Anne’s paardenkastanje

In de tijd dat Anne Frank in het Achterhuis verbleef, van 6 juli 1942 tot 4 augustus 1944, was het enige stukje groen dat ze zien kon de top van de witte paardenkastanje, die in de tuin van de Keizersgracht 88 stond.

Stond inderdaad, want de grote boom heeft na jaren zieltogen dan eindelijk de geest gegeven. Stevige windstoten werden hem vandaag fataal en wat rest is dertig ton dood hout. Nog geen half uur nadat de boom omviel werd al een stuk hout op veilingsite Marktplaats aangeboden. Dat is wat zuur; de een zijn dood is nog altijd de ander zijn brood.

Anne, die onbevangen dertienjarige met haar hang naar vrijheid, lucht en de natuur, schrijft op 23 februari 1944 hoe het heerlijke weer buiten haar opkikkert. Bijna elke ochtend, zo schrijft ze, gaat ze naar de zolder van het Achterhuis om “de bedompte kamerlucht uit mijn longen te laten waaien”. Die ochtend treft ze er Peter, die naast haar komt staan terwijl ze zich op haar favoriete plekje heeft genesteld.

“Wij keken alle twee naar de blauwe hemel, de kale kastanjeboom aan wiens takken kleine druppeltjes schitterden, naar de meeuwen en de andere vogels die in hun scheervlucht wel van zilver leken. Dat alles ontroerde en pakte ons alle twee zo, dat we niet meer konden spreken”.

Van de drie keer dat Anne de kastanje beschrijft is dat twee maal in relatie tot haar ontluikende liefde voor Peter, wellicht verklaart dat waarom die oude kastanje de wereld zo lief was. De tweede keer is op 18 april in hetzelfde jaar, na een intiem gesprek met Peter. De jongverliefden wisselen een onhandige kus uit, “zo’n beetje naast de mond”. Anne verzucht “Het is werkelijk een fijn gevoel!” en vervolgt; “Wij hebben na ons kwakkel wintertje weer een prachtig voorjaar. April is inderdaad schitterend, niet te warm en niet te koud met zo nu en dan een regenbuitje. Onze kastanje is al tamelijk groen, hier en daar zie je zelfs al kleine kaarsjes.”

De laatste keer dat Anne naar de kastanjeboom verwijst is op zaterdag 13 mei 1944, een dag na haar vaders verjaardag. De boom staat dan in volle bloei. Nog geen drie maanden later zouden de onderduikers verraden en gearresteerd worden. Wie dat verraad op zijn geweten had is tot op de dag van vandaag onbekend gebleven.

Van de grote witte paardenkastanje, die stille getuige was van alles dat daar op de Prinsengracht plaatsvond, zijn in de loop van de jaren meerdere loten genomen. Hopelijk plaatsen ze er een daarvan terug op de plek van de oude kastanje, bij wijze van voortzetting van het levend monument dat hij was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s