Daar gaan we weer

Nederland is de laatste dagen in de ban van twee vermiste jongetjes, Ruben en Julian, die sinds maandag 6 mei spoorloos verdwenen zijn. Hun ouders zijn gescheiden, moeder woont in Zeist en vader in Vleuten. De vader heeft hen op de ochtend van die dag bij hun moeder opgehaald en die avond zijn ze nog in de omgeving van Vleuten gezien. Daarna echter, ontbreekt van de jongetjes ieder spoor.

Vader werd dinsdagochtend door wandelaars gevonden in de bossen van het recreatiegebied Het Doornse Gat. Hij blijkt zelfmoord te hebben gepleegd. Volgens de moeder heeft de man zichzelf aan een boom verhangen. Het Doornse Gat wordt door de politie en specialisten van het Korps Mariniers uitgekamd, maar de broertjes worden niet gevonden. Daarna, dinsdagavond laat, gaat er een Amber Alert uit voor Ruben en Julian.

Met man en macht probeert men de gangen van vader op die noodlottige dag na te gaan. Er wordt nog altijd gezocht naar de broertjes. Horden vrijwilligers zoeken mee. Dat ontroert me, in ons kikkerlandje waar saamhorigheid maar al te vaak al heeft plaats moeten maken voor individualistische onverschilligheid. Die goede lieden wordt uiteraard verzocht dat wel in samenspraak met de politie te doen en dat is logisch, die vreest dat sporen verloren gaan in platgewalste bospercelen.

De moeder van deze kinderen deed een oproep op Facebook; “Alsjeblieft, wil iedereen uitkijken naar mijn kleine mannetjes, ze worden sinds gisteravond vermist.” Ze bedankt alle mensen die naar haar kinderen zoeken en vraagt hen de moed niet te verliezen.

Heel Nederland houdt de adem in, doet schietgebedjes voor deze kinders en leeft mee. Ik ook. Zo lang ze niet gevonden zijn is er hoop. Angstvallig zou ik liever niet willen denken aan de kans, die met het verlopen van de tijd almaar groter wordt, dat deze kinders niet meer in leven zijn. Laat staan aan de bittere werkelijkheid van het fenomeen “gezinsdrama”. Soms denken mensen, doorgaans in psychische nood, dat hun kinderen beter af zijn in het hiernamaals. Soms denken mensen dat, wanneer zij hun kinderen niet mogen of kunnen zien, hun partner dat dan ook niet meer mag.

Er wordt, uiteraard, ook weer flink wat af gespeculeerd. Zo moet de vermissing van Julian en Ruben doen denken aan een vermissing van twee jaar geleden, waarbij een Zwitserse man zijn jonge dochtertjes Livia en Alessia ombracht en verborg. Hij liet zijn ex-vrouw een briefje na waarin hij schreef dat hun kinderen “in vrede rusten en niet hebben geleden”. Waar hij de kinderen verborgen had, daar repte hij niet over. Tot op de dag van vandaag wordt naar de meisjes gezocht.

Ook hangt inmiddels de nodige vuile was buiten. Midden in dit soort ellende blijft immers niets privé. Je zou bijna zeggen dat, net als haat en liefde, sensatiezucht en medeleven vlak naast elkaar bestaan. Naadloos in elkaar over kunnen gaan bij de minste of geringste verandering in sentiment. Er zou sprake zijn van een langlopende vechtscheiding. Op vrijwillige basis zou het gezin daarom door Jeugdzorg ondersteund worden. Vader zou een bedrijfje gehad hebben dat op de rand van faillissement stond. De omgangsregeling tussen hem en zijn zoontjes zou zijn versoberd.

Toch, het kan nog altijd erger. Dat zagen we eerder in de zaak Anass ook; lieden die zo’n zaak voor eigen gewin en wellustige bemoeizucht nog even verder opkloppen. In deze zaak zien we dezelfde spelers zich vastbijten in het leed van anderen. Opeens is daar weer “een getuige” die heel wat anders gezien heeft. Niks niet een strop om een boom, het moet een klimtoestel geweest zijn.

Een klimtoestel dat kaduuk was ook nog eens. Dat is ook wel te zien, en voor de lieden die de ogen in de zakken hebben zitten is iemand zo vriendelijk geweest er een rood-wit lint omheen te binden. Een vlekje in de verte moet de eerste bos bloemen voorstellen, die iemand er uit piëteit moet hebben achtergelaten. Waarom die bos bloemen dan zo vreselijk ver van de vermeende “plaats delict” ligt is me volkomen duister. Helder is me echter wel dat dit geen door de politie afgezet plaats delict is. Die zijn namelijk altijd zo vriendelijk rood-wit lint te gebruiken waar hun naam in zwarte letters op staat, gepaard met het gebod “STOP”.

Martin Vrijland kopt wat conclusies in aan de hand van het door hemzelf verzonnen plaats delict;

“Opmerkelijk daarbij is dat alle spullen die de timmermannen er de dag er voor hadden neer gezet nog exact zo lagen als de dag na de zelfmoord. Sterker nog: de beide heren wisten niet dat er zich iemand verhangen had. Als er sprake zou zijn geweest van een sporenonderzoek, zouden er toch op zijn minst materialen meegenomen moeten zijn genomen voor onderzoek. Althans dat zou je verwachten als je moord uit wilt sluiten.”
 

Ach. De politie laat achtergelaten gereedschap links liggen op een plek waar iemand zich niet verhangen heeft. Opmerkelijk. Zie, dus toch een satanische kindermoord. Zo eenvoudig steekt men een nieuwe complottheorie in elkaar, om elkaar vervolgens al zelfbevlekkend in de armen te vallen.

Misschien is het gewoon tijd voor een rijbewijs voor de virtuele snelwegen van het Internet. Bij bewezen onvermogen wordt u dan gewoon een paar maanden verbannen naar de louterende werkelijkheid van het “in real life”.

9 gedachtes over “Daar gaan we weer

  1. Parasiet Vrijland is weer op jacht… ongetwijfeld komt er weer een schare aan volgelingen uit de krochten van het internet gekropen.

    Sommigen leren het ook nooit.

    Wat zijn ze toch “wakker”, die rand-figuren.

    Like

  2. “Wanneer komt het autopsie rapport uit?”, vraagt een van de surrogaatbreinen zich bij Vrijland af. Ben ik nu gewoon een zeurpiet of krijgen we hier een puntgaaf inkijkje in de verwrongen belevingswereld van de zich kapotvervelende complothanger? Zoals iemand kan uitkijken naar de release van een nieuw(e) boek, CD of film. Ellende van anderen als entertainment.

    Like

  3. @Spem

    Jij bent niet de zeurpiet, maar dat is die freak zelf.

    En mochten de complottertjes heel erg raar gaan doen en er weer noodzaak zou zijn, dan kan een Kate vast wel weer een keer haar best doen om iets, wat erop lijkt, voor ze te maken 🙂

    Al krijg ik gelukkig helemaal niet de indruk, dat dat ooit op korte termijn nog nodig zal zijn, omdat het ondanks de pogingen van Martijn en Micha Kat relatief extreem rustig is gebleven. Hun tijd en die van alle Vaatstra complot tokkies is volgens mij definitief voorbij en ze zullen ook nooit meer grotere groepen kunnen opstoken tot internet terreur en het lastig vallen van betrokkenen, getuigen en advocaten. Van hun geloofwaardigheid is niets meer over en dat zal morgen niet anders zijn.

    Wat hopelijk wel snel anders zal zijn, is dat de vermiste kinderen niet langer meer zoek zijn.

    Like

  4. Vooral de laatste zinnen zijn treffend.
    *Staat er 100% achter*
    Vandaag Moederdag.
    Ergens blijf ik hopen dat het 'goed komt'met de jongens en de familie.
    Omdat er geen sporen zijn gevonden wat op een misdrijf lijkt.
    Bij familiedrama's heb je geen vermissingen..
    Maar goed, er zijn ook geen protocollen daarin.
    Ik blijf hopen dat de vader echt veel om zijn kinderen gaf, en niet in staat was om zoiets te doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s