Onaf

Terwijl Amerika zich opmaakt voor de herdenking van 9/11 en Geert Wilders zich in New York warmloopt voor zijn speech komt de commissie Adriaenssens met haar eindrapport van haar onderzoek naar kindermisbruik door leden van de clerus in België. Het is een “onaf” rapport, zo zei kinderpsychiater Peter Adriaenssens tijdens de persconferentie. Halverwege het onderzoek stapte onderzoeksrechter Wim de Troy immers binnen zonder kloppen bij zowel de commissie als bij kardinaal Danneels en er werden honderden dossiers in beslag genomen. Van de vijfhonderd stukken die de commissie op de plank had liggen had ze er op dat moment zo’n tweehonderd doorwrocht.

De conclusies van dat onaffe onderzoek zijn ontluisterend. Tenminste dertien slachtoffers van seksueel misbruik door geestelijken hebben zichzelf daardoor uiteindelijk van het leven beroofd. Zes deden een poging daartoe. De schaal waarop het misbruik binnen de katholieke kerk is nog veel groter dan gedacht; “in alle bisdommen, in elk katholiek internaat en bij alle congregaties” konden mannen en vrouwen van god hun handen niet van kleine kinderen afhouden.

Adriaenssens waarschuwde ook dat “de realiteit erger is dan wat wij presenteren” omdat lang niet alle slachtoffers zich gemeld hebben. Tijdens gesprekken met daders wisten die soms meer namen van kinderen op te noemen, die zij seksueel misbruikt hebben, dan er zich bij de commissie gemeld hebben.

Het rapport zelf bestaat uit meer dan honderd anonieme getuigenissen, alle van mensen die na jaren de moed wisten te vatten hun verhaal te doen. Het beschreven leed is ten hemelschreiend, van fysiek geweld tot seksueel misbruik.

De verhalen vertellen veel over de modus operandi van dergelijke pedoseksuelen; hoe zij azen op de meer kwetsbare kinderen, kinderen die slecht op een thuisfront terug kunnen vallen, hoe zij hun slachtoffers verder isoleren en afhankelijk maken en hoe zij hun slachtoffertjes tot geheimhouding dwingen. Het zijn verhalen van priesters die wekelijks als huisvriend bij gezinnen over de vloer komen, hun vertrouwen weten te winnen en ondertussen van dat vertrouwen misbruik maken. Het zijn ook verhalen van geestelijken die zich in een machtspositie wurmen op scholen, kinderkampen en internaten, alwaar zij misbruik maakten van het gezag dat zij over hun pupillen hadden. Het priesterschap als alibi.

Het is schrijnend te lezen over hoe lang slachtoffers geworsteld hebben met gevoelens van schuld en machteloosheid, de fysieke en mentale beschadigingen die zij al die tijd meegetorst hebben. Hun eenzaamheid.

Ook te lezen is hoe ouders en zelfs artsen melding maakten van misbruikgevallen, om vervolgens simpelweg nooit meer iets over hun melding te vernemen. Maar er was ook ongeloof; het woord van een kind tegenover dat van een man gods, die in de maatschappij op een voetstuk stond. Voor “systematische doofpotoperaties” heeft de commissie geen bewijzen gevonden, al vond zij wel aanwijzingen voor “het incestueuze niets doen in de kerk”.

Verder wordt gesteld dat “zwijgen overigens een ziekte in de samenleving in het algemeen is”.

Dat is een waarheid als een koe, ook waar het de Nederlandse samenleving betreft. Zo is de meldingbereidheid onder Nederlanders die weet of een vermoeden hebben van een geval van kindermishandeling schrikbarend laag en dat weten we al sinds 1997. Na diverse campagnes om kindermishandeling in al haar vormen onder de aandacht te brengen is die meldingbereidheid wel gegroeid, maar helaas nog altijd onder de maat. Desondanks is er nog altijd geen plicht tot het melden van zulks, terwijl er nochtans per jaar meer dan honderdduizend slachtoffertjes van kindermishandeling zijn. Wel is er voor een aantal beroepsgroepen een verplicht te gebruiken meldcode.

Het rapport vervolgt met cijfers en statistieken. Veel van het misbruik vond plaats in de zestiger jaren. De helft van de gekende daders is inmiddels overleden. Het gros van de zaken is verjaard, veel van de nog in leven zijnde daders komen dus feitelijk ongestraft met het door hen gepleegde misbruik weg. Dat is iets dat bij menig slachtoffer leeft; “Een ruime meerderheid van de brieven aan de Commissie maken melding van spijt dat er een verjaringstermijn bestaat”.

Hopelijk wordt die verjaringstermijn opnieuw eens onder de loep genomen, ook hier in Nederland.

Voormalig bisschop Roger Vangheluwe, met wiens aangekondigde ontslag de beerput pas goed werd opengetrokken, heeft ondertussen besloten zijn heil buiten het bisdom Brugge te zoeken. Hij zal zich elders vestigen om zich “in het verborgene te bezinnen” en stelt in een verklaring dat “zijn spijt de afgelopen maanden is toegenomen over het vele kwaad dat mede door zijn toedoen is aangericht”. Helaas spijt ’t hem echter nog altijd niet genoeg om zijn priesterschap eindelijk neer te leggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s