Alea iacta est

Gisternamiddag stond ik, voor het eerst in mijn leven, zo waar in de rij om mijn stem uit te mogen brengen. Ik koos niet links, ik koos niet rechts en toog huiswaarts met het idee dat de opkomst dan ditmaal toch wel beduidend beter zou moeten zijn dan voorgaande jaren. Aangezien we ons en masse druk hebben gemaakt om belangrijke zaken als de hypotheekrenteaftrek, de ouderenzorg, uitkeringen en immigratie verwachtte ik feitelijk ook een torenhoge opkomst.

Toch liet om en nabij een kwart van de stemgerechtigden verstek gaan in de stemhokjes. Daar begrijp ik maar weinig van. Net zo min van Volkskrantcolumnist Izz ad-Din Ruhulessin, die zich wel de moeite getroostte naar een stembureau te gaan maar eenmaal daar besloot zijn stembiljet voor een aardig tekeningetje te gebruiken; een opgestoken middelvinger. Dat potlood lag er toch, nietwaar? De ironie wil dat deze jonge student politicologie (sic) in een van zijn colums claimde zich “het zwijgen niet op te zullen laten leggen“, maar nu zichzelf politiek gezien monddood heeft gemaakt.

Daags na de verkiezingen, die in Rotterdam toch weer niet geheel en al vlekkeloos verliepen, wachten we nog altijd op de definitieve uitslag. Het wachten is op de in het buitenland uitgebrachte stemmen, die moeten nog worden geteld. Wel weten we alvast dat de VVD met haar eenendertig zetels de grootste is, op de hielen gevolgd door de PvdA met dertig zetels. Voor de VVD is dat dikke winst, maar het is niet de monsterzege die de peilingen deden vermoeden.

Het enorme verlies dat de diverse confessionele partijen hebben geleden, de ChristenUnie verliest een zetel, het CDA verliest er zelfs twintig en de SGP behoudt haar twee magere zetels, doet me uiteraard deugd. Het is meteen ook het einde van het tijdperk Balkenende, die gisteravond al zijn leiderschap over het CDA neerlegde. De eenentwintig zetels die het CDA overschieten zijn een historisch dieptepunt voor de partij.

Vijftien procent van de stemgerechtigden bracht een stem op Geert Wilders en zijn PVV uit, dat vind ik ontluisterend. Ook hier lieten de peilingen me in de steek, overigens. We lijken onze befaamde Nederlandse nuchterheid en dito tolerantie in te hebben geruild voor een ontevreden verongelijktheid en een angstig doemdenken waar het om de toekomst gaat. De kille werkelijkheid is dat we met de huidige crisis niet ontkomen aan inleveren; is het niet linksom, dan is het wel rechtsom. Ook bij de wetenschap dat ik tot mijn zevenenzestigste door zal moeten werken had ik me neergelegd en zulks met liefde als dat maar betekent dat ouderen zonder daarvoor te moeten bijbetalen lekker kunnen douchen. Dat het de PVV echter aan een gezond economisch plan ontbreekt was echter bij het begin van de campagne al duidelijk, dergelijke overwegingen kunnen toch nauwelijks aan een keuze voor Wilders hebben bijgedragen?

Dat Wilders de dag na de verkiezingen zijn “breekpunt” al laat vallen, te weten de AOW-leeftijd, is shocking. Tijdens de aanloop naar de verkiezingen verkondigde hij nog manhaftig deelname aan het kabinet aan zich voorbij te laten gaan wanneer de AOW-leeftijd zou worden opgeschroefd en deze knieval getuigt van weinig ruggengraat en vooral kiezersbedrog. Denkelijk voelt een groot deel van de zo’n beetje anderhalf miljoen Wildersstemmers zich dan ook behoorlijk bekocht.

Soit, de teerling is geworpen en het wachten is op een coalitie. Wat zal het worden? Paars? Paars-Plus? Wel of niet met de PVV in zee? De uitslag is eigenlijk vlees noch vis, dus de dames en heren politici kunnen er alle kanten mee op. We gaan het zien.

Eén ding weet ik zeker; ieder volk krijgt de regering die het verdient.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s