Media

Van bittere ellende heb ik in het afgelopen jaar een papieren krant opgezegd en me voor een tweetal digitale kranten afgemeld. Zoals het in de politiek al lang niet meer om standpunten gaat maar vooral om ego’s (wie vindt wie niet aardig en wie wil er niet met wie regeren?) zo gaat het de media al lang niet meer om echt, hard nieuws.

Voorpagina’s vol niemendalletjes over niemendalletjes deden me afhaken. Magere stukjes barstensvol taalfouten, liefst over La Spears, La Winehouse en La Cabau van Kasbergen en met schreeuwerige koppen alsof het wereldschokkend nieuws betrof. Zo weet ik van de laatste zelfs haar achternaam uit de losse pols te spellen, hij is me immers tot uitentreuren voorgehouden.

Wellicht is mijn ergernis overdreven, maar van iemand die van schrijven zijn vak maakte verwacht ik doorwrochte stukjes en als dat teveel gevraagd is dan toch in elk geval foutloos Nederlands. Allez, een d of t verkeerd wil ik hen wel vergeven en zo ook nog een combinatie van de twee, maar ook wanneer ik niet op alle slakken zout leg is het dramatisch gesteld.

Van een zichzelf respecterend journalist verwacht ik ook nog dat hij zijn bronnen en feiten checkt. Ook daar schort het nogal eens aan. Een van de schrijnendste voorbeelden daarvan is een oproep die ik ooit las, om vooral toch aangifte te komen doen tegen een vernielzuchtige zwaan. Het dier beschadigde menig autoportier terwijl hij trachtte zijn daarin gereflecteerde spiegelbeeld weg te jagen. Een aangifte tegen een dier? Misschien had die journalist zich eerst even in het strafrecht moeten verdiepen alvorens geluid te geven. Een Frits Wester die een vermist meisje doodverklaarde terwijl haar lichaam nog niet eens gevonden was doet de toch al witte zwaan verbleken.

De hype die de media de laatste dagen creëerden over de rug van een vermoorde twaalfjarige is het summum van de gemak- en sensatiezucht van de dames en heren journaille van nu. Programma’s werden onderbroken voor niet-nieuws; geen nieuwe ontwikkelingen maar heel even snel tussendoor een microfoon onder de neus van een willekeurige passant geduwd; ‘erg, hè vinnu ook niet?’ Breaking news; onze verslaggever heeft een blik over de anti-kijkschermen weten te werpen. Het item gaat gepaard met beelden van een verhit kijkende verslaggever en uitendelijk weten we, hoe brekend ook, nog niets.

Wat volgde was een opeenvolging van aannames en speculaties en erger nog, van meningen van ‘deskundigen’ die met graagte in kranten kond deden van ‘grove fouten’ en al wat dies meer zij. De beste stuurlui staan aan wal, zo heet het. Niemand die het ooit in zijn hoofd zou halen een slager of een loodgieter eens haarfijn uit de doeken te doen hoe diens werk in elkaar steekt, maar als het om politiewerk gaat weten we het allemaal beter. Ook zonder de feiten te kennen, we draaien er onze hand niet voor om.

Vandaag dan in de Telegraaf een ‘diepte-interview’ met een vrouw, die zegt een ex te zijn van Sander V. en die met alle liefde haar seksuele ervaringen tussen hem en haar met ons allemaal deelt -tot aan de obligate handboeien in bed toe. Ze sprak wel met de Telegraaf, maar deed haar verhaal opvallend genoeg niet bij de politie.

Femke Halsema noemde het beestje goddank bij de naam; onsmakelijk mediagehijg.

Dank, Femke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s