Koud!

Tijdens een nachtdienst kijk ik uit op een winte wonderwereld. Heel even komt er wat mist op zetten, maar gelukkig trekt die na een uur of wat ook weer weg. Halverwege de nacht komt het bericht dat zelfs de strooiwagens naar binnen gaan, want de temperatuur is zo laag dat het pekelzout geen effect meer heeft. In de verte weet ik het Kralingse Bos, dat ik zo mooi vind met sneeuw. De laatste regels van Robert Frosts (what’s in a name?) wintergedicht sluipen mijn gedachten binnen; “And miles to go before I sleep”.

Ik zie de temperatuur almaar verder dalen en wanneer de aflos eindelijk binnendruppelt is het kwik gedaald tot zestien graden onder nul. In mijn mooie Rotterdam is het al een halve eeuw zo koud niet meer geweest.

Stopping by Woods on a Snowy Evening
Whose woods these are I think I know.
His house is in the village though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.
My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.
He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound’s the sweep
Of easy wind and downy flake.
The woods are lovely, dark, and deep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.

Robert Frost

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s