De Fukushima 50

De rampspoed die Japan getroffen heeft is me uiteraard niet ontgaan. Een aardbeving van die magnitude en de daaropvolgende de tsunami, bij zoveel natuurgeweld kan ik me nauwelijks iets voorstellen. De beelden op het nieuws en in de diverse dagbladen doen bijna onwerkelijk aan; hele dorpen, hele woonwijken zijn verdwenen. Duizenden doden, vermisten, gewonden, daklozen.

Het is de zwaarste aardbeving in de Japanse geschiedenis, een van de vier krachtigste ooit gemeten. Of aardbeving, eigenlijk is het een zeebeving. Het epicentrum lag dik honderd kilometer verwijderd van de stad Sendai, op zo’n tien kilometer diepte. In Sendai werd een tsunamigolf van tien meter hoog waargenomen.

Die zeebeving heeft het Japanse hoofdeiland met 2,4 meter verschoven en de as van de aarde met tien tot vijftien centimeter doen verschuiven. Hij heeft de draaiing van de aarde met 1,6 microseconden versneld.

Een kracht van 9,0 op de schaal van Richter, onvoorstelbaar. Bijna net zo onvoorstelbaar vind ik de beslissing Giro 555 niet open te stellen voor de Japanse slachtoffers. Japan is “te rijk” en kennelijk verdienen slachtoffers van dergelijke rampspoed onze hulp dan niet.

Er is echter altijd weer baas boven baas. Een man als de Drentse voorman van de SGP Willem Hartskamp spande de ellende van de getroffen Japanners zonder enige schroom voor zijn karretje. “Natùùrlijk was het geen bangmakerij van zijn kant maar dèze aardbeving voorzegt het einde der tijden. Iedereen moet zijn ogen openen voor de terugkeer van Jezus!” Een selecte groep Amerikanen betoonde zich van eenzelfde armoedig allooi en claimde dat Japan de aardbeving verdiende omwille van Pearl Harbor.

Van een kop in het Algemeen Dagblad van vandaag krijg ik opnieuw kippevel; De “Fukushima 50′ zijn nog maar met 48“. Japan is voor een groot deel afhankelijk van kernenergie en heeft tientallen kernreactoren. In de nucleaire centrale Fukushima 1 gaat er sinds de dag van de aardbeving al van alles mis. Kernen dreigen letterlijk de grond in te smelten, men was genoodzaakt gevaarlijke nucleaire stoom af te blazen en doet er alles aan de reactoren te koelen. Om dat te doen bleven vijftig ingenieurs achter terwijl honderden van hun collega’s werden geëvacueerd. Zij trotseren explosie- en stralingsgevaar, dat vergt ware heldenmoed. Na een explosie afgelopen maandag en een brand rond reactor 4 vandaag raakten twee van hen vermist. Drie werknemers van Fukushima zijn al ziek, niet verwonderlijk aangezien ze nu per uur aan tientallen malen meer straling worden blootsgesteld dan de toegestane jaarlimiet.

Het is het wonderlijke van de mens. We zijn tot alle uitersten in staat; van de kleinzielige benepenheid van een Hartskamp tot de altruïstische heldendaden van de Fukushima 50.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s