Conversations with a pedophile

Het gegeven dat kindermisbruik ontstellend veel voorkomt, in Europa blijkt een op de vijf kinderen slachtoffer zijn, lijkt ook Brussel wakker te hebben geschud. Mensenrechtenorganisatie Raad van Europa wil een campagne lanceren om ouders de “ondergoedregel” onder de aandacht te brengen. Zij moeten hun kinderen leren dat die nooit aangeraakt mogen worden op plekken die onder ondergoed schuilgaan. Maud de Boer, plaatsvervangend secretaris-generaal van de Raad van Europa, reikt daarbij meteen een tweede gouden stelregel aan; “Ouders, oppassers, en anderen moeten ook over dit probleem blijven praten als straks de aandacht voor het tragische incident in Amsterdam is weggeëbt.”

Blijven praten. Luisteren. Zorgen dat je weet waarop te letten. En vooral kinderen weerbaar maken. Vertrouwen is een toverwoord, zoals geheimhouding dat voor de pedoseksueel is. Zonder geheimhouding is (langdurig) misbruik immers onmogelijk.

Amy Hammel-Zabin schreef aan de hand van een briefwisseling met Alan, een veroordeelde pedoseksueel, het boek “Conversations with a pedophile”, in het Nederlands vertaald als “In de knop gebroken”. Alan geeft middels zijn brieven een kijk in de geest van het beest. Hoe hij zijn slachtoffertjes selecteert, zich een weg wurmt in het sociale netwerk dat hen omringt en er een project van maakt hen voor zich te winnen. Hen “groomt”.

“Het is belangrijk te weten dat pedofielen doorgaans niet de stereotiepe vreemdelingen zijn die in het park ronddolen met een lange regenjas en kinderen lokken met snoepjes. Nee, het is je buurman, de pastoor, de leider bij de scouts, de oppas of zelfs een vriend of familielid. Pedofielen bevinden zich in je directe omgeving. Ze hebben een baan, gaan naar de kerk en doen vrijwilligerswerk – waardoor zij gemakkelijk in aanraking kunnen komen met kinderen.”

“Ik vroeg Alan ooit naar zijn belangrijkste wapen bij het strikken en misbruiken van honderden kinderen. Het antwoord luidde kort en bondig: ‘luisteren’.”

“Ik (Alan) probeerde een omgeving te creëren waarin ze vrijuit over alles konden praten en niet bang moesten zijn dat ze iets niet wisten of het mis hadden. In die ‘cocoon van aanvaarding’ voelden ze zich heel speciaal. Tragisch genoeg gebruikte ik deze kennis voor een absoluut zelfzuchtig en vernietigend doel. Maar als ik hun het gevoel kon geven dat ze speciaal waren, waarom zouden anderen dat dan niet kunnen leren en dat in het voordeel van deze kinderen toepassen? Ik ben vooral bang dat als ouders dit niet leren, er steeds meer verdorven geesten als ik zullen zijn die hun kinderen een funest alternatief bieden.”

Alan blijkt een meester-manipuleerder, niet alleen van kinderen, maar vooral ook van volwassenen;

“Op mijn veertiende had ik (Alan) al door dat manipulatie, planning en geduld veel meer effect sorteerden dan wild op iets afstormen en onnodig risico’s nemen. Door me nuttig te maken, kon ik een situatie creëren waarbij het initiatief om veel tijd met een jongetje door te brengen, van de ouders kwam. Het kwam erop neer dat de ouders me het kind aanreikten om aan hun eigen behoeften te kunnen voldoen. Niemand die daar iets achter zocht.”

Wie het boek leest komt tot het laten varen van in elke geval één illusie. Alan is niet zo zeer uit op de seksuele contacten an sich, maar alles daarom heen. Hij gaat project- en planmatig te werk, streeft ernaar zijn slachtoffers volledig in zijn ban te krijgen tot de kinderen geen kant meer op kunnen en ervaart iedere vooruitgang in dat proces als een climax. Hij spreekt genietend over de slaafse gehoorzaamheid, waarmee zijn slachtoffertjes uiteindelijk zijn seksuele handelingen ondergaan. De macht over zijn slachtoffertjes, geestelijk én lichamelijk, is zijn ultieme kick.

Nu gisteren bleek dat een van de verdachten in de Amsterdamse kindermisbruik en -pornozaak eerder in Duitsland al veroordeeld werd vanwege het in bezit hebben en verspreiden van kinderporno, lijkt een blacklist op Europees, of liever nog mondiaal, niveau een absolute noodzaak. Was er zulks geweest, dan had Robert Mikelsons nooit aan een VOG kunnen komen, de vrijbrief die hem het mogelijk maakte zich op drie Amsterdamse kinderdagverblijven aan tientallen kinderen te vergrijpen. Ik kan me dan ook prima vinden in het idee van de Raad van Europa tot een internationaal antecedentenonderzoek voor mensen die met kinderen werken, zodat veroordeelde misbruikers niet in een ander land gewoon opnieuw hun slag kunnen slaan.

De Raad wil de verjaring van misbruik pas in laten gaan zodra het slachtoffer meerderjarig is, maar liever nog regelt men het zo dat zulks in het geheel niet meer verjaren kan. Daarbij zouden mensen, die kindermisbruikers faciliteren net zo zwaar gestraft moeten worden als de misbruiker. Het NRC bericht vandaag over het bisdom Den Bosch, dat decennia lang dossiers over seksueel misbruik in geheime archieven bewaarde en dergelijke stukken stelselmatig vernietigde. Mensen als monseigneur Bluyssen, die belastend materiaal over kindermisbruikende geestelijken door de versnipperaar haalde, zijn geen haar beter dan de misbruikers zelf. Zij zijn medeplichtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s