Politie(ke) ambities

De Voetbalwet lijkt toch een kans te hebben in de Eerste Kamer. Heerlijk actueel natuurlijk in het licht van het wereldkampioenschap voetbal, dat toch lang niet zo “zonder aan voetbal gerelateerde ellende gepaard gaat” als ik in mijn naïviteit dacht. Hoe teleurstellend. Het laatste voetbalsuccesje van Oranje stond ondermeer garant voor een treffen tussen tokkies en politie in IJmuiden en aanhoudingen in het Haagse vanwege belediging en opruiing. Dat laatste geeft de aard van de “onrust” op de Jonckbloetplein denkelijk aardig weer. Het voorlaatste succes werd in Den Haag ook met rellen en onlusten gevierd en zo ook in (of all places) het pittoreske Hoogeveen. Ergens verwacht je dat niet, in een stad waar men er prat op gaat dat men er onder tromgeroffel ter kerke placht te gaan.

Er wordt helaas al jaren gesteggeld over die Voetbalwet, hetgeen ik buitengewoon jammerlijk vind en dat vooral omdat die in Engeland haar waarde al ruimschoots bewezen heeft. Zij het dan dat de Nederlandse variant een poldercompromis daarop is; een afgeslankte en afgezwakte versie met beduidend minder lef. De ene helft van de Kamer valt over die afgeslankte vorm en ziet er nu de meerwaarde niet meer van, de andere helft van de Kamer vindt ook het poldermodel nog te rigoureus en vreest voor de privacy van de heren hooligans. Die zouden, wanneer die wet wordt aangenomen, onder andere kunnen rekenen op contactverboden, gebieds- en samenscholingsverboden en een meldplicht. Och heden.

In Engeland is het voetbalbeest door de voetbalwet getemd en men kan hem inmiddels zelfs zonder hekken houden. Of hij al opzit en pootjes geeft weet ik niet, maar voetbalwedstrijden verlopen er inmiddels zo rustig dat je er weer gezellig met het hele gezin naar een wedstrijd kunt. Politiecommissaris S. Thomas (Manchester) putte uit zijn persoonlijke ervaringen met hooligans bij het bedenken van de Engelse voetbalwet en denkelijk is ook dat een les die we hier ter harte zouden moeten nemen; neem de ervaringen en opgedane kennis van de diender uit de voorste linies mee.

Met de affaire Hoek van Holland is daar een beginnetje mee gemaakt. De agenten die vorig jaar tijdens de rellen op het strand van Hoek van Holland tegenover een hondsdolle meute kwamen te staan krijgen een welverdiende erepenning, zo las ik vandaag. De relschoppers, waaronder menig “voetballiefhebber” uit de rangen van Feyenoord, kwamen er vooralsnog met lichte straffen vanaf. Een paar maanden hier, een paar maanden daar.

De gehele gang van zaken in Hoek van Holland heeft desondanks meer gevolgen dan alleen voor de nieuwbakken bajesklanten. De rol van de politie en gemeente werd onderzocht en de conclusies van dat onderzoek werden samengevat in het zogeheten COT-rapport. Daaruit werd, terecht, lering getrokken; het vergunningenbeleid werd aangescherpt en er moest meer aandacht komen voor risicoanalyses. Ook andere gemeenten trekken lering uit de gebeurtenissen daar op het Hoekse strand. Zo besloot de gemeente Den Haag aan de hand van signalen van “dreigende wanordelijkheden” een optreden van Snoop Dogg op Parkpop te verbieden; rivaliserende groepen zagen in de komst van de rapper een mooie reden voor een treffen. In combinatie met een slecht te controleren (laat staan te beveiligen) feestterrein kon de gemeente de veiligheid niet garanderen en ze nam daarom genoemde maatregel.

Ondertussen lees ik hier te lande dan over verregaande bezuinigingen op de politie, die zo langzamerhand een belachelijke vorm beginnen te krijgen. We bezuinigen immers al kabinettenlang op belangrijke zaken als het onderwijs, de zorg en de politie, dus waar kun je dan nog in snijden? De rek raakt er een keer uit. De agent op straat blijkt een dankbaar doelwit, alweer. Bij gebrek aan voldoende collegae kampt hij al met een aanzienlijke roosterdruk, aldus de observatie van SP-Kamerlid Van Raak. In een volcontinue bedrijf betekent dat vaker weekenden, feestdagen en tijdens evenementen werken en eeuwig gezeur over vakanties. Denk aan ingetrokken verloven wanneer Oranje een ronde verder komt.

Nu is ook de persoonlijke uitrusting van oom agent aan de beurt; in het Amsterdamse moet hij het met een paar overhemden minder doen en hij krijgt eind dit jaar een afgeslankt kerstpakket. De kantine gaat dicht en als hij al een auto van de zaak heeft (een zeldzaamheid) krijgt hij in plaats van een Volkswagen Golf een Polo onder de billen. Van de regen in de drup zullen we maar zeggen, maar nog geen drama. Maar dan de klap op de vuurpijl; bij schietoefeningen mag hij drastisch minder kogels gebruiken dan voorheen. Tot zo ver de beroepsvaardighedentraining.

Hoe anders in Amerika, alwaar men een politieauto nieuwe stijl in ontwikkeling heeft. Niet aan de hand van aanbestedingen en volgens de theorie goedkoop is duurkoop, maar aan de hand van de input van agenten. Wat hebben die nodig? En dan gaat het niet zo zeer om een meer comfortabele stoel waarop ze zich neer kunnen vleien zonder dat portofoon of wapenstok hen in de nieren drukt. Net als voor Nederlandse agenten in de nooddienst is de auto voor Amerikaanse agenten beurtelings kantoor op wielen, racewagen, stille sluiper en arrestantenverblijf -afhankelijk van wat de werkdag hen brengt. Waar het hier te lande vooral niets mag kosten, de politie maar moet roeien met de riemen die ze (niet) heeft en we desondanks over de mate van veiligheid blijven mopperen kunnen we een gezonde dosis ambitie zoals in het Amerikaanse voorbeeld goed gebruiken.

Ik hoor u morren; in het artikel van de Telegraaf over de bezuinigingen kunt u immers ook lezen hoe de “torenhoge” salarissen van de politietop onaangetast blijven. In vergelijking met het bedrijfsleven zijn die zo torenhoog echter niet en, hoewel ik natuurlijk ook vind dat je de pijn het best kunt verdelen bij bezuinigingen, zit ik wel met de tendens naar het beter betalende bedrijfsleven over te stappen in mijn maag. Mijn eerste opwelling “ook inleveren dus” slik ik nog even in. Oók inleveren? Bijna trapte ik er in, maar ik wil helemaal niet dat er op politiesalarissen wordt ingeleverd. Wie is de volgende? De rechercheur?

Alle waar naar zijn geld en waarom zou een relatief “slecht” betaalde leidinggevende in een politiekorps blijven als het gras in het grazige weitje van het bedrijfsleven zoveel groener is? Enig loonverschil voedt ambitie hogerop te komen en vice versa wil iedereen loon naar werk, ondanks de ideologie achter een beroepskeuze. Ik denk ook nog even aan de heer Meijboom met zijn ongetwijfeld even riante salaris, wiens kop moest rollen ondanks dat het ergens in de rangen onder hem misging en de man zelf ten tijde van de Hoekse rellen op vakantie was. Wanneer ik spreek over het wettelijk minum salaris krijg ik geregeld een snoeverig “daar kom ik mijn bed nog niet voor uit” retour. Tegen welke lagere beloning zijn mensen nog bereid een dergelijke verantwoordelijkheid als die van de Rotterdamse korpschef te dragen?

Nu het draagvlak voor de verdere bezuinigingen op de politie in de Tweede Kamer vervliegt en ze eindelijk het demissionair kabinet heeft opgedragen daarmee te stoppen en de Voetbalwet hopelijk dan toch in aantocht is hoop ik op meer ambitie, lef en misschien zelfs (!) een investeren in de veiligheid van onze maatschappij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s