Haar naam is Haas

De rel, die de anti-abortusbrief van hulpbisschop Everard de Jong aan de dames en heren kamerleden een maand geleden opleverde, is me natuurlijk niet ontgaan. Dat hij bij zijn brief een plastic poppetje meende te moeten voegen dat een foetus van tien weken oud voorstelt, vond ik smakeloos en deed ik af als “goor lef”.

De zoveelste onhandige actie van een geestelijke, dacht ik, en ik zag de rel een snelle dood sterven. Veel aandacht achtte ik de affaire ook niet waardig, want ’s mans actie was ook nog eens weinig origineel. Die poppetjes zagen we immers eerder al eens de revue passeren toen organisatie Schreeuw om Leven liet weten voornemens te zijn dergelijke poppetjes landelijk via de post te verspreiden. Schreeuw om Leven, streng christelijk, hoopte zo vrouwen te doen afzien van abortus.

Wel vroeg ik me af of zo’n organisatie er niet beter aan had gedaan bijvoorbeeld rooms-katholieke geestelijken, of voor mijn part het hele ledenbestand van de kerk, een brandbrief te doen toekomen over de vele gevallen van kindermisbruik waar we de laatste tijd van hoorden. Liefst vergezeld door een roodbesmeurd kinderonderbroekje.

Of wellicht liever nog een brief over het al sinds jaar en dag ingenomen standpunt tegen condoomgebruik in weerwil van onder andere de enorme HIV-epidemie die de wereld teistert. Daar had een plastic doodskistje wellicht een aardig gebaar bij geweest.

Ik hoor u brommen. Natuurlijk is niet iedere priester een kindermisbruiker en buiten de kerk komt kindermisbruik zelfs nog op grotere schaal voor. En natuurlijk zijn paus en consorten niet direct schuldig aan de vele aidsdoden, maar zo lang het Vaticaan haar gelovigen op het Afrikaanse continent nog het gebruik van condooms durft te verbieden terwijl HIV en AIDS daar om zich heen grijpen draagt zij wel moreel verantwoordelijkheid, ook voor de vele aidswezen en de kindjes die in de baarmoeder reeds met die dodelijke ziekte besmet raken.

Nochtans doen de stichting Schreeuw om Leven en hulpbisschop De Jong hun mailinglist ook niet de beleefdheid van dergelijke nuanceringen.

Toch, ik snap Jeanine Hennis-Plasschaerts eerste reactie bij het openen van de brief van de hulpbisschop goed; “Walgelijk!”. Denkelijk zou de hulpbisschop dezelfde reactie zijn toegedaan wanneer hij bij het openen van een van mijn fictieve brandbrieven tegen het kindermisbruik door zijn confraters zo’n roodbesmeurd onderbroekje uit de envelop had zien vallen. Wellicht was het onhandig van haar zulks de virtuele wereld in te twitteren en misschien was het nog onhandiger dat het kamerlid die eerste sentimenten meende nader te moeten uitleggen; Hennis-Plasschaert had meerdere miskramen en dus raakten brief en poppetje een gevoelige snaar, niet te zeggen een open wond. Wie zich blootgeeft loopt in deze maatschappij echter wel een risico daarop gepakt te worden.

We hoefden dan ook niet lang te wachten eer de eerste aasgier boven het slachtveld van de abortusdiscussie cirkelzweefde. Hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad Mariska Orbán -de Haas achtte het opportuun het leed van het kamerlid in een open brief uit te melken. Onder het mom van “wij vrouwen onder elkaar” en met een “lieve Jeanine” wrijft moeders het kamerlid nog even in hoe mooi het moederschap, dat Hennis-Plasschaert ontzegd bleef, werkelijk is. Als moeder van twee kinderen, een gegeven dat Orbán aan het eind van haar brief nog even benadrukt (ja, zij wèl!) weet ze er alles van.

Alles is kennelijk geoorloofd in de strijd om het ongeboren kinderleven.

Nochtans is het juist Mariska Orbán-de Haas die zich gisteren in de Volkskrant afvroeg “waarom kritiek op abortus zoveel agressie losmaakt?” Aan de hand van haar open brief viel Mariska kennelijk veel onwelgevalligs ten deel. Veel daarvan gaat zo te lezen inderdaad alle perken te buiten en ook daarvoor heb ik geen goed woord over. Wat me echter opvalt is dat waar Orbán zich beroept op het feit dat Hennis een publiek persoon is en zij in haar hoedanigheid van parlementariër twittert en dus publiek aanspreekbaar is, ontgaat het haar dat zijzelf op haar beurt zich uit eigener beweging in dat publieke debat heeft gemengd. De zelfverklaarde journaliste geeft zich in haar open brief evengoed persoonlijk bloot, maakt het persoonlijke politiek. Derhalve is dus ook zij publiek aanspreekbaar.

Orbán-de Haas uit haar zorgen over het nieuwe “reaguren” en zoekt naar oorzaken voor dat verschijnsel; “Het zou mij niet verbazen als deze agressie 2.0 wordt versterkt door hufterjournalistiek…”

Die open brief was inderdaad precies dat; hufterjournalistiek.

Terug naar de abortusdiscussie. In Nederland is abortus weliswaar toegestaan, maar onder strikte voorwaarden; er moet sprake zijn van een noodtoestand die een vrouw kenbaar moet maken aan haar arts. Vervolgens geldt die arts de verplichting mevrouw uitgebreid voor te lichten, met name juist over alternatieven, en volgt voor beide partijen een wettelijk bepaalde bedenktijd. Wanneer die alternatieven geen oplossing blijken te bieden aan genoemde noodtoestand zal de arts zich beraden of hij in het onderhavige, specifieke geval een abortus provocatus medisch en ethisch voor zichzelf verantwoorden kan. Dit alles is overigens netjes vastgelegd in de Wet afbreking zwangerschap.

Abortus wordt dus in geen geval gezien als een al te makkelijk post-coïtus voorbehoedsmiddel en er wordt ook allerminst nonchalant mee omgegaan.

Nu is een vrouw natuurlijk baas over eigen buik en eigen toekomst. Het zelfbeschikkingsrecht is ook wat mij betreft een groot goed, al wil dat nog niet zeggen dat ik geheel en al positief sta tegenover abortus provocatus. Het is een noodzakelijk kwaad, ik kan legio scenario’s bedenken waarbij ik de keuze voor een abortus een goede vind en waarvan ik vind dat de anti-abortuslobby er te makkelijk aan voorbijgaat.

Het belangrijkste in deze discussie echter, is dit: Het moet eerst en vooral zo zijn dat mensen ervoor zorgdragen in eerste instantie al niet ongewenst zwanger te geraken. Een goede voorlichting en kunnen beschikken over anticonceptiemiddelen zijn daar cruciaal in. Dat lijken we in Nederland nog aardig onder de knie te hebben, het aantal abortussen is hier in vergelijking met andere landen relatief laag.

Zo lang vanuit religieuze groeperingen over anticonceptie moeilijk gedaan wordt, de rooms-katholieke kerk voorop, plaatsen zij zich wat mij betreft geheel buiten de abortusdiscussie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s