Bread and Roses!

In het Amerika van 1908 legden vrouwen in de textiel- en kledinginsdustrie op 8 maart het werk neer. Vijftienduizend vrouwen gingen de straten van New York City op; vóór betere werkomstandigheden, een achturige werkdag, betere salariëring en vrouwenkiesrecht en tégen kinderarbeid. “Bread and Roses!” luidde hun slogan; het brood als symbool voor sociale zekerheid en de rozen voor betere leefomstandigheden.

Twee jaar later riep de Duitse vrouwenrechtenactiviste Clara Zetkin 8 maart uit tot Internationale Vrouwendag, tijdens een internationale vrouwenconferentie in Kopenhagen. De eerste Internationale Vrouwendag werd het jaar daarop gehouden. Vandaag dus op de kop af honderd jaar geleden.

Zetkin kwam in 1857 in het conservatieve Saksen ter wereld als Clara Eissner, de dochter van een Protestantse dorpsonderwijzer. Ze was op haar beurt voorbestemd onderwijzeres te worden en kwam tijdens haar opleiding in contact met het socialistische ideeëngoed van Russische emigranten. Ze trouwde met de marxistische Ossip Zetkin. Bismarcks socialistenvervolging deed hen Duitsland ontvluchten, om hun heil te zoeken in Oostenrijk, Zürich en Parijs. Ze kregen twee kinderen. Ze bleven marxistische kringen frequenteren.

Clara Zetkin pleitte voor economische en sociale gelijkheid van de vrouw, maakte zich hard voor een verlichting van huishoudelijke taken en pleitte voor een gelijke verdeling van verantwoordelijkheden tussen man en vrouw binnen het gezin. Na haar terugkeer naar Duitsland in 1890 nam ze de organisatie van de sociaaldemocratische vrouwenbeweging op zich. Duitse vrouwen hadden op dat moment nog geen stemrecht, net zoals hun Nederlandse evenknieën.

Dat is nu, meer dan honderd jaar later, wel anders, al verzet de SGP zich nog altijd tegen het actief stemrecht voor vrouwen. Wat vrouwenemancipatie betreft zijn we er echter nog lang niet. Er is nog altijd geen land ter wereld waar vrouwen werkelijk hetzelfde behandeld worden als mannen. Zelfs hier, in ons voorlijke kikkerlandje niet. Nederlandse vrouwen kampen nog altijd met een glazen plafond, verdienen gemiddeld 23% minder dan de heren en dat huiselijke taken en de zorg voor de kinderen hoofdzakelijk op vrouwen neerkomt ligt nog stevig ingebed in ons nationale idee van rolpatronen. Discriminatie van vrouwen blijft hier te lande een onderbelicht fenomeen, sterker nog, in sommige gevallen “moet het kunnen“.

Nee, voor vrouwen ligt de lat extra hoog; we worden geacht met gemak een voltijdsbaan te combineren met een kinderrijk gezin en een druk sociaal bestaan, hoogopgeleid en ambitieus carrière te maken maar ondertussen met zorg het huishouden te bestieren en dat alles liefst op hoge hakken, het schoonheidsideaal inachtnemend en uiteraard never a hair out of place. Dat veel van die carrièrevrouwen dat helemaal niet kunnen bolwerken is geen nieuws, laat staan dat we er niet gelukkiger van worden.

Mondiaal gezien komen vrouwen er nog veel bekaaider af; we mogen dan de helft van de wereldbevolking uitmaken, we doen tweederde van al het werk en dat tegen een bijzonder karig salaris; vrouwen verdienen 10% van het wereldinkomen. Weing verwonderlijk is dan ook driekwart van de armen op deez’ aardkloot vrouw.

Bread and Roses!

2 gedachtes over “Bread and Roses!

  1. Wat een prachtig blog heb je, goed geschreven, mooi vormgegeven. Ik kwam hier toevallig terecht toen ik via Google op zoek was naar Hiroshima en je blog daarover las. Prachtig, die tekst gelezen door Judi Dench bij je blog over Vrouwendag. Ik heb je toegevoegd aan mijn favorieten. Vriendelijke groet, Corry

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s