Schijnheilig

Het bisdom Haarlem-Amsterdam heeft laten weten een pastoor per direct op non-actief gesteld te hebben en hem een heuse “bezinningsperiode” te hebben opgelegd. ’s Mans handelen heeft “in binnen- en buitenland bij gelovigen verontwaardiging gewekt” en dat is voor bisschop Punt reden de pastoor in kwestie van zijn priesterlijke taken te ontheffen.

Dat laatste deed me in eerste instantie vrezen voor opnieuw een aan de doofpot ontsnapt verhaal over een priester die zijn handen niet thuis houden kon. Eerder al stoorde ik me aan de relatief weinige felle, verontwaardigde reacties van gelovigen wereldwijd op de vele misbruikschandalen. Ook hier te lande maakte men zich eerder druk over een als beledigend ervaren uitzending van Man Bijt Hond, de al dan niet Tridentijnse ritus en het Tweede Vaticaans Concilie, dat allerlei frivole nieuwerwetsigheden met zich meebracht -tenminste, als je degenen moet geloven die een ander het liefst strak insnoeren in het korset van hun conservatieve rechtlijnigheid. Dat men nu zelfs wereldwijd schande spreekt, welnu, dan moest ’t ditmaal toch wel heel ernstig zijn!

Het resolute handelen van de bisschop scheen me al bemoedigend voor, een dergelijk lik-op-stukbeleid zou in een geval zoals bijvoorbeeld van een Lawrence Murphy veel leed voorkomen hebben. Murphy werd verdacht van het misbruiken van zo’n tweehonderd dove jongens, maar mocht nochtans aanblijven als pastoor.

Het valt in het onderhavige geval allengs mee, althans wat het delict betreft. De vreselijke misdaad die pastoor Paul Vlaar pleegde is het celebreren van een Oranjemis tijdens de aanloop naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal. In, godbetert, een oranje kazuifel. En daar bleef het niet bij, de man had het lef de kerk te versieren met allerlei oranje voetbalparafernalia. Was ’t nu nog Ferrari-rood geweest, zoals paus Johannes Paulus II ooit het gehele Sint-Pietersplein deed kleuren, dan was ’t misschien nog tot daaraantoe geweest. Kennelijk is er een wezenlijk verschil tussen een pauselijke vlaag van Formule 1-gekte op het Sint-Pietersplein en een vlaag van voetbalgekte in Obdam.

Vlaars parochianen voelden zich al geroepen het voor hun pastoor op te nemen. De grote mate van waardering die zij voor deze pastoor hebben is opvallend en meermaals wordt er gewezen op het feit dat de kerk in Obdam, waar ’t hier om gaat, in tegenstelling tot vele andere kerken met regelmaat tjokvol zit. De aanpak van pastoor Vlaar heeft er volgens een parochiebestuurder zelfs voor gezorgd dat “mensen hun weg terug naar de kerk vinden“.

Kennelijk heeft de al te enthousiaste pastoor de juiste snaar bij zijn parochianen weten te raken, maar wie denkt dat hij zich daarmee van zijn taak kweet rekent buiten de waard. Het doet me denken aan mijn favoriete quote van Mark Twain, die de religieuze mens al doorzag;

“Man is a Religious Animal. He is the only Religious Animal. He is the only animal that has the True Religion–several of them. He is the only animal that loves his neighbor as himself and cuts his throat if his theology isn’t straight. He has made a graveyard of the globe in trying his honest best to smooth his brother’s path to happiness and heaven…”

Waar beduidend minder reuring over is, zijn de nieuwe richtlijnen voor hoe om te gaan met misbruikende priesters, waar het Vaticaan gisteren mee op de proppen kwam. De verjaringstermijn die men er voor dergelijke delicten op nahield is van tien jaar opgerekt naar twintig. Behalve misbruik is ook het in bezit hebben van kinderpornografie nu reden voor een disciplinaire bestraffing. Niet nader omschreven “ernstige gevallen” kunnen direct aan de paus worden voorgelegd, die kan beslissen hen uit het ambt te ontzetten en te excommuniceren. Was getekend, William Levada, de nieuwe Groot-Inquisiteur.

Een woordvoerder van het Vaticaan zou hebben laten weten dat dit alles dient om “de zwaarste gevallen van seksueel misbruik door priesters sneller en doeltreffender te kunnen aanpakken”. Als dat werkelijk zo is, dan vraag ik mij ten stelligste af hoe het dan toch kan dat er in het geheel niet wordt gerept over een verplichting voor bisschoppen om dergelijke misdrijven aan het wereldlijk recht te melden. Sterker nog, bisschoppen die zaken van kindermisbruik onder de mijter houden hoeven nog altijd niet op sancties te rekenen.

En passant stelt het clubje van Levada, voorheen ook wel bekend als de Inquisitie, tegelijkertijd meteen ook even ook de wijding van vrouwen strafbaar volgens canoniek recht. De weerstand die dit conservatieve mannenbolwerk heeft tegen al wat vrouwelijk is verbaast me al jaren en wetgeving zoals deze vind ik een knap staaltje achterlijkheid, de donkere middeleeuwen waardig. Er is niets aan het priesterlijk ambt dat een vrouw niet evengoed zou kunnen doen zou ze dat willen.

Het Vaticaan gaat echter nóg een stap verder in haar misogynie en stelt de wijding van vrouwen feitelijk gelijk aan het misbruik van kinderen door er dezelfde strafmaat op los te laten. Wie een vrouw tot priester wijdt kan op dezelfde straf rekenen als een kinderverkrachter.

Hoe affreus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s