Op zijn blauwe ogen

Johannes van Tamelen bracht iemand met bijna tachtig messteken om het leven en kreeg omwille van dit uiterst gewelddadige misdrijf in 1990 tbs opgelegd.

Samen met kompaan Stefan Kröger ontsnapte hij dertien jaar geleden uit de Van Mesdagkliniek. Ze kropen samen door de buizen van de airconditioning naar buiten om dezelfde avond nog samen hun nieuwverworven vrijheid ongegeneerd te vieren in een luxe Gronings restaurant. Niet veel later zouden ze gebroederlijk een ziekenfondskantoor in het Belgische Hoboken overvallen.

Ze werden in de kraag gevat en kregen gevangenisstraffen opgelegd voor hun gewelddadige overval in Hoboken. Johannes kreeg drie jaar, die hij in België uitzat en daarna keerde hij terug in het tbs-circuit. Kröger verhing zich aan de tralies van zijn celdeur.

In het jaar van hun ontsnapping ontstond er rond de persoon van Kröger een tweede rel; een medewerkster van de kliniek werd ervan verdacht er een “intieme relatie” met hem op na te houden. Je vraagt je af wat de dame in kwestie bezielde. Een amoureuze relatie aanknopen met een patiënt is allereerst verre van integer en buitengewoon onprofessioneel en daar komt dan nog bij dat het onderwerp van haar affectie een ontvoering met dodelijke afloop op zijn geweten had. Men vermoedde dat zij betrokken was bij de ontsnapping van dit duistere duo, ze kregen in elk geval hulp van binnenuit, maar kon haar aandeel daarin niet afdoende bewijzen.

Moeten we de Telegraaf geloven, dan heeft behandelend personeel van de Oostvaarderskliniek, waar Johannes nu verblijft, besloten dat hij zo langzamerhand wel weer aan een uitje toe is. Men is zelfs voornemens hem onbegeleid op verlof te sturen, want de laatste tijd “gedraagt hij zich keurig en boekt hij veel vooruitgang”.

Sterker nog, Johannes heeft beterschap beloofd.

Of, zoals zijn raadsman het zegt; “Hij heeft er eerst een potje van gemaakt, maar is nu op de goede weg”. Met de brute moord die hij pleegde in gedachten is dat bepaald een gedurfd understatement, me dunkt.

Blijkens het bericht in de Telegraaf staat niet het voltallig personeel achter het voornemen Johannes op avontuur te sturen; in elk geval een personeelslid maakte zich genoeg zorgen over ’s mans gewelddadige aard om alarm te slaan. Zo weten we dan ook dat het verzoek tot verlof op het bureau van onze Minister van Justitie op diens goedkeuring ligt te wachten.

Het lijkt er angstvallig veel op dat Justitie Johannes op zijn blauwe ogen geloven wil. Het onbegeleid op verlof laten gaan van terbeschikkinggestelden maakt de maatschappij, die in eerste instantie al tegen hen in bescherming genomen worden moest, zo tot een proeftuin voor ongeleide projectielen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s