rekening. We kennen allemaal de horrorverhalen rond vechtscheidingen wel. Toch, wat deze man zijn kinderen aandeed gaat zo veel verder dan dat. Ik lees her en der de vraag “wat de moeder gedaan moet hebben om haar man zo ver te drijven” en dat is natuurlijk een paar bruggen te ver. Het geeft geen pas de schuld te verleggen, er is maar één iemand in deze zaak die deze kinderen ombracht.

Bureau Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming hebben zich gedurende langere tijd met dit gezin bemoeid. Het zwartepieten over hoe het weer zo mis kon gaan met kinderen, die deze organisaties al op de radar hadden, is dan ook al begonnen. Jeugdzorg belooft een intern onderzoek. Veel van de uitkomst daarvan laat zich wel raden. Te versnipperde zorg. Een veelheid aan organisaties, waardoor er niet een echt eigenaar is van het probleem. Een gebrek aan coördinatie. Medewerkers met meer zaken en gezinnen in hun portefeuille dan ze menselijkerwijze aankunnen.

Bureau Jeugdzorg zal zich op moeten maken voor een enorme hoeveelheid commentaar en kritiek, zowel terecht als onterecht. Nu omdat ze niet snel en resoluut genoeg reageerden, maar bij een volgende zaak zal hen met hetzelfde gemak overijverigheid worden verweten.

We houden immers graag en krampachtig vast aan de illusie van de maakbare maatschappij. Eigenlijk willen we niet weten dat alle instanties, die ons landje rijk is, de veiligheid van ons in het algemeen en kinderen in het bijzonder nooit voor de volle honderd procent zullen kunnen garanderen. Die volgende zaak, die komt er dan ook ongetwijfeld.

9 gedachtes over “Kinderen van de rekening

  1. ” Bureau Jeugdzorg zal zich op moeten maken voor een enorme hoeveelheid commentaar en kritiek, zowel terecht als onterecht. Nu omdat ze niet snel en resoluut genoeg reageerden, maar bij een volgende zaak zal hen met hetzelfde gemak overijverigheid worden verweten. “

    Hoe waar.

    Like

  2. Het is te laat voor die kinderen om daar antwoord op te geven. Ik hoopte ook tegen beter weten in dat de kinderen ergens waren en dat de moeder ze weer in haar armen kon sluiten.

    Wel er zal wel een onderzoek naar jeugdzorg komen en een rapport maar dit soort zaken is altijd moeilijk. Als je de kranten volgen was de vader een 'sociaal'mens en niemand verwachtte dit (behalve de moeder). En daar ligt nu net de crux. Van familiedrama's (het waren aardige mensen, niets op aan te merken) tot moord op kinderen.

    Like

  3. Jammer dat er niet wordt ingegaan op de emotie van de vader en hoe het mogelijk is dat hij daadwerkelijk tot deze daad is gekomen!
    Wanneer hij hier al in 2009 mee dreigde, wat heeft er dan vijf jaar later voor gezorgd dat hij zijn kinderen heeft vermoord…
    En wanneer de vader de kinderen mishandelde, tenminste over één kind wordt dat vertelt, hoe kan het dan zijn dat hij zijn kinderen mocht zien?
    Ach, jammer dat we met de verkeerde zaakjes 'warm' worden gehouden!

    Like

  4. Als de vader dit heeft voorbereid dan..
    vraag ik me af welke emoties hij dan had.
    Uitgeschakeld?
    Welke emoties moet je hebben om iemand om te brengen.
    Naar wie waren deze acties dan bedoeld?
    Zijn kinderen?, Zijn ex?, zijn vriendinnen?
    Zijn eigen familie?

    Ik heb geen enkel respect voor de vader.
    Wel wens ik ook zijn eigen kring veel sterkte met het hele gebeuren.
    Niet dat ze er wat mee kunnen,maar goed..
    Dit heeft inmpact, en de vader wist dat, gezien zijn dreigementen en uitvoering daarvan.

    Like

  5. Ik schreef het al; er sterft gemiddeld een kind per week door mishandeling door hoofdzakelijk ouders. Misschien is er minder voor nodig dan we zouden willen weten.

    Het motief lijkt in dit geval in wraakzucht en rancune te liggen. Wellicht gepaard met een psychische stoornis, dat zou in dit soort gevallen vaker het geval zijn.

    Like

  6. Het is inmiddels 1,5 week geleden dat de jongetjes gevonden zijn en iedere dag worstel ik nog met deze zaak. Ik krijg het in mijn hoofd en in mijn hart niet op een rijtje. Uiteraard met vragen over het waarom van de moord, maar daarnaast vooral ook over het waarom van ze op deze manier verstoppen. Had de jongetjes nog een klein beetje mededogen gegund door ze op zo'n manier achter te laten, dat ze snel gevonden hadden kunnen worden en er op een waardige manier afscheid van ze genomen had kunnen worden. Begraaf ze en laat een brief achter waarin je aangeeft waar je ze begraven hebt. Hoe groot kan iemand's haat zijn jegens een ander mens om haar en je eigen kinderen om te brengen en de lichaampjes respectloos te verstoppen in zoiets als een duiker tussen 2 sloten ergens in Nederland. Ik weet dat dit soort familiedrama's vaker voorkomen, maar op de 1 of andere manier heeft dit drama mij (ik ben zelf vader van 2 jongens vergelijkbaar in leeftijd met Ruben en Julian) zodanig geraakt, dat ik het nog (en waarschijnlijk nooit) niet los kan laten.

    Like

  7. Sieske H Anita G Marieke?
    Waren moeders die gewoon in het leven stonden, ongemerkt zwanger waren en ongemerkt de bevalling deden..
    Er is hier een paar kilometer verderop ook een dode baby gevonden door spelende kinderen.
    Vond ik een eng idee, omdat ik er ook met mijn hond regelmatig liep.
    Verhalen van Rowena Rikkers, of de 6 verbrande kinderen van Roermond zijn schrijnend in voorgeschiedenis.
    Stel dat ze toch volwassen waren geworden, dan hadden ze ook flinke schade ondervonden.

    Triest genoeg, bedenk ik me wel dat zelfmoord en ongeluk (al dan niet met drugs en alcohol)toch wel goed scoren onder de jongeren on deze regio.
    En ik woon niet eens in de randstad…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s